29 dic 2008

Campo das Redes ( net)

Aparentemente a miña rúa era a mais desastrosa do pobo; lama por todos lados, casas vellas e pequenas, e o edificio “ de Avelino o de Roque”, catro alturas de puro granito construído a maior gloria do alzamento nacional. Una tenda con tanta variedade (non cantidade) coma o carrefur: pantuflas, bacalao, chourizos, avecren, martinicas, chocolate, sifóns, Lapitusa, tarteiras, pienso e tercerilla para os porcos e as galiñas e un etc de produtos e cousas que nunca deixaban de marabillarnos. En frente da tenda, varias casas con patíns, e a cerdeira de Siña Rosa que situada no centro da rúa, dominaba a situación dende a costa da súa casa; ó fondo, tirando cara a Reboreda, algunha finca botada de herba e viño. Pola rúa e a todas horas había moitos animais, non só nenos, animais sen piedade e depredadores sen compaixón, senón tamén, cans, galiñas, pirús, porcos e varios kikirikìs. No medio e medio, cinco moreiras, cheas de follas e moras brancas (viña algún raro a coller follas para darllas de comer aos “jusanos”) e sobre todo, unha xoia, o noso lugar preferido, ala onde a rúa se xunta cos Eidos e bordeada dun muro infranqueable de silvas, onde se poñía a roupa ó clareo , estaba a explanada do Cemiterio: muro de pedra, porta de rexa de ferro... uns habitantes que nunca molestaban, e a presenza sempre tranquilizadora de Martín , o Enterrador, que se ocupaba de que aos habitantes deste lugar nunca lles faltara de nada, e de que a nós non nos molestaran mentres xogabamos. Neste “Maracaná” era onde os grandes partidos de ¿fútbol? fratricidas tiñan lugar, ningunha outra parte do barrio, (que curioso “barrio” chámolle agora, antes ningún de nós así lle chamaría) tiña a anchura suficiente para poder xogar correndo de un lado a outro.
Así con esta confusión nas ideas almacenadas, a miña fráxil memoria déixame recordar o barrio da miña infancia; e sei agora, coa sabedoría que me dan os anos, que a nosa calle, foi a mais moderna de todas cantas existiron en Redondela. O Campo das Redes, non se chama así por que algún mariñeiro estendera ó longo da nosa calle as súas redes para secalas e coselas, nooo que va, chamase así por que se adiantou o século XXI; tiña ese nome por que xa sabiamos que no futuro as Redes non volverían ser eses aparellos de malla que se usan para a pesca, nós precursores da modernidade, xa sabiamos que algún listo traduciría o noso idioma a algunha lingua bárbara, e mira ti, por arte de birlibirloque o Campo das Redes, convertido no Campo das “Nets”.
Non fai falta ser moi avisado para darse conta do que se agachaba detrás deste feito linguístico, a nosa calle era a primeira “net” do invento do século. A rede de redes que non pesca peixe: Alumáramos “Internet”. O noso humilde campo de xogos converteuse no primeiro laboratorio da urbi et orbi, onde se probaría o revolucionario invento dun sistema de comunicación sen fíos e instantánea. Unha inxente cantidade de informacións bulos e trapalladas se transmitirían a unha velocidade ata o de agora descoñecida entre os humanos.
¿Pero por que nos elixiron? ¿Porqué tiñamos ese privilexio? ¿ Que miraron en nós?
A resposta é, vista dende a realidade do 2008, moi sinxela:
Eles, sabían do avanzado do noso sistema operativo, antes que ninguén pensara nas famosas Windows, no meu barrio este sistema estaba amplamente instalado , non había nai , nin aboa que asomándose a véntana, o balcón ou dende o pé da porta lanzara as súas mensaxes: “ fulaniño, a comer,... fulaniño ven aquí que me tes que facer un recado,..... fulaniño pasa para casa que te vou a matar, ven a mirar o que fixeches....... estas ventás eran utilizadas dende a rúa de xeito inverso, ...." mama que hai para comer",.... "mama, marcho con Toñito ala abaixo a facer un recado", "francisco, sal que vamos a xogar un “golcasilla”" (modalidade fútbol na que interviñan moi poucos xogadores, e que solo se practicou en Redondela) e así transmitíamos todo tipo de sinais, códigos, mensaxes cifradas ..."xa vou.... non sei onde está.. espera un momento.. ".. etc....As veces abríanse tamén pestanas dentro deste sistema, vexamos: a túa nai chamaba, pero ti non querías oír, pois aí tés, sempre había algún que che dicía, estate chamando a túa nai,..... a túa nai vaite matar,....,déixache todo tirado..., e ti, que eras (ou te crías) moi listo, pechabas tódalas pestanas, e cadros de dialogo, e unha hora mais tarde abrías unha nova ventá,..... "mamá xa estou aquí ,.... fun a facerlle un recado a tía María.... estabas chamándome?... non te oín"... E así indefinidamente, día tras día, perfeccionando o sistema...
As noticias entre os habitantes do noso barrio voaban, todos coñecíamos o interior tanto das casas coma dos secretos que elas e os seus habitantes gardaban (cala cala, que aquí todo se sabe), todos tiñamos libre acceso a elaboración de rumores, todos nos compraciamos en espallalos adornados con datos recollidos non se sabe moi ben onde.
O cemiterio era unha axencia de noticias, un “nicho” de información que dirían agora, inagotable. Cando algún morto chegaba, (case que tódolos días) traia con el unha cantidade de información incrible; familiares, amigos, veciños do finado e curiosos en xeral, traian a nosa rúa, a nosa rede, unha cantidade de novas e comentarios tal, que non tiñamos tempo material de asimilar. Nós seguindo o noso instinto, esparcíamolas ou compartiámolas con todo aquel que quixera, sen ningún tipo de problema, e sen recibir, aparentemente, nada a cambio.
Afinando mais nos recordos podo asegurar que xa tiñamos os nosos propios servidores e buscadores. No banco de debaixo da cerdeira de Siña Rosa circulaban todo tipo de informacións, historias, chismes, segredos contados en secreto, detalles que alguén coñecía por segunda ou terceira man, todo tipo de informacións, codificadas ou non, susceptibles de poder ser vertidas de xeito oral ante un ou varios que a súa vez contaríanno ante un ou varios, así ata que a información variaba por completo tanto no seu contido como na súa orixe e destinatario. (Aprendemos mais tarde a non desprezar a comunicación non verbal, pois as veces, os silencios ou os xestos, as risas ou as sorrisos de medio lado, podían dicir mais que calquera comentario ben ou mal intencionado, pronunciada baixo a Moreira).
Si neste buscador “Siña Rosa.com” non topabas o que necesitabas saber, podías afinar a búsqueda acudindo a sitios especializados en noticias de todo tipo. “Mouriña.org” noticias do rural; na súa tenda se reunían as leiteiras tódolos días e ademais moita xente que dende a aldea, baixaba a feira cada 6 e 21 de mes.
Tiñamos sitios especializados en noticias do estranxeiro. Según de que país necesitabas saber, entrabas na páxina de calquera das familias que tiñan algún membro emigrando no estranxeiro, na nosa rede dispoñiamos case por igual páxinas europeas como americanas, tanto do norte como do sur, con claro dominio das paxinas arxentinas, suízas e francesas.
Algunhas persoas hoxe serían sinaladas como Blogers, pois eran especialmente dadas a dar a coñecer as súas intimidades , tiñan especial habilidade para que mostraras tamén as túas, e así cando se reunían por calquera motivo dous ou mais persoas con especial habilidade para as confidencias inmediatamente aparecía un foro capaz de facer un traxe a medida a calquera dos veciños da vila. Cantos e cantos foros tiveron lugar no meu barrio, incontables por moito que nos empeñaramos en facelo.
Eramos , e nos sen sabelo , o xermen das autopistas da comunicación, tiñamos, sen saber utilizalo, o poder da información (aínda que de vez en cando alguén quedaba fodido para sempre por andar en boca dos veciños) contábamos con que estabamos a pasar a infancia do xeito mais feliz posible, e xa ves, en realidade estábamos a facer historia sendo utilizados por un poder invisible que nos usou de ratos de laboratorio, ai que joderse o distintas que son as cousas de como un as recorda.
Cal será o meu verdadeiro recordo, Campo das Redes, ou Campo das Nets?
Serei un replicante froito da robótica, ou o fillo de Tonio o “patatero”e mais de Elisa?

Para todos os nenos e nenas do Campo de s Redes.


PATA.
De Vuelta



“Y le echó Yahveh Dios del jardín de Edén…”

Génesis
.


Un olor a eternidad chispeando en el aire; el piar de pájaros que eran reflejos, de pájaros que eran pétalos de sol; el gélido hálito del río trepando como un amante furtivo; el ronroneo de gatos bohemios; la lluvia desnudándose en los cristales mientras el calor de una pequeña estufa se convertía en el centro del universo; y más, mucho más…

El baño de los sábados y ese incansable frotar diluyendo medallas y cicatrices; el fuego verde de la ortiga en la piel como reprimenda a alguna travesura; el árbol donde maduraban minúsculos soles que al caer y abrirse nos ensuciaban de mediodía, y su luz en la boca como un rumor de estrellas avanzando en la noche; y mis abuelos, sobre todo mis abuelos…

De él su bigote como un arco iris nevado; aquellas manos enormes que podrían contener mares sin que ni una sola gota se escurriese por entre sus dedos; el latir de su pecho sonando a sol cuando compartíamos siesta; los paseos nocturnos entre sus brazos en busca del sueño que mis lloros parecían espantar; su figura imponente como el epicentro de un relámpago en la cabecera de la mesa en la cena de Nochebuena…

De mi abuela su belleza de nieve; su mirada protectora envolviéndome como una sábana de luz; su ir y venir entre las gallinas cuyo torpe y brusco aleteo alteraba mi ánimo; la dulzura con que lavó mis pies al regresar exhausto de la procesión del Cristo; aquella ternura en sus ojos al degollar el conejo que degustaríamos el día siguiente; sus escondidos lloros días después de la muerte de mi abuelo…

Estoy de vuelta; de regreso para quedarme; repito una y otra vez estas palabras mientras me relamo el sabor a pecado en la boca y alzo amenazante la mirada; poco o nada queda de aquel tiempo ebrio de transparencia, de aquella época de desnudez ; pero no estoy triste, ella está conmigo, sí ella, bien la conocéis.



ROSEBUD

17 dic 2008

piel de oso





"Mis recuerdos son mi fuerza...
mi fuerza es mi ley...
Antiguo proverbio escita.






Antes del alba...un grito rompe el silencio, golpeando con fuerza, cada una de las chozas del adormecido poblado...un sonido metálico y un grito ahogado sobrevuelan el silencio, como pájaro de mal agüero...Atheas no había podido conciliar el sueño aquella noche en la pequeña cabaña familiar, un oscuro presagio, una sensación inexplicable, revoloteaba como un murciélago encerrado dentro de su pequeña cabeza de niño...contaba en esa época no más de cinco veranos, en los que su vida no era sino un continuo aprendizaje...aprender a sobrevivir en un mundo en el que la vida, era un dura carga que sobrellevar...Antes que nada aconteciese, ya había ocurrido en su cabeza...segundos antes, asustado, se había escurrido como ágil ratoncillo del lecho de pieles, junto a sus padres ,hacia la entrada, donde en un lateral, casi invisible, en el suelo dormía una vieja piel de oso, carcomida y ajada, tanto que su padre había intentado tirarla tantas veces...como tantas veces había regresado de forma "misteriosa" a ocupar su lugar en el lado invisible de la puerta. Al final había desistido en su afán de deshacerse del antiguo trofeo, herencia de su padre..pues había leído, en uno de sus muchos regresos,en la mirada del pequeño Atheas la solución a tan extraño enigma...ambos comprendieron que la felicidad se compone de esas pequeñas cosas...y que ésta elige los caminos más inesperados...un acuerdo tácito se selló entre ambos, y aquel viejo tesoro, curiosamente no volvió a "escaparse" de su invisible morada...Atheas sentía una extraña fascinación por aquel pellejo de su abuelo, una enigmática fuerza emanaba de aquel viejo cascarón, que muchos lustros antes había albergado en su interior a un gran oso pardo, terror de bestias y hombres a orillas del Mar Negro y bosques adyacentes...y que el abuelo de Atheas se había encontrado por casualidad...una mañana de primavera, en medio de un descampado, muerto y bien muerto...de viejo y bien viejo, medio putrefacto, desgarrado a medias por alguna desesperada alimaña, y del que sólo se habían podido salvar con dignidad, unos trozos de piel de la zona lumbar, y la cabeza y garras...que su abuelo paterno había sustraído, con destreza y no poco trabajo, y con la inestimable ayuda de un cuchillo corto...muy utilizado por los antiguas tribus escitas, duchas en el arte de despellejar y amputar todo tipo de seres vivos o muertos, pero preferiblemente vivos...Una vez en el poblado, el abuelo había obsequiado con la dignidad que semejante hallazgo se merecía, al jefe...las garras, y a los chamanes la cabeza...como muestra de agradecimiento los chamanes habían bendecido con toda clase de ritos y salmos la tripa sietemesina de la madre de Atheas...sembrando un panegírico inagotable de fuerza, carácter, crueldad , ferocidad y un largo etc...de cualidades del gran oso a la tripa del nonato... cualidades todas muy apreciadas por las tribus escitas y sus herederos, feroces e insaciables guerreros, cuya fama había llegado a la otra punta del mundo conocido, al centro del universo, a las capitales del monstruo bicéfalo...al Sacrosanto Imperio Romano...Atheas nada de esto conocía, era ajeno a todos estos trofeos que acumulaba en su corta vida...pero toda la tribu lo había mirado, desde que tenía noción de los recuerdos temporales, con una mezcla de respeto y desconfianza...por que solían eludir su pequeña presencia...lo que contribuyó sobremanera a avinagrar su ya de por sí "fuerte" carácter...Sin embargo, aquella extraña noche, ya escrita en la noche de los tiempos con letras de sangre y fuego...una poderosa fuerza movió sus pequeños pero abigarrados miembros...y sin saber el cómo ni el por qué, ni el por qué ni el cómo...se encontró sepultado bajo el olor rancio y mohoso de aquel pedazo pardusco inerte...pero de alguna manera..."muy vivo", de una esencia "de fué" y "de será"...Y la terrible escena aconteció, como el relámpago que anuncia el trueno ...el silencio dió paso a un grito, el grito al acero, el acero se alió al fuego, el fuego quemó los relinchos, los pasos sonaron como tambores de muerte, la sangre se mezcló al barro, el barro a la deseperación...y la desperación abrazó la muerte. Lenguas extrañas coreaban la escena, los legionarios se precipitaron como una cascada, arrastrando con su corriente las vidas del campamento, uno a uno los golpes arrancaron gritos, uno a uno los gritos arrancaron muerte...uno a uno los dormidos durmieron sueño...sin fin...Sólo una pequeña piel de oso avanzaba entre los cadáveres, muy lentamente, honrando cada paso con vida, cada paso con herencia, cada paso con venganza...sorteando a vivos y muertos, fijando en su pecho, cada recuerdo, como un hierro candente...poco a poco, con paciencia, con la suerto de lo que está escrito, poco a poco...muy poco a poco...hasta que la tierra lo engulló...poco a poco, hasta que fue notando las raíces, el olor a tierra mojada, a rocío mañanero...con los huesos y el alma helada, permaneció... como un embrión del que saldría un nuevo ser, en la vieja madriguera, cerca del río...mientras la rabia arraigaba como las vetas de una mina, en su joven corazón...y lloró, lloró con la intensidad de la vida ...lloró todas las noches del mundo en una noche, sin respirar, sin lágrimas...con el llanto del que jamás volverá a llorar...


Una semana más tarde...varios jinetes de una tribu bárbara de las tierras más septentrionales...hallaron en los restos de un campamento arrasado por los romanos... un niño de temprana edad, inconsciente, a medias cubierto por lo que parecía una piel de oso...la muerte aún planeaba sobre el poblado, el hedor era insoportable, las cenizas revoloteaban caprichosamente entre los restos...el cabecilla del grupo dirigió su caballo hacia el cuerpo infantil con piel de oso...con una leve sonrisa, levantó su espada, con un aire entre cruel y divertido, sus ojos brillaban de excitación...el gozo invadía cada poro de su piel...disfrutaba con la posibilidad de la sangre...una especie de lascivia insana, dibujaba una mueca de placer oscuro en su rostro...todos temían a aquel hijo del diablo...con toda su energía, se dispuso a asestar el golpe fatídico...gozaba separando cabezas y troncos...y mayor era el goce, cuanto menor era la edad...de repente un escalofrío recorrió todo su cuerpo, un dolor insoportable se adueño de todo su ser...como si la sangre que recorría con vehemencia todo su organismo, se hubiese de repente congelado, y su densidad se espesase de tal forma que las venas, arterias y demás conductos interiores fuesen a reventar con la inmediatez de la locura...el niño había abierto los ojos, unos ojos más negros que el más perfecto azabache, unos ojos tan insodables como todas las noches del mundo...las miradas se encontraron...un lenguaje invisible...de tormenta...sin palabras...sin sonidos...más antiguo que la vida...fluyó entre niño y hombre...los días y las noches se fundieron en un segundo eterno...y el despiadado guerrero, petrificado, en un estado cercano al trance bajó de su caballo,lentamente...como si cargase en sus espaldas...el peso de todo el universo... y honró a su futuro rey.....Atila.


Al otro lado del río, un pájaro subraya el horizonte con su paso alado, trazando una invisible línea entre el cielo y la tierra...el cielo de los muertos y la tierra de los vivos...
Cando era cativo, caiu nas miñas mans un pequeno tesouro...nos Cropans regalaban unha especie de tocadiscos de cartón profusamente decorado cos motivos da colección "Te hablan los grandes guerreros"...Logo en cada pasteliño viña un disco de plástico(de tódalas cores posibles), que había que facer xirar manualmente a 45r.p.m...entón dunha maxia lonxana xurdían aquelas voces potentes dos guerreiros...ufanos da súa gloria e valentía, por alí desfilaban Napoleón , Espartaco, Aníbal, Erik el Rojo, Alejandro Magno, Arturo etc...e como non ó lonxe o eco repetido dos cascos de Othar, unido a inseparable figura de Atila, mirada dura,vontade férrea, e carácter indomable...un bárbaro coas sangue milenaria das tribus nómadas da Estepa...un conquistador atroz.


"Soy Atila..." De ahí, e da fascinación que anos despois espertou en mín o pobo escita e a súa misteriosa desaparición...naceu este conto...


Anonimacrónico

15 dic 2008

O Cabaliño de Mar .














"Aléjame de la sabiduría que no llora, la filosofía que no ríe y la grandeza que no se inclina ante los niños."
-Khalil Gibrán-



Dormitaba cómodamente eu coma de costume no morno salón café do clube mercantil , co xornal local e as vellas lentes mal calibradas deitadas nunha manta de lá no meu colo…..Despertei paseniñamente co seco balbordo dunhas fichas de dominó sobor un taboleiro…. ´Mirei a dereita e logo fixen un esforzo cara a esquerda e alí estaban os da miña quinta , ben retirados coma min , xogando a partida das 6 da tarde …-¿Xógas?- preguntoume Fermín ….-Non , non gracias , vou canso -…dixen e volvín tusir, collín o pano do bolsillo da chaqueta e recollín o esputo negro dos meus pulmóns .

Viñamos do enterro dun da cuadrilla , outro máis en el Reino de los Cielos …notábame vello e débil e volvín durmirtar naquel cómodo sofá verde de orellas que levaba vinte anos quentando……

Da mesa do taboleiro chegábanme lonxanas as voces a vez tristes e alegres dos meus compadres falando das aventuras de cando eran nenos......¡que mellor vía de escape que esa despois dunha morte ! pensei.......as verbas no café divagaban sobre andainas a gatas , sabores naturais……recordos de froitas e tartas caseiras , de irmáns e amigos que non morrían de cancro os trece anos , de baños en cirolas no río Verduxo , de cando podiamos beber auga sana das fontes ou do grifo , do que querían ser de maiores denantes do Desastre……lembranzas tristes e difusas que se perdían no vermello ar coma se fosen o fume do tabaco Virginia Gold que gardabamos en caixas tupper-ware dende hai 37 anos.

Ó non participar activamente na conversa, tiven tempo dabondo para facer un exercicio de introspección e durmitando de novo tireime en prancha no océano dos meus máis antigos e inocentes recordos infantís….e de aquel mar segredo asomouse á miña cabeza aquel recordo….aquel suceso na casa dos meus pais, que en paz descansen .


Estaba eu nesa idade da descoberta do mundo sensible , esa etapa da vida na que os nosos pais nos contan isto é un ovo e ven da galiña , isto é un caracol ou isto é un castiñeiro e as castañas se comen….

E un día de eses andaba eu coas miñas primas polo Murallón a pesares da prohibición da miña avoa que non lle agradaba nada que pululase por alí… o Murallón era un deses lugares moi húmidos , con moita vexetación , ortigas e estralos que cobrían a antiga construcción de contención que a sua vez estaba atravesado por un regato que viña do río ou lavadoiro de roupa .....creo lembrar tamén que entre o regato e o murallón había unha vella reixa de barrotes de ferro....

E aquel día ...alí.... alí estaba aquilo , aquel pequeno ser de cores con ás que daba chimpos verticais no regato que cruzaba o murallón…...

Lembro o meu arrepío e como saín disparado cara a cociña da miña casa coas miñas primas correndo detrás, barallando na miña inexperta conciencia qué ou que cousa era aquilo.....e denantes de abri-la porta da casa cheguera a unha conclusión . Así que aínda que non estaba moi seguro exclamei excitado :

¡ Papá no murallón hai un cabaliño de mar , ven ¡¡

Lembro a imaxe dos meus pais ríndose de min estupefactos e as miñas resabidas primas dicindo que alí non miraran nada …e ..eu....eu estaba enfurecido con todos eles , non podía aturar semellante afrenta a miña pequena persoa e dun portazo encerreime no meu cuarto .

Ó cabo duns días xa me olvidara da historia pero de tódalas maneiras miña avoa coma quen no quere a cousa voltárame dicir que non voltase máis por alí.

Pasado o tempo descubríra que o cabaliño de mar lóxicamente vive só no mar e non ten ás.....e tamén descubrín as libélulas……pero tamén descubrín que no murallón fusilaran a cinco homes na posguerra e que as libélulas non dan saltos verticais.... e de paso tamén advertín que as miñas primas levaban gafas meses despois daquel asunto.

Hoxe me decato neste sofá e baixo este ceo de que o nome daquel ser non o coñecía nin o meu pai nin posiblemente ninguén neste mundo , pero eu agora me aferro firmemente á existencia daquel cabaliño ou o que fose para escapar deste Desastre en paz.


-Optimista-

O Cabaliño de Mar.

Dormitaba cómodamente eu coma de costume no morno salón café do clube mercantil , co xornal local e as vellas lentes mal calibradas deitadas nunha manta de lá no meu colo…..Despertei paseniñamente co seco balbordo dunhas fichas de dominó sobor un taboleiro…. ´Mirei a dereita e logo fixen un esforzo cara a esquerda e alí estaban os da miña quinta , ben retirados coma min , xogando a partida das 6 da tarde …-¿Xógas?- preguntoume Fermín ….-Non , non gracias , vou canso -…dixen e volvín tusir, collín o pano do bolsillo da chaqueta e recollín o esputo negro dos meus pulmóns .

Viñamos do enterro dun da cuadrilla , outro máis en el Reino de los Cielos …notábame vello e débil e volvín durmirtar naquel cómodo sofá verde de orellas que levaba vinte anos quentando……

Da mesa do taboleiro chegábanme lonxanas as voces a vez tristes e alegres dos meus compadres falando das aventuras de cando eran nenos......¡que mellor vía de escape que esa ! pensei.......as verbas no café divagaban sobre andainas a gatas , sabores naturais……recordos de froitas e tartas caseiras , de irmáns e amigos que non morrían de cancro os trece anos , de baños en cirolas no río Verduxo , de cando podiamos beber auga sana das fontes ou do grifo , do que querían ser de maiores denantes do Desastre……lembranzas tristes e difusas que se perdían no vermello ar coma se fosen o fume do tabaco Virginia Gold que gardabamos en caixas tupper-ware dende hai 37 anos.

Ó non participar activamente na conversa, tiven tempo dabondo para facer un exercicio de introspección e durmitando de novo tireime en prancha no océano dos meus máis antigos e inocentes recordos infantís….e de aquel mar segredo asomouse á miña cabeza aquel recordo….aquel suceso na casa dos meus pais, que en paz descansen .


Estaba eu nesa idade da descoberta do mundo sensible , esa etapa da vida na que os nosos pais nos contan isto é un ovo e ven da galiña , isto é un caracol ou isto é un castiñeiro e as castañas se comen….

E un día de eses andaba eu coas miñas primas polo Murallón a pesares da prohibición da miña avoa que non lle agradaba nada que pululase por alí… o Murallón era un deses lugares moi húmidos , con moita vexetación , ortigas e estralos que cobrían a antiga construcción de contención que a sua vez estaba atravesado por un regato que viña do río ou lavadoiro de roupa .....creo lembrar tamén que entre o regato e o murallón había unha vella reixa de barrotes de ferro....

E aquel día ...alí.... alí estaba aquilo , aquel pequeno ser de cores con ás que daba chimpos verticais no regato que cruzaba o murallón…...

Lembro o meu arrepío e como saín disparado cara a cociña da miña casa coas miñas primas correndo detrás, barallando na miña inexperta conciencia qué ou que cousa era aquilo.....e denantes de abri-la porta da casa cheguera a unha conclusión . Así que aínda que non estaba moi seguro exclamei excitado :

¡ Papá no murallón hai un cabaliño de mar , ven ¡¡

Lembro a imaxe dos meus pais ríndose de min estupefactos e as miñas resabidas primas dicindo que alí non miraran nada …e ..eu....eu estaba enfurecido con todos eles , non podía aturar semellante afrenta a miña pequena persoa e dun portazo encerreime no meu cuarto .

Ó cabo duns días xa me olvidara da historia pero de tódalas maneiras miña avoa coma quen no quere a cousa voltárame dicir que non voltase máis por alí.

Pasado o tempo descubríra que o cabaliño de mar lóxicamente vive só no mar e non ten ás.....e tamén descubrín as libélulas……pero tamén descubrín que no murallón fusilaran a cinco homes na posguerra e que as libélulas non dan saltos verticais.... e de paso tamén advertín que as miñas primas levaban gafas meses despois daquel asunto.

Hoxe me decato de que o nome daquel ser non o coñecía nin meu pai nin posiblemente ninguén neste mundo , pero eu agora me aferro á existencia daquel cabaliño ou o que fose para escapar deste Desastre en paz.