O Cabaliño de Mar.

Dormitaba cómodamente eu coma de costume no morno salón café do clube mercantil , co xornal local e as vellas lentes mal calibradas deitadas nunha manta de lá no meu colo…..Despertei paseniñamente co seco balbordo dunhas fichas de dominó sobor un taboleiro…. ´Mirei a dereita e logo fixen un esforzo cara a esquerda e alí estaban os da miña quinta , ben retirados coma min , xogando a partida das 6 da tarde …-¿Xógas?- preguntoume Fermín ….-Non , non gracias , vou canso -…dixen e volvín tusir, collín o pano do bolsillo da chaqueta e recollín o esputo negro dos meus pulmóns .

Viñamos do enterro dun da cuadrilla , outro máis en el Reino de los Cielos …notábame vello e débil e volvín durmirtar naquel cómodo sofá verde de orellas que levaba vinte anos quentando……

Da mesa do taboleiro chegábanme lonxanas as voces a vez tristes e alegres dos meus compadres falando das aventuras de cando eran nenos......¡que mellor vía de escape que esa ! pensei.......as verbas no café divagaban sobre andainas a gatas , sabores naturais……recordos de froitas e tartas caseiras , de irmáns e amigos que non morrían de cancro os trece anos , de baños en cirolas no río Verduxo , de cando podiamos beber auga sana das fontes ou do grifo , do que querían ser de maiores denantes do Desastre……lembranzas tristes e difusas que se perdían no vermello ar coma se fosen o fume do tabaco Virginia Gold que gardabamos en caixas tupper-ware dende hai 37 anos.

Ó non participar activamente na conversa, tiven tempo dabondo para facer un exercicio de introspección e durmitando de novo tireime en prancha no océano dos meus máis antigos e inocentes recordos infantís….e de aquel mar segredo asomouse á miña cabeza aquel recordo….aquel suceso na casa dos meus pais, que en paz descansen .

Estaba eu nesa idade da descoberta do mundo sensible , esa etapa da vida na que os nosos pais nos contan isto é un ovo e ven da galiña , isto é un caracol ou isto é un castiñeiro e as castañas se comen….

E un día de eses andaba eu coas miñas primas polo Murallón a pesares da prohibición da miña avoa que non lle agradaba nada que pululase por alí… o Murallón era un deses lugares moi húmidos , con moita vexetación , ortigas e estralos que cobrían a antiga construcción de contención que a sua vez estaba atravesado por un regato que viña do río ou lavadoiro de roupa .....creo lembrar tamén que entre o regato e o murallón había unha vella reixa de barrotes de ferro....

E aquel día ...alí.... alí estaba aquilo , aquel pequeno ser de cores con ás que daba chimpos verticais no regato que cruzaba o murallón…...

Lembro o meu arrepío e como saín disparado cara a cociña da miña casa coas miñas primas correndo detrás, barallando na miña inexperta conciencia qué ou que cousa era aquilo.....e denantes de abri-la porta da casa cheguera a unha conclusión . Así que aínda que non estaba moi seguro exclamei excitado :

¡ Papá no murallón hai un cabaliño de mar , ven ¡¡

Lembro a imaxe dos meus pais ríndose de min estupefactos e as miñas resabidas primas dicindo que alí non miraran nada …e ..eu....eu estaba enfurecido con todos eles , non podía aturar semellante afrenta a miña pequena persoa e dun portazo encerreime no meu cuarto .

Ó cabo duns días xa me olvidara da historia pero de tódalas maneiras miña avoa coma quen no quere a cousa voltárame dicir que non voltase máis por alí.

Pasado o tempo descubríra que o cabaliño de mar lóxicamente vive só no mar e non ten ás.....e tamén descubrín as libélulas……pero tamén descubrín que no murallón fusilaran a cinco homes na posguerra e que as libélulas non dan saltos verticais.... e de paso tamén advertín que as miñas primas levaban gafas meses despois daquel asunto.

Hoxe me decato de que o nome daquel ser non o coñecía nin meu pai nin posiblemente ninguén neste mundo , pero eu agora me aferro á existencia daquel cabaliño ou o que fose para escapar deste Desastre en paz.

La manzana acaramelada

Sonaba el timbre, era la hora del recreo. Después de una terrible clase con el Sr. Cembranos, alias “cocoliso”, un respiro.
Llevé las manos a los bolsillos del pantalón con un gesto automático y toqué las monedas. Estaban envueltas en un pañuelo que me había regalado mi madrina, la tía María. El pañuelo era una reliquia, llevaba mis iniciales bordadas en color azul marino, “JC” , la verdad es que siempre me dio vergüenza tener que llevar ese pañuelo en vez de “clinex”, pero mi madre insistía en que sonarse con papel era malo para la piel y yo… yo no tenía más remedio que llevar el dichoso pañuelito con las iniciales.
Todo empezó el año en que, por mi cumpleaños, mi madrina apareció en casa con media docena de pañuelos de tela bordados con mis iniciales en distintos colores; decía que eran egipcios -la verdad es que no se les notaba nada que los diferenciara de los que tenía mi padre que eran de Santiago- y que no había que sonarse con papel porque era de gente poco fina. Mi madre le hizo caso y desde aquella… la voz de mi madre todas las mañanas recordándome: ¿llevas el pañuelo en el bolsillo, José Carlos?
Este fue el único regalo que me haría mi madrina en toda la vida. Muy valioso y acertado. De siempre supe que ella no me quería, y eso a pesar de que cada vez que venía a casa me daba unos sonoros y húmedos besos en los mofletes que producian en mi el asco que me causa la ventosa de la lamprea. Esa era mi madrina, una mujer con los labios como la ventosa de la lamprea.
Como decía, en el pantalón tenía unas monedas, pocas, pero las justas para, cuando saliera al patio del recreo, poder comprar lo que más me gustaba del mundo: la manzana envuelta de caramelo rojo y brillante. La manzana acaramelada

En el colegio todos los niños sabíamos que había que esperar a D. Manuel, el pipero. Llegaría a los cinco minutos de tocar el timbre y, cantando por detrás de la verja del patio de recreo, nos iba diciendo todas las maravillas que llevaba en su gran cestón de mimbre.
D. Manuel era un señor mayor, algo encorvado, de pelo casi blanco y con una gran tripa.
Cuando le ibas a comprar algo, primero te hacía enseñar las monedas, y si te faltaba alguna decía cantando: “Chaval, otro día será, aprieta el culo y dale al pedal”, si tenías las monedas justas decía:”Chaval, correcto está, te llevas algo y eso es normal” y si te tenía que dar la vuelta decía: “Chaval, me das de más, algo sobra y devolver es cabal”. La verdad es que era todo un ritual.

Día tras día esperábamos ver aparecer el gran cestón de D. Manuel por la esquina derecha de la verja, y día tras día veíamos como asomaba la cesta y por ella las bolas redondas y brillantes de las manzanas acarameladas. Todo fue como lo preveíamos… hasta que un día…. el cestón no apareció, ni las manzanas, ni las golosinas, ni D. Manuel con su inmensa tripa, ni nada de nada, ni nadie de nadie. No supimos qué había pasado, pero D. Manuel no volvió a aparecer.
A los pocos días pusieron una máquina en el cole. Si le metías por una ranura monedas ella te daba golosinas, pero no cantaba, hacía un ruidito chirriante y, lo que es peor, por su culpa nunca, nunca, nunca más pude comer en el recreo aquella maravillosa manzana brillante envuelta en caramelo colorado.

Lagataparda

Un mais neste mundo.

Cando nacín facía frío( pero bueno, esto, nesta historia é un dato irrelevante).
O caso é que me lembro de que estiven a piques de ser concibido en duas ocasións anteriores pero o azar e os nervos da miña nai o impediron. Lémbrome de non querer que sucedese tal acontecemento chamado concepción precisamente por non ter nengún plan, si oh! , nengún "plan de vida". Índa non era o momento e malia os dous fallos aí vin á chamada tópicamente "terceira vencida"( deixeime gañar).

Foron longos os nove meses e 25 días, negábame a sair, non era por amolar ,era por non saber a razón do meu nacemento, como ía vir a este mundo sen ,...sen finalidade? De non atopar prontas razóns víame irremediablemente abocado a ser un maleante, un vagamundo, un ninguén!!.

Pronto me puxeron un nome baixo o rito que por tradición e non por crenza se levaba na vila ( "por ser coma todos",dicía miña nai ) isto foi meu primeiro grande enfado , chorei e chorei ata me fartar ( e fartar ós demais, por que non dicilo, mais isto dábame igual) chorei e decidín vingarme, mais... coma non tiña un obxectivo ...nesta vida... decateime de que isto- a vinganza- era algo secundario... e pronto se me olvidou , esquencín a miña vindicación atea aíndaque a partires disto decidín ser un materialista, dedicín alonxarme todo o posible desas supercherías tan incribles que sustentaban as crenzas e rezos da miña nai .Ela se queixaba e ate lle escoitaba dicir moi a miúdo entre choros ( eses choros tan parvos que ás nais lle gusta lucir cando queren conseguir algo) que " non sabía que ía ser de min..."

... eu mesmo repetíame isto:- "eu xa o sabía!, xa o sabía!, mais ela in-cons-cien-te-mente decidiu ter un fillo coma quen vai comprar un abrigo por renovalo vestidor e non por real necesidade, ela me trouxo a este mundo sen un plan, e agora lamentábase a diario.

(...decidín pasar desapercibido, non soportaba tan dramáticos espectáculos...non levaban a nengures. )

A medida que pasaba o tempo mais me aguriaba, non sabía quen era, tiña un nome que non me gustaba, uns pais que non facían mais que queixarse de que "non era coma eles", un barrio alleo ,frío coma o día do meu nacemento ...estaba perdido, completamente perdido, no peito un constante signo de interrogación...todo era unha decisión que non sabía tomar!!!.e..

... transformeime nun pusilánime.

... isto non foi buscado , o xuro!! ...Que podía facer? ...Non me xulgedes, eu vin así , sen sentido a este mundo, que podía facer?, era meu sino....eu non podía permitirme tomar decisións ociosas, (lembrades que me estaba facendo a min mesmo?, estaba tentando trazar un plan de vida que viña en branco e que so eu podía configurar ).

Pasados os anos chegou a hora de marchar de casa( mais que nada foi explícitamente suxerido polos meus pais, e a miña condición de pusilánime fixo que aceptase o proposto se rechistar)...

-"Xa tes 36, duas carreiras, un traballo de repartidor de pizza a domicilio e un piso pagado por nos...busca unha boa muller, ten fillos...ó millor así estarás mais contento meu amor?"

...meu amor? Estábanme votando...con amor? !!!.

Bueno, esta era unha nova etapa, asuminno, decateime de que estaba outra vez so... Decicir o cotiá foi unha salvación finalmente pois me alonxaba dos grandes problemas que me anguriaban de forma tan aplastante, eran grandes principios, grandes cuestionamentos que non tiñan resposta...sustituínnos por problemas con solución adxunta coma : non teño que me vestir-(Solución: )lava a roupa. Esta foi a gran saída dá miña vida.

... e si, miña nai tiña razón, casei, un amigo do compañeiro da moza do meu tío deume un traballo coma enxeñeiro nunha empresa de hidráulica aplicada á produción de maquinaria para xerar xeo e pouco despois vivín, inconscientemente pero vivín. Superei a miña fase pusilánime e fíxenme un mais neste mundo.

...Fíxenme un mais neste mundo, doado...os obxectivos xa viñan rodados...

Johannes de Silentio

Doce tofe

Suor. Érgome. A boca sábeme a unha amálgama de empastes e tabaco, surrealistas manchóns cobren o papel pintado do gris habitáculo con cheiro a humidade e acidez no que me atopo. Diríxome cara ó pequeno e desordeado salón, prepárome unha copa de coñac despois de rebuscar entre os numerosos cascos baleiros que tapizan o que algún día tivo pinta de ser un brillante parquet.

Unha ondanada de frío golpéame a suorenta e despoblada cachola, e me fai recuperar a consciencia, e poñer os pes na séptica terra que piso. "Todo foi un sono, un belo sono" repítome a min mesmo mentres os meus beizos retiran un pito que en breves ambientará a habitación cun fume que describe fermosas curvas e contracurvas non seu inevitable ascenso. De súpeto o son de dúas bágoas precipitándose contra o chan, curta o silencio sepulcral da sala, por uns intres tiven unha sensación que podería describir con facilidade como próxima a FELICIDADE, unha felicidade truncada pola crueldade do espertar,impulso pernicoso e malévolo que como unha ardente man me trasladou de novo a esta cloaca de tempo,de situación, de vida... na que a soidade desgárrame como unha afiada navalla e os recordos de tempos mellores nos que as procupacións solventabanse botando unhas choromicadas...o aburrimento matábase facendo un bambán nunha ábore cunha vella roda...na que o home do saco atemorizaba a existencia...

Mentres soñaba mergullábame como un axente invisible en tramos da miña infancia e adolescencia, nos que percorría campos de millo sentindo como as secas e tortas ramiñas golpeábame na punta do narís... ou do intre no que escachei o meu primeiro trompo sendo o protagonista naquel longo día de escola. ...Ata cun sorriso na cara vislumbrei as primeiras escapadas para facernos pallas no monte cos amigos e unha revista prohibida na que unha bela moza exhibía exuberante, un peito ou un cu ben feitiño con textura de pexego. Que tempos !pensei... mentres un grolo de coñac percorría a miña gorxa, e unha calada enchíame vos pulmós de fume...

Cruel vida esta que nos permite tocar durante un breve intre un cachiño de ceo e despois nos arroxa como un embase brick nun frío camastro que malamente podes manter... vai ter razón miña engurrada pero sábia avoa ,pensei cabizbaixo ,cando ós domingos sinalados dábame un doce tofe e me dicía "non o mordas, chúpao meu fillo duraráche máis" pois a vida e algo similar débese saborear como se tódolos días fosen ese domingo, aínda que tamén é tristemente certo que inevitablemente a mordas ou non, vanche cair a meirade parte dos dentes de todos os xeitos.

"Purple Octupus"

ClanDestinos: primeira xuntanza (¡Qué ricas están as letraaaaaas!)

Ana, mente creadora, le con tanta emoción, que as birutas de polo séntense frías e abandonadas


Continúa a sesión..Rá le a súa peza e deixanos a todos abraiados....

Roi substitúe a un creador coma lector, ¡a noite continúa!

Esperanza atérranos a tod@s coa súa magnífica prosa literaria

Jandro debuxa as palabras coma só el sabe (e Ra observa atentamente)

Vidal preferiu deixar o seu debut coma lector (que non coma escritor) para a próxima sesión.¡Pero da próxima non pasa!

¡Pili puxo o broche final da papatoria!

Por último (e non menos importante), os oíntes aínda non escritores. Claro que, ¡as cousas literarias están en contínuo cambio! Quen hoxe escoita, mañán escribe, fala,...Xa vos contaremos na próxima cena! (¡si, si, sabemos que moitos deles xa están argallando aventuras da infancia!). Gracias por estar con nós desfrutando dunha xuntanza maravillosa:

¡QUE A LITERATURA ACABE COA RUTINA INVERNAL!


Diego e Fati

Alicia

Xesteira

Loli

Héctor escoita atento

A secretaria toma nota na súa libreta preciosa: ¡O día 6 de decembro nacen os ClanDestinos!

Bicos a todos: ¡Animádevos a escribir!