Confesión de un bromista


“Borrarse. Sólo en la ausencia de todo signo se posa el dios.”

J. A. Valente.

"Escuchemos la confesión de un compañero de infierno"

Une Saison en Enfer de A. Rimbaud.

Esperé agazapado bajo la sombra púrpura de un verso. Fue en la luminosa infinitud de uno de ellos donde me fueron reveladas aquellas palabras: "Su parpadeo coincide con el sordo bostezo de un abismo”, seguidas de una fecha que marcaba con exactitud la próxima cita. Esperé pues, bajo la sombra púrpura de un verso.

Tragué “un formidable sorbo de veneno”. En el estómago un relámpago negro sacudió mis entrañas; el veneno ardía desde las cimas de mi respirar hasta el eco mortecino de cada latido; sus manos escurrían de mi raíz la luz con la violencia del metal. Y entonces no hubo silencio, ni vacío ni olvido; hubo transparencia, ingravidez y pureza, y mi voz tan cristalina como el agua que mana de las lunas. Todo estaba saliendo según lo esperado.

Una vez allí me serví de mi fantasmal clandestinidad: abría y cerraba los mundos ante su insondable pero atónita mirada; arrastraba ristras de pecados a lo largo de majestuosos pasillos – su sonido entrechocando ensordecía aquella quietud de seda azul; recorté en forma de llama las alas de sus acólitos imberbes; reproduje a miles la imagen de ciertas llaves y las hice llover copiosamente sobre los abismos más oscuros y remotos, sobre los olvidos más oscuros y remotos. Y así una travesura tras otra.

Al séptimo día cesé mi actividad fantasmal. Me entregué a la contemplación: la ternura hecha fruto caía madura a mis pies por entre ramas doradas; a escasos metros, el aire olor a música arqueaba dulces espigas de luz, trazando sus extremos estrellas sobre las aguas encendidas; más allá una manada de sombras abrevaban en la luz... No era más que una plácida espera, pues su ojo al fin se había posado sobre mí.

“Me creo en el infierno, luego estoy en él”. Confieso haber anhelado la divinidad, y por ello cumplo eterna condena. Me pregunto si andará por aquí aquel salvaje adolescente de ojos azules, o el extravagante dandy amante de las flores.


Rosebud

Todo empezou a noite de fin de ano.

Todo empezou a noite de fin de ano.
Pensándoo ben, eu non tiña motivos para ir a esa festa na casa do meu amigo alá na aldea; atopábame triste, con esa tristura que dan os anos que pasan vertixinosamente e dos que parece que só somos conscientes a noite de fin de ano. Tiña a sensación de que nunca ía cambiar a miña vida; a monotonía dun día e doutro, e doutro e de todos os que ían tralo anterior. Vida monótona e rápida.
Pero esa noite fun á festa; ducheime, puxen o meu mellor e máis discreto traxe e encamiñeime a coller unhas botellas de licor ao soto da miña casa. As escaleiras que baixaban eran de madeira, de madeira vella e ruidosa, e con cada paso e cada son repetía na miña linguaxe interior: “Para que vas, parva da merda? Vai ser como outros anos, tocarache algún trompa ao que aturar, cos vómitos que, por axudar ao teu amigo, vas a ter que limpar. Non vaias que no vai merecer a pena, non vaias”.
Por suposto que non fixen caso ao meu pensamento. Por suposto que fun, facendo o que fixen outras tantas veces: o contrario do que o meu raciocinio aconsellaba. E fun, collín as botellas, o meu bolso, o meu coche e ……. carreteira adiante cheguei á festa.
As luces de fora da casa estaban prendidas e, na escuridade da noite, semellaban dúas estelas de luminosidade dando ao resto do espazo un aspecto tétrico, lúgubre, misterioso, e por que non dicilo: tenebroso.
Ao dar unha volta ao camiño, os faros do meu coche empezaron a iluminar parcialmente unha gran árbore que tiñan a un lado da casa, e, cal non sería a miña sorpresa, cando mirei trala árbore algo que se movía e que non tiña aspecto de ser humano.
Co susto e por inercia, pisei con forza o acelerador índome a estampar contra o seto que rodeaba a casa, un seto de camelias e ligustro. Non o esquecerei na miña vida: camelias e ligustro.
Como na casa estaban, xa había rato, de festa, non deberon oír o golpe nin os meus gritos. Polo tanto fiquei soa metida no coche, coas botellas de vino polo chan e dando uns gritos desaforados que sufocaba o ruído do interior da casa.
Decidín, á vista do ocorrido e de que non acudían os de dentro ás miñas chamadas de socorro, saír do coche. Así que decididamente collín o bolso, o abrigo e as botellas e saín a presa, disposta a dicir aos da casa o que me pasara, e quizás tamén a reprocharlles que non me fixeran caso nin cando estaba en apuros.
Estaba neste intre cando unha luz, mitigada polos meus ollos chorosos (en parte por nervios e en parte de irritación), viña cara a min. Fretei os ollos con forza e, ao abrilos, atopei ao home máis guapo que mirei na miña vida. Un home que me sorría e que amosaba uns dentes brancos e relucentes, cunha cara de faccións “cuasi” perfectas.
Un home que dicía cun raro acento un no sei que de: onde vai soa nunha noite como esta unha muller tan guapa coma ti… e un non sei que mais. Digo un no sei que mais porque foi así. Non era capaz de escoitar aquelas verbas sacadas dunha boca en pleno sorriso tan espectacular como aquela. Estaba, como normalmente se di, obnubilada, noutra terra, noutra esfera.
De súpeto baixen, baixen da pola na que o home luminoso me puxera, e cos ollos mirando cara ao infinito dos seus ollos pregunteille precipitadamente: como te chamas estranxeiro?, de onde ves? de onde saes? , que queres de min?.
Cando dicía estas palabras íame poñendo máis e máis ansiosa, pero sentía como os nervios, a rabia e a tristura pouco a pouco desaparecían do meu ánimo entrando nel unha sensación de cambio e de expectativas que xamais tivera.
O home, sen borrar o sorriso dos seus labios, foise desdebuxando, e difuminando no escuro da noite mentres dicía cunha voz especialmente profunda: Son o espírito do ano novo. Vin para ver como acababas co espírito do ano pasado no teu choque. Remataches ben ao ano vello. Xa es a miña aliada, a rei morto, rei posto.
Con este acontecemento, como podedes comprobar, perdín o medo ao paso dos anos e tamén empecei a facer cada día distinto ao anterior, e a este do anterior e así , para min, xa o paso dos días son unha oportunidade e non unha derrota.
Como non creo en deuses, dou grazas diarias a aquel espírito do ano novo corporizado no home máis guapo que eu xamais mirei, doulle as grazas todos os días facendo cousas impredecibles e divertidas; sorrindo a destro e sinistro. Je, Je, ¿oíches?…….¡SINISTRO!
HELENA

O Río Camaleón

Non , non …. creín que xa o tiña olvidado , creín que a miña autoimposta barreira mental e o tratamento do doutor Akerman serían dabondo para olvidar….vintetres anos tomando píldoras para distraer a mente daquela obsesión….porqué carallo me ocorrería a min ….pero estou farto…farto de levar esta pesada carga nas costas…e vou tirar da manta…a fama de tolo xa a teño , así que…que máis me da……vou contarlles o máis terrorífico segredo desta merda de vila nosa que se chama Redondela .

No ano 1915 o meu bisavó Alvaro Morgado Dacuña deixou atrás as cabras na parroquia de Reboreda e embarcouse nun vapor cara a Cuba coma tantos outros veciños da vila.

Segundo me contou meu pai , Alvaro non tiña ninguén alá para botarlle unha man , polo que escomenzou a súa aventura traballando nunha prantación de caña de azucre alá na parte de Cienfuegos. Alí traballou igual que os negros que viñan de Senegal , suou sangue polas mans , sufriu mordidas de serpes e tamén recibiu o latigazo do patrón….e nel…nel foi crecendo o odio .

Nas calurosas e húmidas noites de Cienfuegos os negros reuníanse despois da laboura para falar e cantar…Alvaro non se relacionaba con eles dábanlle noxo e quedabase no porche do barracón bebendo augardente e afiando paus coa súa navalla….pero unha noite decatouse de que un dos negros facia mofa del….El levantou un ollo pero seguiu afiando o pau , maquinando o uso que ía facer del….levantouse e desapareceu….A hora de durmir aquel negro levantouse e foi botar unha mexada na ciénaga que arrodeaba a prantación …e alí se atopaba a figura de Alvaro na escuridade esperando polo africano co pau afiado na man tras del e …cando o escravo se deu a volta cravoullo na gorxa nove veces ata matalo , despois maldicindo os santos afundiuno no pantano.

Pero non estaba só …alí sentada na fétida ciénaga estaba a vella tola bruxa yoruba dos negros.

Parece ser que a vella bruxa advirtiu a maldade no negro corazón do bisavó e iniciouno no culto prohibido da Regra de Ocho , iniciouno no culto do mal , ensinoulle a adorar e contactar cos entes máis sanguinarios e demoníacos coñecidos polos Yorubas.

O cabo duns anos o bisavó voltou rico coma un indiano á vila , e construíu a mellor casa de Redondela a beira do río Alvedosa . Non era moi sociable nin amante de festas ou tabernas pero chegou casar coa miña bisavoa que morreu dunhas febres logo de parir ó meu avó Edelmiro , que era igual de reservado que o seu pai.

Na vila dicían que debían ter boas facendas en Cuba pois na vila non se lles coñecía oficio nin negocio. Pai e fillo parecían dous bechos encerrados nunha gaiola de ouro.

E chegou a guerra no 36 , e a represión chegou a vila , había moito medo e delacións e tamén desaparecidos e coma non , fusilamentos ….a mañán do 25 de decembro de 1937 o alvedosa apareceu tinguido dun leve tono vermello . Dicíase que houbera fusilamentos no Salgueiral pero ninguén escoitou un tiro.

Os tempo pasou coma o río que é ..e Alvaro Morgado Dacuña morreu . Edelmiro non recibiu luto na casa , pero casou unha semana despois coa miña avoa Rosario que morreu igual que a miña bisavoa dunhas estranas febres logo de parir o meu pai , Don Hermógenes.

Diciamos que os tempos cambiaran e Redondela tamén , inaugurouse a fábrica textil de Regojo e todo era alegría na vila e o noso río chamábanlle o camaleón porque cada día viña dunha cor , pero predominaba o vermello….. O meu pai , ese cabrón do demo , traballou alí como xefe de producción….el facía os tintes na nosa casa…o moi fillo de puta…¡

O vermello , esa cor , esa maldita cor….ese fluído sanguento que escorregaba día tras día dos enferruxados caños do desagüe do sótano prohibido da casa e ía desembocar no río tal cal afluente e arteria de terror….

¿Porqué? Porqué baixaría eu ….Maldigo a miña mala sangue e a miña estupida curiosidade¡¡

O sótano ou o inferno , que máis da…..armarios de madeira de manglar de onde penduraban corpos humanos baleiros en perchas tal cruentos vestidos , un templo osos e calaveiras que semellaba adorar un craneo putrefacto dunha vella negra de dentes afiados con coroa de espiñas , velas roxas e negras , unha pía bautismal chea de sangue e pelos , unha mesa de quirófano con instrumentos de disección , cubetas de alumino onde o demo do vello creaba novos tintes coa alquimia do mal….. chegando a acadar a cor azul das camisas coas vísceras das vítimas ……

Pero notaba que non estaba só , alí tras daquela negra portiña baixa con imposibles garabatos e un corazón disecado a modo de pomo había vida.......escoitaba unha respiración …afinei o oído e logrei discernir non unha senón tres vidas , duas respiracións lentas e xadeantes as primeiras , e máis entrecortada a terceira coma se respirase co estómago….sufrindo.

O pánico apoderouse de min , supuxen …claro que supuxen que eran dúas vítimas máis na espera da morte final…Abrín a porta do averno ….

Estraláronme as vertebras da caluga……na escuridade daquel nicho dous camastros de palla e follas de palmeira , dous centenarios corpos enrugados conectados as veas de Fonso da Canteira , meu amigo da infacia que nunca mais se soubera del , o pobre e inerte Fonso amarrado a unha cadeira de tortura dáballes a vida a…. a aqueles seres que respirando e mirandome con aqueles demoniacos e ameazantes ollos roxos , me sinalaban co dedo índice , como chamando pola súa mesma sangue…...pois querido alcalde , nesa casa todavía moran o meu bisavó Alvaro Morgado Dacuña e o seu fillo Edelmiro.

φάντασμα

Estiven pensando en Lois todo o día e non salo do meu asombro: un home tan..tan ben armado cabalmente, cunhas súas sinapses... tan brilantes!...e agora así tan fora do razoable...
Normal, normal nunca foi, mais ben algo sesudo e terco coma un muro de formigón pero era listo coma o demo...un científico! ..discutiamos moito, cousa algo insoportable pois nunca, endexamais quería ter as de perder..."todo está reflexado nas fórmulas",dicía, "experimentacións e cálculos metódicamente desenrolados...o que se dí, baseado nos feitos científicos e non nas bobadas que dás que ti falas..escolliches mal túa carreira, non ten un ámbeto de estudo definido e así estás...sen oficio nen beneficio querida".
Comprenderedes doadamente que facía que xurxiran en min instintos asasinos terribles de conter pero vingábame fadéndolle crer que non lograba amolarme , así, se enfadaba mais e mais pois sabía que comigo non podía. Sempre buscaba discutir...sen fin, e era algo do que eu fuxía pois endexamais quitába nada en limpo tan so crispación.
A pesar de todo era meu amigo e adoraba que me expricase no que andaba metido, por onde ían suas investigacións, abraiábame sua mente preclara.
Numerosos son os premios que recibíu...por iso agora me apena tanto o que lle sucede. Todo comezou fai un par de anos, xa traballaba na universidade e era respectado en toda Europa, falábase del alí por onde eu ía. Sentíame sumamente orgullosa e contenta ...pero un día , un de tantos venres nos que nos xuntábamos para cear e charlar me dixo con voz susurrante e de xeito misterioso que acababa de comezar coa investigación da sua vida, o traballo mais importante que ninguén neste mundo encamiñara e que sentíase embriagado de emoción con cada achádego que acadaba. Eu estaba atónita, e contaxiada do seu entusiasmo lle pedín que me contase todo. E así foi, a cada unha dás súas verbas meu ceño engurrábase mais e mais, non me deixaba dicir nada, falaba de seguido sen pechar suas pálpebras...estaba fora de si. Amosoume tódolos seus debuxos ( fascinantes pois era unha arte que entre outras tamén dominaba), fórmulas, expricacións axiomáticas que deductivamente me ía desenrolando ate as súas derradeiras fundamentacións, todo era un armazón argumentativo que ía alén do científico, alén da realidade...tentei dicirlle que estaba xustificando cousas das que non tiña proba empírica e el enfurecíase dicíndome que os razoamentos que me estaba amosando eran mais que suficintes...que eu coma sempre estaba empantanada no formalismo e que este me cegaba ante o arrebato dos seu escritos. Saíu enfuerecido do cuarto e cal Arquímedes vitorioso alonxouse dicíndo entre alaridos que dera coa fórmula que desvelaría a realidade...
-Pero LOOOiiis, as PANTASMAS-NON-EXISTEEEENN, non exiiiiisten!, onde está o "home de ciencia" que tanto me criticaba?
E el escabuíndose me dicía :
-anda, vaite ti e os teus pensadores cheos de po, o po do esquecemento, a tomar ventos do norte!!
(...)
Agora pasa as tardes na súa butaca mirando ó infinito e movendo os seus delgados dedos no aire coma quen traza un mapa, un esquema, un...sensentido. Outras veces achégome a el ,o cal, cos ollos cheos de bágoas dime lúcidamente no seu desquicie:
-"Descubrínno amiga miña, ...descubrín a esencia φάντασμα (pantasma),...a fórmula da aparición, a esencia das almas desencarnadas, o ser espiritual metafísico...hai vida trala morte amiguiña."«a tarefa debe facerse difícil, pois só a dificultade inspira os nobres de corazón».
Tras este esforzo esvaíase desalentado e sumíase nos seus soños precientíficos. Eu tan so lle podía subir a sua mantiña e taparlle as manciñas, cubrilo do frío do inverno no que andaba metido.

Constantin Constantius

“El Tripulante”

La compuerta de la cabina culminó su apertura con un soplido, exhalando la atmósfera artificialmente conservada e innumerables días reciclada del interior de la nave. La luz del Sol entró entonces tímidamente abriéndose paso entre el vapor, bañando la cubierta.

El tripulante dudó unos instantes, respiró cansado y descendió mientras se ajustaba las placas de la escafandra que le protegía de las inclemencias del espacio exterior. El aire cálido del mediodía se mezcló en su respirador. A pesar de los filtros podía oler la hierba seca y el polvo. Parecía que, después de todo este tiempo el planeta se había recuperado.

Pisó el suelo torpemente. Se inclinó hacia atrás en un crujido, con las manos apoyadas en la espalda, mientras sus ojos se acostumbraban a la luz. Retiró entonces el casco e inspiró por primera vez en muchos años el aire de la Tierra. La barba, ya cana, le había crecido de forma inusual durante el viaje y le daba un aspecto reposado pero grave.

Dio unos pasos, se desprendió las placas de la entrepierna y comenzó a orinar. No pudo evitar sonreír así, casi sin darse cuenta, al recordar .

La luz de la luna coloreaba de azul la cortina de la ventana de su habitación que, de vez en vez se agitaba acompañada por una agradable brisa. Al lado su amigo del alma, aprovechando la cama nido que su madre había instalado bajo la suya, para aquel hermano que nunca llegó.

En verano rara vez se dormían antes de las dos de la mañana. Miles de ideas se agolpaban en sus pequeñas cabezas, a cada cual más descabellada y eso, unido a la sensación de tener que aprovechar el tiempo, les mantenía casi toda la noche en vela. Normalmente hablaban durante horas hasta que finalmente alguno de los dos terminaba por no contestar, pese al empeño que ponían en no hacerlo. Era una cuestión de orgullo personal el no ser el primero en quedarse dormido, aunque al día siguiente ninguno recordase cuál de los dos había sido.

Pasaban horas. Interminables horas viendo las estrellas e imaginando extrañas invasiones extraterrestres cada vez que veían alguna luz moverse en el firmamento -un satélite o un globo sonda-. Quién le iba a decir que sería él el que durante años dejase esas estelas luminosas en el cielo nocturno.

Se preguntó que habría sido de su amigo, cómo habrían sido sus últimos días.

Caminó despacio alrededor de la nave durante un rato. Tenía mucho que hacer, pero no tenía prisa. Podía tomarse todo el tiempo del mundo, al fin y al cabo era, probablemente, el último hombre vivo sobre la faz de la tierra.

El Tripulante