Edgar Allan Poe

Como saberedes, éste ano que agora remata celebrouse o 200 aniversario do nacemento do escritor Norteamericano Edgar Allan Poe (o escritor favortito do que firma estas letras). Entre os múltiples actos que se celebraron, Historias para non Durmir (concretamente Esperanza) tivo a honra de colaborar como xurado no concurso celebrado pola Biblioteca Municipal de Redondela.

Como colectivo literario que somos, e tendo en conta con qué tema comezamos a nosa andadura, sería unha pena non adicarlle a Poe uns cantos dos vosos mellores relatos, ou sexa que... mans, lápices, teclas á obra.

Corticotropina

- Imos beillar, imos... Deixamos os nenos coa Carmen e voltamos pronto.

-Vale, se saimos agora chegaremos aló as cinco e ainda podemos botar dúas horas.

Encantabame escoitar a música e notar os botes e a alegria no seu corpo. Aquel día pasaron un tempo estupendo. Xa era setembro e na volta para a casa sentimos frio.

¡Fin de obra!

Por fin rematamos coas obras no blog. Espero que vos gustasen os cambios (aínda estamos abertos ás suxerencias).

Pronto... as instruccións para facer as entradas.

Agora... a escribir!

¡¡¡En Construcción!!!

Para aqueles que non se decataron, o blog está a sufrir unha serie de transformacións (a maior parte delas visuáis) có fin de optimizar a lectura dos relatos e facer máis agradable a experiencia daqueles/as que visiten a web. Durante un tempo (espero que sexa mínimo) é posible que acontezan sucesos extraños, aparicións e desaparicións, transformacións, transfiguracións, etc... Espero que todo sexa para mellor, que non sexa nada, e que finalmente poidamos desfrutar dun blog renovado. Non vos extrañedes se os vosos contos aparecen cortados, están ahí, tan só hai que facer "clic" en "Leer más" para mostralos en todo o seu esplendor. Así poderemos ter unha páxina de inicio máis limpa e con máis relatos.

Se tendes algunha suxeréncia... xa sabedes.

Saudos e boa sorte a todos/as

Jandro.

Un Minuto

Adriana permanecía seminconscente...a medias sumerxida naquel líquido quente tingado de escarlata...que fumegaba consumindo as derradeiras horas da súa vida...A súa cara era unha mistura de felicidade e misterio...parecía totalmente relaxada, sumida nun profundo sono, máis alá de pasados, presentes e posibles futuros...No fondo da bañeira de delicada porcelana branca, de cando en vez podía distinguirse no líquido elemento, o brillo do que parecía a todas luces...unha pequena coitela de afeitar...arxentina e inmóvil...ignorante do fin obrigado.