20 ene 2009

φάντασμα

Estiven pensando en Lois todo o día e non salo do meu asombro: un home tan..tan ben armado cabalmente, cunhas súas sinapses... tan brilantes!...e agora así tan fora do razoable...
Normal, normal nunca foi, mais ben algo sesudo e terco coma un muro de formigón pero era listo coma o demo...un científico! ..discutiamos moito, cousa algo insoportable pois nunca, endexamais quería ter as de perder..."todo está reflexado nas fórmulas",dicía, "experimentacións e cálculos metódicamente desenrolados...o que se dí, baseado nos feitos científicos e non nas bobadas que dás que ti falas..escolliches mal túa carreira, non ten un ámbeto de estudo definido e así estás...sen oficio nen beneficio querida".
Comprenderedes doadamente que facía que xurxiran en min instintos asasinos terribles de conter pero vingábame fadéndolle crer que non lograba amolarme , así, se enfadaba mais e mais pois sabía que comigo non podía. Sempre buscaba discutir...sen fin, e era algo do que eu fuxía pois endexamais quitába nada en limpo tan so crispación.
A pesar de todo era meu amigo e adoraba que me expricase no que andaba metido, por onde ían suas investigacións, abraiábame sua mente preclara.
Numerosos son os premios que recibíu...por iso agora me apena tanto o que lle sucede. Todo comezou fai un par de anos, xa traballaba na universidade e era respectado en toda Europa, falábase del alí por onde eu ía. Sentíame sumamente orgullosa e contenta ...pero un día , un de tantos venres nos que nos xuntábamos para cear e charlar me dixo con voz susurrante e de xeito misterioso que acababa de comezar coa investigación da sua vida, o traballo mais importante que ninguén neste mundo encamiñara e que sentíase embriagado de emoción con cada achádego que acadaba. Eu estaba atónita, e contaxiada do seu entusiasmo lle pedín que me contase todo. E así foi, a cada unha dás súas verbas meu ceño engurrábase mais e mais, non me deixaba dicir nada, falaba de seguido sen pechar suas pálpebras...estaba fora de si. Amosoume tódolos seus debuxos ( fascinantes pois era unha arte que entre outras tamén dominaba), fórmulas, expricacións axiomáticas que deductivamente me ía desenrolando ate as súas derradeiras fundamentacións, todo era un armazón argumentativo que ía alén do científico, alén da realidade...tentei dicirlle que estaba xustificando cousas das que non tiña proba empírica e el enfurecíase dicíndome que os razoamentos que me estaba amosando eran mais que suficintes...que eu coma sempre estaba empantanada no formalismo e que este me cegaba ante o arrebato dos seu escritos. Saíu enfuerecido do cuarto e cal Arquímedes vitorioso alonxouse dicíndo entre alaridos que dera coa fórmula que desvelaría a realidade...
-Pero LOOOiiis, as PANTASMAS-NON-EXISTEEEENN, non exiiiiisten!, onde está o "home de ciencia" que tanto me criticaba?
E el escabuíndose me dicía :
-anda, vaite ti e os teus pensadores cheos de po, o po do esquecemento, a tomar ventos do norte!!
(...)
Agora pasa as tardes na súa butaca mirando ó infinito e movendo os seus delgados dedos no aire coma quen traza un mapa, un esquema, un...sensentido. Outras veces achégome a el ,o cal, cos ollos cheos de bágoas dime lúcidamente no seu desquicie:
-"Descubrínno amiga miña, ...descubrín a esencia φάντασμα (pantasma),...a fórmula da aparición, a esencia das almas desencarnadas, o ser espiritual metafísico...hai vida trala morte amiguiña."«a tarefa debe facerse difícil, pois só a dificultade inspira os nobres de corazón».
Tras este esforzo esvaíase desalentado e sumíase nos seus soños precientíficos. Eu tan so lle podía subir a sua mantiña e taparlle as manciñas, cubrilo do frío do inverno no que andaba metido.

Constantin Constantius

19 ene 2009

“El Tripulante”




La compuerta de la cabina culminó su apertura con un soplido, exhalando la atmósfera artificialmente conservada e innumerables días reciclada del interior de la nave. La luz del Sol entró entonces tímidamente abriéndose paso entre el vapor, bañando la cubierta.


El tripulante dudó unos instantes, respiró cansado y descendió mientras se ajustaba las placas de la escafandra que le protegía de las inclemencias del espacio exterior. El aire cálido del mediodía se mezcló en su respirador. A pesar de los filtros podía oler la hierba seca y el polvo. Parecía que, después de todo este tiempo el planeta se había recuperado.


Pisó el suelo torpemente. Se inclinó hacia atrás en un crujido, con las manos apoyadas en la espalda, mientras sus ojos se acostumbraban a la luz. Retiró entonces el casco e inspiró por primera vez en muchos años el aire de la Tierra. La barba, ya cana, le había crecido de forma inusual durante el viaje y le daba un aspecto reposado pero grave.

Dio unos pasos, se desprendió las placas de la entrepierna y comenzó a orinar. No pudo evitar sonreír así, casi sin darse cuenta, al recordar .


La luz de la luna coloreaba de azul la cortina de la ventana de su habitación que, de vez en vez se agitaba acompañada por una agradable brisa. Al lado su amigo del alma, aprovechando la cama nido que su madre había instalado bajo la suya, para aquel hermano que nunca llegó.

En verano rara vez se dormían antes de las dos de la mañana. Miles de ideas se agolpaban en sus pequeñas cabezas, a cada cual más descabellada y eso, unido a la sensación de tener que aprovechar el tiempo, les mantenía casi toda la noche en vela. Normalmente hablaban durante horas hasta que finalmente alguno de los dos terminaba por no contestar, pese al empeño que ponían en no hacerlo. Era una cuestión de orgullo personal el no ser el primero en quedarse dormido, aunque al día siguiente ninguno recordase cuál de los dos había sido.

Pasaban horas. Interminables horas viendo las estrellas e imaginando extrañas invasiones extraterrestres cada vez que veían alguna luz moverse en el firmamento -un satélite o un globo sonda-. Quién le iba a decir que sería él el que durante años dejase esas estelas luminosas en el cielo nocturno.


Se preguntó que habría sido de su amigo, cómo habrían sido sus últimos días.


Caminó despacio alrededor de la nave durante un rato. Tenía mucho que hacer, pero no tenía prisa. Podía tomarse todo el tiempo del mundo, al fin y al cabo era, probablemente, el último hombre vivo sobre la faz de la tierra.


El Tripulante

29 dic 2008

Campo das Redes ( net)

Aparentemente a miña rúa era a mais desastrosa do pobo; lama por todos lados, casas vellas e pequenas, e o edificio “ de Avelino o de Roque”, catro alturas de puro granito construído a maior gloria do alzamento nacional. Una tenda con tanta variedade (non cantidade) coma o carrefur: pantuflas, bacalao, chourizos, avecren, martinicas, chocolate, sifóns, Lapitusa, tarteiras, pienso e tercerilla para os porcos e as galiñas e un etc de produtos e cousas que nunca deixaban de marabillarnos. En frente da tenda, varias casas con patíns, e a cerdeira de Siña Rosa que situada no centro da rúa, dominaba a situación dende a costa da súa casa; ó fondo, tirando cara a Reboreda, algunha finca botada de herba e viño. Pola rúa e a todas horas había moitos animais, non só nenos, animais sen piedade e depredadores sen compaixón, senón tamén, cans, galiñas, pirús, porcos e varios kikirikìs. No medio e medio, cinco moreiras, cheas de follas e moras brancas (viña algún raro a coller follas para darllas de comer aos “jusanos”) e sobre todo, unha xoia, o noso lugar preferido, ala onde a rúa se xunta cos Eidos e bordeada dun muro infranqueable de silvas, onde se poñía a roupa ó clareo , estaba a explanada do Cemiterio: muro de pedra, porta de rexa de ferro... uns habitantes que nunca molestaban, e a presenza sempre tranquilizadora de Martín , o Enterrador, que se ocupaba de que aos habitantes deste lugar nunca lles faltara de nada, e de que a nós non nos molestaran mentres xogabamos. Neste “Maracaná” era onde os grandes partidos de ¿fútbol? fratricidas tiñan lugar, ningunha outra parte do barrio, (que curioso “barrio” chámolle agora, antes ningún de nós así lle chamaría) tiña a anchura suficiente para poder xogar correndo de un lado a outro.
Así con esta confusión nas ideas almacenadas, a miña fráxil memoria déixame recordar o barrio da miña infancia; e sei agora, coa sabedoría que me dan os anos, que a nosa calle, foi a mais moderna de todas cantas existiron en Redondela. O Campo das Redes, non se chama así por que algún mariñeiro estendera ó longo da nosa calle as súas redes para secalas e coselas, nooo que va, chamase así por que se adiantou o século XXI; tiña ese nome por que xa sabiamos que no futuro as Redes non volverían ser eses aparellos de malla que se usan para a pesca, nós precursores da modernidade, xa sabiamos que algún listo traduciría o noso idioma a algunha lingua bárbara, e mira ti, por arte de birlibirloque o Campo das Redes, convertido no Campo das “Nets”.
Non fai falta ser moi avisado para darse conta do que se agachaba detrás deste feito linguístico, a nosa calle era a primeira “net” do invento do século. A rede de redes que non pesca peixe: Alumáramos “Internet”. O noso humilde campo de xogos converteuse no primeiro laboratorio da urbi et orbi, onde se probaría o revolucionario invento dun sistema de comunicación sen fíos e instantánea. Unha inxente cantidade de informacións bulos e trapalladas se transmitirían a unha velocidade ata o de agora descoñecida entre os humanos.
¿Pero por que nos elixiron? ¿Porqué tiñamos ese privilexio? ¿ Que miraron en nós?
A resposta é, vista dende a realidade do 2008, moi sinxela:
Eles, sabían do avanzado do noso sistema operativo, antes que ninguén pensara nas famosas Windows, no meu barrio este sistema estaba amplamente instalado , non había nai , nin aboa que asomándose a véntana, o balcón ou dende o pé da porta lanzara as súas mensaxes: “ fulaniño, a comer,... fulaniño ven aquí que me tes que facer un recado,..... fulaniño pasa para casa que te vou a matar, ven a mirar o que fixeches....... estas ventás eran utilizadas dende a rúa de xeito inverso, ...." mama que hai para comer",.... "mama, marcho con Toñito ala abaixo a facer un recado", "francisco, sal que vamos a xogar un “golcasilla”" (modalidade fútbol na que interviñan moi poucos xogadores, e que solo se practicou en Redondela) e así transmitíamos todo tipo de sinais, códigos, mensaxes cifradas ..."xa vou.... non sei onde está.. espera un momento.. ".. etc....As veces abríanse tamén pestanas dentro deste sistema, vexamos: a túa nai chamaba, pero ti non querías oír, pois aí tés, sempre había algún que che dicía, estate chamando a túa nai,..... a túa nai vaite matar,....,déixache todo tirado..., e ti, que eras (ou te crías) moi listo, pechabas tódalas pestanas, e cadros de dialogo, e unha hora mais tarde abrías unha nova ventá,..... "mamá xa estou aquí ,.... fun a facerlle un recado a tía María.... estabas chamándome?... non te oín"... E así indefinidamente, día tras día, perfeccionando o sistema...
As noticias entre os habitantes do noso barrio voaban, todos coñecíamos o interior tanto das casas coma dos secretos que elas e os seus habitantes gardaban (cala cala, que aquí todo se sabe), todos tiñamos libre acceso a elaboración de rumores, todos nos compraciamos en espallalos adornados con datos recollidos non se sabe moi ben onde.
O cemiterio era unha axencia de noticias, un “nicho” de información que dirían agora, inagotable. Cando algún morto chegaba, (case que tódolos días) traia con el unha cantidade de información incrible; familiares, amigos, veciños do finado e curiosos en xeral, traian a nosa rúa, a nosa rede, unha cantidade de novas e comentarios tal, que non tiñamos tempo material de asimilar. Nós seguindo o noso instinto, esparcíamolas ou compartiámolas con todo aquel que quixera, sen ningún tipo de problema, e sen recibir, aparentemente, nada a cambio.
Afinando mais nos recordos podo asegurar que xa tiñamos os nosos propios servidores e buscadores. No banco de debaixo da cerdeira de Siña Rosa circulaban todo tipo de informacións, historias, chismes, segredos contados en secreto, detalles que alguén coñecía por segunda ou terceira man, todo tipo de informacións, codificadas ou non, susceptibles de poder ser vertidas de xeito oral ante un ou varios que a súa vez contaríanno ante un ou varios, así ata que a información variaba por completo tanto no seu contido como na súa orixe e destinatario. (Aprendemos mais tarde a non desprezar a comunicación non verbal, pois as veces, os silencios ou os xestos, as risas ou as sorrisos de medio lado, podían dicir mais que calquera comentario ben ou mal intencionado, pronunciada baixo a Moreira).
Si neste buscador “Siña Rosa.com” non topabas o que necesitabas saber, podías afinar a búsqueda acudindo a sitios especializados en noticias de todo tipo. “Mouriña.org” noticias do rural; na súa tenda se reunían as leiteiras tódolos días e ademais moita xente que dende a aldea, baixaba a feira cada 6 e 21 de mes.
Tiñamos sitios especializados en noticias do estranxeiro. Según de que país necesitabas saber, entrabas na páxina de calquera das familias que tiñan algún membro emigrando no estranxeiro, na nosa rede dispoñiamos case por igual páxinas europeas como americanas, tanto do norte como do sur, con claro dominio das paxinas arxentinas, suízas e francesas.
Algunhas persoas hoxe serían sinaladas como Blogers, pois eran especialmente dadas a dar a coñecer as súas intimidades , tiñan especial habilidade para que mostraras tamén as túas, e así cando se reunían por calquera motivo dous ou mais persoas con especial habilidade para as confidencias inmediatamente aparecía un foro capaz de facer un traxe a medida a calquera dos veciños da vila. Cantos e cantos foros tiveron lugar no meu barrio, incontables por moito que nos empeñaramos en facelo.
Eramos , e nos sen sabelo , o xermen das autopistas da comunicación, tiñamos, sen saber utilizalo, o poder da información (aínda que de vez en cando alguén quedaba fodido para sempre por andar en boca dos veciños) contábamos con que estabamos a pasar a infancia do xeito mais feliz posible, e xa ves, en realidade estábamos a facer historia sendo utilizados por un poder invisible que nos usou de ratos de laboratorio, ai que joderse o distintas que son as cousas de como un as recorda.
Cal será o meu verdadeiro recordo, Campo das Redes, ou Campo das Nets?
Serei un replicante froito da robótica, ou o fillo de Tonio o “patatero”e mais de Elisa?

Para todos os nenos e nenas do Campo de s Redes.


PATA.
De Vuelta



“Y le echó Yahveh Dios del jardín de Edén…”

Génesis
.


Un olor a eternidad chispeando en el aire; el piar de pájaros que eran reflejos, de pájaros que eran pétalos de sol; el gélido hálito del río trepando como un amante furtivo; el ronroneo de gatos bohemios; la lluvia desnudándose en los cristales mientras el calor de una pequeña estufa se convertía en el centro del universo; y más, mucho más…

El baño de los sábados y ese incansable frotar diluyendo medallas y cicatrices; el fuego verde de la ortiga en la piel como reprimenda a alguna travesura; el árbol donde maduraban minúsculos soles que al caer y abrirse nos ensuciaban de mediodía, y su luz en la boca como un rumor de estrellas avanzando en la noche; y mis abuelos, sobre todo mis abuelos…

De él su bigote como un arco iris nevado; aquellas manos enormes que podrían contener mares sin que ni una sola gota se escurriese por entre sus dedos; el latir de su pecho sonando a sol cuando compartíamos siesta; los paseos nocturnos entre sus brazos en busca del sueño que mis lloros parecían espantar; su figura imponente como el epicentro de un relámpago en la cabecera de la mesa en la cena de Nochebuena…

De mi abuela su belleza de nieve; su mirada protectora envolviéndome como una sábana de luz; su ir y venir entre las gallinas cuyo torpe y brusco aleteo alteraba mi ánimo; la dulzura con que lavó mis pies al regresar exhausto de la procesión del Cristo; aquella ternura en sus ojos al degollar el conejo que degustaríamos el día siguiente; sus escondidos lloros días después de la muerte de mi abuelo…

Estoy de vuelta; de regreso para quedarme; repito una y otra vez estas palabras mientras me relamo el sabor a pecado en la boca y alzo amenazante la mirada; poco o nada queda de aquel tiempo ebrio de transparencia, de aquella época de desnudez ; pero no estoy triste, ella está conmigo, sí ella, bien la conocéis.



ROSEBUD

17 dic 2008

piel de oso





"Mis recuerdos son mi fuerza...
mi fuerza es mi ley...
Antiguo proverbio escita.






Antes del alba...un grito rompe el silencio, golpeando con fuerza, cada una de las chozas del adormecido poblado...un sonido metálico y un grito ahogado sobrevuelan el silencio, como pájaro de mal agüero...Atheas no había podido conciliar el sueño aquella noche en la pequeña cabaña familiar, un oscuro presagio, una sensación inexplicable, revoloteaba como un murciélago encerrado dentro de su pequeña cabeza de niño...contaba en esa época no más de cinco veranos, en los que su vida no era sino un continuo aprendizaje...aprender a sobrevivir en un mundo en el que la vida, era un dura carga que sobrellevar...Antes que nada aconteciese, ya había ocurrido en su cabeza...segundos antes, asustado, se había escurrido como ágil ratoncillo del lecho de pieles, junto a sus padres ,hacia la entrada, donde en un lateral, casi invisible, en el suelo dormía una vieja piel de oso, carcomida y ajada, tanto que su padre había intentado tirarla tantas veces...como tantas veces había regresado de forma "misteriosa" a ocupar su lugar en el lado invisible de la puerta. Al final había desistido en su afán de deshacerse del antiguo trofeo, herencia de su padre..pues había leído, en uno de sus muchos regresos,en la mirada del pequeño Atheas la solución a tan extraño enigma...ambos comprendieron que la felicidad se compone de esas pequeñas cosas...y que ésta elige los caminos más inesperados...un acuerdo tácito se selló entre ambos, y aquel viejo tesoro, curiosamente no volvió a "escaparse" de su invisible morada...Atheas sentía una extraña fascinación por aquel pellejo de su abuelo, una enigmática fuerza emanaba de aquel viejo cascarón, que muchos lustros antes había albergado en su interior a un gran oso pardo, terror de bestias y hombres a orillas del Mar Negro y bosques adyacentes...y que el abuelo de Atheas se había encontrado por casualidad...una mañana de primavera, en medio de un descampado, muerto y bien muerto...de viejo y bien viejo, medio putrefacto, desgarrado a medias por alguna desesperada alimaña, y del que sólo se habían podido salvar con dignidad, unos trozos de piel de la zona lumbar, y la cabeza y garras...que su abuelo paterno había sustraído, con destreza y no poco trabajo, y con la inestimable ayuda de un cuchillo corto...muy utilizado por los antiguas tribus escitas, duchas en el arte de despellejar y amputar todo tipo de seres vivos o muertos, pero preferiblemente vivos...Una vez en el poblado, el abuelo había obsequiado con la dignidad que semejante hallazgo se merecía, al jefe...las garras, y a los chamanes la cabeza...como muestra de agradecimiento los chamanes habían bendecido con toda clase de ritos y salmos la tripa sietemesina de la madre de Atheas...sembrando un panegírico inagotable de fuerza, carácter, crueldad , ferocidad y un largo etc...de cualidades del gran oso a la tripa del nonato... cualidades todas muy apreciadas por las tribus escitas y sus herederos, feroces e insaciables guerreros, cuya fama había llegado a la otra punta del mundo conocido, al centro del universo, a las capitales del monstruo bicéfalo...al Sacrosanto Imperio Romano...Atheas nada de esto conocía, era ajeno a todos estos trofeos que acumulaba en su corta vida...pero toda la tribu lo había mirado, desde que tenía noción de los recuerdos temporales, con una mezcla de respeto y desconfianza...por que solían eludir su pequeña presencia...lo que contribuyó sobremanera a avinagrar su ya de por sí "fuerte" carácter...Sin embargo, aquella extraña noche, ya escrita en la noche de los tiempos con letras de sangre y fuego...una poderosa fuerza movió sus pequeños pero abigarrados miembros...y sin saber el cómo ni el por qué, ni el por qué ni el cómo...se encontró sepultado bajo el olor rancio y mohoso de aquel pedazo pardusco inerte...pero de alguna manera..."muy vivo", de una esencia "de fué" y "de será"...Y la terrible escena aconteció, como el relámpago que anuncia el trueno ...el silencio dió paso a un grito, el grito al acero, el acero se alió al fuego, el fuego quemó los relinchos, los pasos sonaron como tambores de muerte, la sangre se mezcló al barro, el barro a la deseperación...y la desperación abrazó la muerte. Lenguas extrañas coreaban la escena, los legionarios se precipitaron como una cascada, arrastrando con su corriente las vidas del campamento, uno a uno los golpes arrancaron gritos, uno a uno los gritos arrancaron muerte...uno a uno los dormidos durmieron sueño...sin fin...Sólo una pequeña piel de oso avanzaba entre los cadáveres, muy lentamente, honrando cada paso con vida, cada paso con herencia, cada paso con venganza...sorteando a vivos y muertos, fijando en su pecho, cada recuerdo, como un hierro candente...poco a poco, con paciencia, con la suerto de lo que está escrito, poco a poco...muy poco a poco...hasta que la tierra lo engulló...poco a poco, hasta que fue notando las raíces, el olor a tierra mojada, a rocío mañanero...con los huesos y el alma helada, permaneció... como un embrión del que saldría un nuevo ser, en la vieja madriguera, cerca del río...mientras la rabia arraigaba como las vetas de una mina, en su joven corazón...y lloró, lloró con la intensidad de la vida ...lloró todas las noches del mundo en una noche, sin respirar, sin lágrimas...con el llanto del que jamás volverá a llorar...


Una semana más tarde...varios jinetes de una tribu bárbara de las tierras más septentrionales...hallaron en los restos de un campamento arrasado por los romanos... un niño de temprana edad, inconsciente, a medias cubierto por lo que parecía una piel de oso...la muerte aún planeaba sobre el poblado, el hedor era insoportable, las cenizas revoloteaban caprichosamente entre los restos...el cabecilla del grupo dirigió su caballo hacia el cuerpo infantil con piel de oso...con una leve sonrisa, levantó su espada, con un aire entre cruel y divertido, sus ojos brillaban de excitación...el gozo invadía cada poro de su piel...disfrutaba con la posibilidad de la sangre...una especie de lascivia insana, dibujaba una mueca de placer oscuro en su rostro...todos temían a aquel hijo del diablo...con toda su energía, se dispuso a asestar el golpe fatídico...gozaba separando cabezas y troncos...y mayor era el goce, cuanto menor era la edad...de repente un escalofrío recorrió todo su cuerpo, un dolor insoportable se adueño de todo su ser...como si la sangre que recorría con vehemencia todo su organismo, se hubiese de repente congelado, y su densidad se espesase de tal forma que las venas, arterias y demás conductos interiores fuesen a reventar con la inmediatez de la locura...el niño había abierto los ojos, unos ojos más negros que el más perfecto azabache, unos ojos tan insodables como todas las noches del mundo...las miradas se encontraron...un lenguaje invisible...de tormenta...sin palabras...sin sonidos...más antiguo que la vida...fluyó entre niño y hombre...los días y las noches se fundieron en un segundo eterno...y el despiadado guerrero, petrificado, en un estado cercano al trance bajó de su caballo,lentamente...como si cargase en sus espaldas...el peso de todo el universo... y honró a su futuro rey.....Atila.


Al otro lado del río, un pájaro subraya el horizonte con su paso alado, trazando una invisible línea entre el cielo y la tierra...el cielo de los muertos y la tierra de los vivos...
Cando era cativo, caiu nas miñas mans un pequeno tesouro...nos Cropans regalaban unha especie de tocadiscos de cartón profusamente decorado cos motivos da colección "Te hablan los grandes guerreros"...Logo en cada pasteliño viña un disco de plástico(de tódalas cores posibles), que había que facer xirar manualmente a 45r.p.m...entón dunha maxia lonxana xurdían aquelas voces potentes dos guerreiros...ufanos da súa gloria e valentía, por alí desfilaban Napoleón , Espartaco, Aníbal, Erik el Rojo, Alejandro Magno, Arturo etc...e como non ó lonxe o eco repetido dos cascos de Othar, unido a inseparable figura de Atila, mirada dura,vontade férrea, e carácter indomable...un bárbaro coas sangue milenaria das tribus nómadas da Estepa...un conquistador atroz.


"Soy Atila..." De ahí, e da fascinación que anos despois espertou en mín o pobo escita e a súa misteriosa desaparición...naceu este conto...


Anonimacrónico