15 sept 2009

MEMORIAS DE VINILO


Foi nunha noite dura, senteime no peldaño da escaleira de fora. Son un perdedor, pensei.


A noite anterior, ela, acompañada do señor brilo da lúa, dixérame Hola, e Adeus. Nun abrir e pechar de ollos noite coñecera ó meu amor, e perdera o que na miña vida sentira. Canta miseria con gusto a mel.



O amor é así, xusto, coma comer un pastel de mel, sentado nun campo de fresas, para sempre,…vendo o amancer, sentindo o sol acariciando a miña cara: Aqui chega o sol, Bos días, luz do sol! Parecíame entón que aquí, ali, en calquera lugar …incluso a través do universo,…en tódolos lados sentiría o meu amor por ti, todos xuntos, agora…e...eu quérolle...


Sen embargo, agora sei que é mellor que non, temos que esoconder o noso amor,…non sei se serei capaz,…quizás cunha pequena axuda dos meus amigos,…Non vou ter medo de decir: socorro.


Ela está deixando a casa, e eu, sentado no peldaño da escaleira estou esperando ó taxista, namentres que a miña guitarra chora. Algo na maneira que ten de moverse faime pensar que todo vai cambiar.



Un home sen ritmo.



12 sept 2009

Mito del Vinilo




El canto no es anhelo… el canto es existencia”
Rainer Maria Rilke en “Sonetos a Orfeo”




Fui a la sombra y allí reencontré mi luz, y sólo en la Luz podría ésta hacerse sol en mi pupila. Ella, piel aún marchita pero belleza fascinante, arrastrando dos abismos del tobillo, ascendía torpe al ritmo que marcaban mis pasos ciegos. Luego, la impaciencia como una fiebre de mirada hipnótica parecía recorrerme, estrujarme la razón, bebérsela a tragos cortos... Y así fue mi pupila veneno en su sangre; y así la perdí por segunda y definitiva vez.

****************

Mi arte ya no pertenece a los dioses; en sus oídos ya no quedan rastro de aquellos templos magníficos; mi arte ya no pertenece a los dioses; en mi boca ya no queda rastro de aquella agua luminosa; mi arte es de los animales, de la lluvia, de los bosques… y especialmente tuyo, astro preñado de vida, párpado de luz que sueña mundos, único dios cuyo nacimiento celebro.

10 sept 2009

A Multitude reclama Reactivación ¡

25 abr 2009

Punto cero

Levaba moitas horas deambulando dun a otro lugar, non sabía onde ir, que facer…non sabía que ía ser de min a partires deste momento tan inesperado pero crucial da miña vida. O que tiña claro é que nada voltaría a ser coma era antes…nesa angustiante sensación de morte que ten o cotiá, angustiante sensación que agora voto tanto en falta que surxe nas miñas entrañas unha fachendosa inquedanza que sen permiso me percorre. Non teño medo, non é iso, é a novidade que se presenta ante min coma un abismo que desexo pero ó que non sei como acoller dada a súa total e absoluta penumbra.

17 abr 2009

Unas palabras a la palabras

“Lo primero – o lo único – que el creador crea es la nada, el espacio de la creación”
J. A. Valente.


Negadlo todo. Aún cuando una luz despiadada aturda vuestros ojos heridos así de negrura; cuando sin vuestras ropas el frío entumezca la musicalidad de vuestro latido; o incluso cuando vuestra carne enrojezca golpeada por latigazos de sombra, negadlo todo; con la inocencia del agua, la sobriedad del árbol o la indiferencia de la piedra… pero negadlo todo; que gire vuestro centro describiendo en el aire un “NO” jaspeado de azules; silencio esférico; mudo vértigo del verso; hermoso remolino inmóvil en la concupiscencia del papel; que gire y sea su vibración una blanca sucesión de olas que rompen en los vientres como plumas o como serpentinas.


Si os preguntan por el fuego cuya respiración melancólica arrasó ciudades, por su centro o por su memoria; si insisten en conocer las coordenadas del párpado que apagó soles y estrellas, o descifrar el tacto del relámpago que incendió herbazales de esmeralda… nada digáis sobre ello; nada sobre el gérmen de aquella ausencia que fue el pasto de vuestra plenitud.


Pero si os preguntan por el pequeño aleteo de pájaros hinchando las velas del amanecer, por el mar, por la música, por unos ojos que esculpen latidos en el vacío… entonces hablad, llenad sus bocas del néctar de los astros, sus tímpanos de mediodía, emborrachadlos de belleza, de ternura… de Poesía.


Rosebud.