Historias para non Durmir

La caligrafía del vino

2010-10-06T06:58:00.000-07:00

“Los dioses facilitan el primer verso...” Paúl Valéry.
“El vino es semejante al hombre: Jamás se sabrá hasta qué punto es posible estimarlo y despreciarlo, amarlo y odiarlo, ni de cuántos actos sublimes o fechorías monstruosas es capaz. No seamos entonces más crueles con él que con nosotros mismos y tratémonos como nuestro igual.” Charles Baudelaire.

Al igual que los paraísos, los vacíos pueden ser artificiales; poseer número de serie. Tras un laborioso y artesanal trabajo de orfebrería, Arthur sostiene uno de ellos sobre la palma de la mano; es entonces cuando comienzan a gravitar alrededor de su centro palabras cuya belleza resquebrajaría glaciares de sombra. A la hora de la cacería, enfundadas las manos en tinta negra, extiende los brazos sin conseguir ninguna presa; más arriba se dice, y estira todavía más los brazos, kilómetros y kilómetros, arañándolos con las ramas de árboles centenarios, amoratándose los dedos con el frío nocturno, aliviando el dolor con el frescor de las nubes que atraviesa como una flecha; pero nada consigue llevar a su zurrón de papel, y uno acaba por cansarse de agitar ramas en el aire; y entonces se encomienda a voces de timbre luminoso, voces de grandes alas que rozan soles como un arado sin sufrir ningún daño; pero ellas no perdonan agravios pasados y su silencio parece estremecer esta minúscula habitación de cinco francos diarios situada en la Rue Cortot, un lluvioso 11 de noviembre de 1886.
Una “desbandada de perfumes” resuena detrás de la ventana, en las calles que ya pertenecen a la noche; Arthur se sirve con oscura liturgia una copa más de vino mientras espera acodado sobre la mesa; un crujir de sombra lo sobresalta derramando la copa sobre el papel amordazado; al instante trata inútilmente de remediar la torpeza con el puño deshilachado de su vieja camisa; entonces, en un primer momento cree observar un fino riachuelo de garabatos; luego atisba las cimas nevadas de azul de una M, y el pozo de aguas blasfemas de una U; tras un atónito pestañeo, la plenitud de un verso se derrama sobre el papel como la espuma del mediodía. El corazón de Arthur se llena de esperanza: ahora no hay más que seguir el rastro. Rosebud.

" De como Flavius Minancus gañou a batalla do viño na Gallaecia "

2010-05-25T11:33:00.000-07:00

Hoxe , pasado tanto tempo , tantas lúas e tantos soles , hoxe xá ninguén se lembra do vello Flavius Minancus , aquel adegueiro da parte de Magnus Soutus que disque a fixo boa naquel tempo do ocaso do Imperio. E como o disque é primo do seica .....
Seica que no ano 417 do Noso Señor , gobernaba a Gallaecia un tal Gordiano Severo , un recén chegado da soleada e morna Tarraco , que a moi disgusto se atopaba no seu novo destino , nesta provincia tan húmida e embrutecida e tan lonxe da fastuosa vida social da súa Civitas natal.

Moraba Gordiano en Lucus Augusti , unha cidade desas tan tristeiras do norte do Imperio onde a diversión escaseaba e o aborrecemento era o estado natural das cousas. Tan só algunha probe representación teatral de Troia na época estival conseguía sacalo do tedio.
A parte disto , seica ó gobernador era moi aficcionado a cabalgar pola mañá co seu corcel arredor da muralla tal coma se estivese no circo romano , corría e corría ata reventa-lo cabalo , pero aquela mañá perdeu o control da montura e caíu ó chan enredado nunha silveira , provocando as risas das lavandeiras da cidade....

Aquilo foi demasiado para a soberbia e vanidade do gobernador , e logo de xurar ós mil deuses de Antes , decidiuse por botarse nas mans de Baco e o ruxe ruxe de que Gordiano se daba á bebida e de que gastaba miles de Sextercios en festas , banquetes e bacanales correu por tódala provincia.
Os máis avispados decatáronse de que o Gobernador non podería mante-lo ritmo de compra do seu careiro e preferido viño tinto de Somontanus , foi entón cando os adegueiros de Valdeorras e da Ribeira Sacra enviaron emisarios á Lucus Augusti con mostras dos seus mellores viños . A Gordiano , xa coa carteira meio baleira , non lle souberan de todo mal aqueles brebaxes , e facendo contas decatouse de que non lle saía de todo mal a pipa de viño .
O negocio estaba feito e aquelas comarcas prosperaron enormemente.
Chegou tarde á cita , o noso Flavius Minancus de Magnus Soutus coa súa mostra de viño branco Albarinus . Xa fora advertido no portón da muralla polos gardas de que o Gobernador xa tiña un trato cuns adegueiros de Auriensis , pero el insistiu coa teima de que tiña un viño excepcional . Á Gordiano picoulle a curiosidade e mandouno pasar ó palacio , onde se puxo feito unha arpía ó veren aquela cousa blanquecina sen tan sequera probalo , pensou o gobernador que se mofaban del e mandouno decapitar. Gordiano era de tintos.

Xa estaba o noso Flavio no patíbulo , cando chegou ó cuartel a nova de que ós bárbaros xermanos xá cruzaran os montes Pirineos e de que o Imperio era unha desfeita , Flavio aproveitou aquel momento de confusión para escapar e de paso xurar vinganza contra o Gobernador.
Voltou a nosa comarca e dedicouse ademais do viño , á labouras políticas na clandestinidade para desestabiliza-la provincia e prepara-lo camiño para a inminente invasión bárbara.
É o fin chegaron a Gallaecia os Suevos , que eran uns bárbaros bastante palleiros que non daban conquistado a provincia , corrían rumores que bebían unha cervexa morna que os adormecía no campo de batalla....foi ahí onde as Musas besbellaron na orella de Flavius Minancus a solución final.
Arrendou trinta carros de bois , cargounos con cen pipas de Albarinus e tirou pola vía AP-IX cara Lucus Augusti , que estaba sendo asediada polo príncipe Requila , un fillo do Rey Ulfilla dos Suevos que xá dera conquistado Tyde e Bracara Augusta.
A situación do Príncipe Requila era desesperada, levaba un mes asediando Lucus , pero non daba rendido á cidade para vergoña do seu pai.
Requila desesperabase ó ver ós seus guerreiros de prominente bandullo incapaces de gabear por unha escaleira para sortea-la muralla ou ó ver como chegaban axfisiados nas cargas contra ó portón. Dentro Gordiano ríase cunha cunca na man.
Flavius aproveitou ó seu arte de mercader e conseguíu audiencia co príncipe e logo comentoulle en segredo a excelencia do seu viño , que podería ser un revulsivo naquela situación tan comprometida . Requila que non tiña nada que perder , probou el mesmo a chispa e a vigorosidade do Albarinus , e súbitamente ordeou ás suas tropas de pastráns melenudos que bebesen cinco cuncas cada un .

E a historia acabou coma tiña que acabar , os guerreiros suevos conseguiron trepar pola muralla e rendi-la cidade , Flavius cumpríu a súa vinganza decapitando á Gordiano que nin se enterou pois estaba con Baco , Requila foi nomeado Rey , e o Albariño foi chamado o "Viño do Príncipe" ou o Príncipe dos Viños ata hoxe en día .

Novo Tema de Maio

2010-05-08T20:21:00.000-07:00

O VIÑO / EL VINO

El Muro

2010-04-11T00:02:00.000-07:00

Por aquel entonces no podía sospechar que estaba empezando a moverme por un terreno resbaladizo. No era consciente de que algo se agitaba bajo mis pies. Seguramente - pensaba yo - llevo puesto un calzado inadecuado para desplazarme por este suelo que no pertenece a mi ambiente habitual. Si, seguramente es el tipo de empedrado el que me dificulta avanzar con normalidad.

Pero a pesar de este diálogo interno en el que intentaba minimizar la situación, algo se estremecía en mi interior.

No obstante, y ajeno a esas ideas que fluían de mi interior, yo continuaba caminando. Caminando y observando cómo el paisaje se iba tornando más y más oscuro, más y más denso. Y el suelo, ese suelo que desconocía, que no reconocía como tal, empezaba a preocuparme y a inquietarme. Un ruido irreconocible, un ruido que por momentos parecía cambiar...

Chap, chap, chap, cloc, cloc, chap, chap, cloc....a mis oídos llegaba esta sonoridad a contratiempo, con dificultad. Había algo que me impedía relacionar mis pisadas con los sonidos que alternativamente producían mis pasos. Y no podía saber qué era lo que me estaba impidiendo armonizar el movimiento de mis pies con el golpeteo armónico de esos ruidos escalofriantes; sí, ahora lo sé, escalofriantes, ruidos que incluso parecían resbalar por mi piel.

Y me hubiera reído. Sí; lo habría hecho si de pronto no hubiera recordado tu muerte. Seguramente si esta mente maldita no hubiese evocado esos momentos anteriores en que acababa de matarte - a ti, mi dulce Inés, a ti, mi cándida y dulce Inés - seguramente me reiría con fuerza, nerviosa y compulsivamente. Como otras veces, como en cada ocasión en que no me sentía capaz de saber lo que me estaba pasando.

Un frío recorrió mi espalda una vez más: un paisaje oscuro y más y más denso pasaba por mis ojos. Algo ocurría en mi cerebro. Oh! el terreno resbaladizo era el de tu sangre, el de tus vísceras. Y ese chap, chap, chap, y ese cloc, cloc.... era el sonido de mis pies que chapoteaban en el líquido rojo extendido por el empedrado.

Sin saber cómo me encontré con la cabeza descansando en una pared, o en un muro, no sé, tocando su fría y lisa superficie. Mis brazos apoyados apuntalaban mi cuerpo sosteniéndole de una posible caída, de un posible desplome. La repugnancia que sentía y el aborrecimiento de lo sucedido me estaban induciendo una serie de náuseas, de arcadas que me incitaron al vómito.

Vomité todo lo vomitable, sudé y lloré, lloré y sudé. Cuando ya parecía que no tenía más para vaciar de mi cuerpo, cuando ya parecía que tanto mi crimen como mi organismo estaba descargado, me incorporé y con la manga de la chaqueta ya desgastada me limpié la boca.

Con lentitud y tambaleante seguí mi camino. Un camino hacia la nada, hacia la culpa, hacia el pecado. Un camino que quizás me habría de llevar hacia el patíbulo, hacia la horca.

Y ahora tú, lector desconocido, ahora tú que estás leyendo estas letras, debes saber que este manuscrito fue escrito en Dusseldorf, ciudad alemana de la cuenca del Ruhr, por Friedrich Holbein el 18 de septiembre del año 1818, e introducido en una botella de aromático vino del Rin ese mismo día.

De este modo, alguien como tú, lector desconocido, alguien como tú, será testigo mudo de uno de los crímenes mas horripilantes perpetrado por la inconsciencia de un hombre que asqueado de la vida no supo amar, ni ser amado.

Friedrich Holbein

Dende entón, todos preferimos a escuridade

2010-03-10T13:46:00.001-08:00

Era de noite, porque sempre é de noite cando as cousas escuras acontecen.

Desgraciadamente, ningún dos alí presentes foramos preparados para o que ía acontecer.

Gracias a amabilidade da anfitriona, namentres sacaba velas nun intre, fóronse iluminando todos os recunchos da habitación.

Antes daquela noite, todos os convidados comentaramos, nalgún momento, o noso temor á escuridade: nunha taberna o Señor Smith, nun salón de té a Señora Robertphone, e así sucesivamente, todos deixaramos ó descuberto a nosa animaversión pola incertidumbre do oscuro.

Razón de mais, pensou a anfitriona, para proveer de velas cada habitáculo da casa.

Aquela noite chovía coma sempre, venteaba coma nunca, e as pólas das árbores chocaban arítimicamente contra os cristais das fiestras, recordando ós invitados que a tranquilidade a carón da mesa da cea, era un paréntese na caótica metereoloxía.

Lamentando a repentina ausencia de luz, a anfitriona levantouse de súpeto e, sen esperar a que o terror embriagara ós seus invitados, sacou dun caixón do boureau un feixe de velas.

Luz cálida, e tranquilizadora inundou a estancia pouco a pouco.

A medida que as velas ían acendendo, os alí presentes votamos un folgo de alivio, deixando sair o medo que todos escondiamos á ausencia de luz: un tras outro, ata que a habitación recuperou a calidade de antes.

Ninguén pensaba naquel entón que a cara de medo do Señor Smith, recién iluminada gracias á vela situada ó seu carón, tivera algo de especial.

Para todos era evidente que o xesto agónico tiña que ver co momento de escuridade anteriormete vivido…sen embargo…a faciana do señor Smith continuaba pálida, cos ollos abertos coma dúas lúas, dirixidos directamente á vela veciña que iluminaba a súa cara

Ollando entón para a vela en cuestión, para os fíos vermellos que dela caían, e para o charco de sangue que a mesma deixaba no chan, distinguindo o cheiro a porco queimado, todos nos decatamos da razón da angustia do compañeiro, e agarrando a man da persoa que se sentaba ó seu lado, a Señora Robertphone exclamou:

Esa vela non ten cera!! Está feita de vísceras,….¡está chea de sangue!...É… ¡¡é sangue!!!

....dende entón todos nós preferimos a escuridade...

La Primera Noche

2010-02-22T13:04:00.001-08:00

"Sin Ligeia era yo un niño a tientas en la oscuridad".

"Al filo de una lúgubre medianoche..."

... me hago poro de la oscuridad; suda a través de mí regulando la temperatura de su centro; me tiendo en la cama que se vuelve abismo y me engulle; mis ojos se ponen a chapotear con la torpeza de un niño de papel; retengo amaneceres en la retina tanto como me es posible, escasos segundos, tras lo cual inhalo algo de oscuridad, balbuceo, toso e inhalo más oscuridad que comienza a arder en mis pulmones; alzo entonces la mano, como otras tantas noches, buscando su claridad, la suya, la de mi amada, áquella en cuya sombra se refrescan soles exhaustos, áquella cuyo aire luminoso estalla en el pecho de los versos.

Nada encuentro, nada me agarra; ¿por qué su mano no ha partido en dos esta oscuridad?; ¿por qué la luz de su latido no se ha encarnado en un sol de ternura?...Acaso nunca pueda saberlo, nunca pueda levantarme y con el sigilo de la pluma en el papel acercarme a su halo de fuego y susurrar, sin quemarme, tan solo chamuscados los labios de barro, susurrar y rogar: "regresa a mi lado; olvida los gritos en llama, el aliento a infierno, los cuerpos sin nombre"; y entonces, secadas sus lágrimas por el aire desnudo, tenderme su mano de ángel compasivo. Así será, me digo; esta demora que borra todo trazo sobre mi extensión no es más que un justo escarmiento.

Y entonces grito de pavor; comienzan a parpadear aún ebrios los recuerdos de estas últimas semanas: la fiebre reptando por entre afilados fragmentos de luz; la fatiga como un universo mortecino sobre los hombros; el vacío cristalizando en la pupila callada; su último suspiro como un cuchillo en mi garganta. Y lentamente la embriaguez cede a la razón: no es la oscuridad quien me traga y me tritura; quien como un torrente de espinosos pliegues parece recorrerme, desembocar en mi latido; es la fría ausencia, la ausencia sabor ceniza, la infinita ausencia de mi perdido amor.

Rosebud.

O insólito caso de Jonathan Clarke

2010-02-03T07:49:00.001-08:00

Jonathan Clarke...ergueu o seu corpo aínda meio entumecido pola calor da cama, onde unha turxente fermosura espida da cabeza aos pés, embelecía a parte esquerda do leito de sabas enrugadas, froito con seguridade de concupiscentes axetreos nocturnos...Descansaban ata agora de tan frenéticas actividades , rodeados de varias doceas de cirios, consumidos na súa maior parte...dando fé do longo período de tempo que tan sensuales prácticas encheron no hoco recente da vida dos amantes...

Jonathan Clarke...palpando na escuridade da alcoba,conseguíu encaixar, non sin certa dificultade, un calzón de franela que adoitaba usar na soedade das xélidas noites, que abrazaban Outono...todo o Inverno e a meirande parte da Primaveira...cando digo "adoitaba usar"...refírome ao tipo de calzón...non a unha utilización reiterativa da mesma peza...pois era Jonathan Clarke un home de refinadas costumes...e dunha delicadeza exaxeradamente obsesiva, adicando moitas horas de esforzos e coidados ao mantemento das súas posesións, facendo da pulcritude unha especie de relixión persoal..

Pero cando Jonathan Clarke espertou, aquela noite de Inverno de 1845...non sabía que o que estaba acontecendo...marcaría para sempre o devenir da súa traxectoria vital...que polo de agora transcurrira sem moitos contratempos...por non dicir na máis absoluta tranquilidade, forxando os cementos dun carácter amigable, e con certa disposición a confianza...Era pois o señor Clarke un home confiado? Posiblemente...esta definición podería axustarse a personalidade amable e condescendente de tan noble cavaleiro...e como non hai cavaleiro sem cavalo...o atronador barullo que ascendeu escaleiras arriba ata encher os oídos entumecidos dun somnolento J.Clarke, procedía sem dúbida das cortes onde descasaban, un purasangre azabache e dúas eguas acastañadas...esbeltas e brilantes como consecuencia dos agarimos e coidados do encargado da mansión...o señor Làszló Bartok...un homiño peculiar, fuciñudo e misterioso...fillo de emigrantes húngaros...que chegaron as terras Galesas...como polizontes nun paquebote calquera dos centos que arribaban no porto de Cardiff...nunha noite das moitas que rematan os días, cincoenta anos atrás...sem máis posesións que o posto...e sem máis que ofrecer que unhas mans acostumadas a traballar sem acougo...Orfo, dende a máis tenra infancia, contaba con sete anos... cando os seus proxenitores desapareceron como chegaron, engulidos pola néboa...sem deixar o máis mínimo rastro...Ninguén foi quen de darlle importancia, tratándose como se trataba de emigrantes das terras do Leste...Aqueles berros proviñan con seguridade da zoa habilitada para os cuadrúpedos...Ou diso...ou da elegante vaixela de Limoges con bucólicos detalles ecuestres que enchía os espazos valeiros de cuncas, pratos, sopeiras, cafeteiras e demáis obxectos de refinada utilidade doméstica...Pero fose cal fose a natureza daqueles estremecedores lamentos mezclados co canto fúnebre e a deseperada percusión de orixe équida...non parecía cabal que a súa orixe estivese vinculada a mesas, aparadores, buffets, alacenas...e demáis aparellos de arquitectura doméstica de prato e culler...

Algo verdadeiramente preocupante estaba a ocorrer,había algo desacougante naquel alubión de berros, naquelas gargantas que chiaban o nome verdadeiro da morte... Jonathan Clarke,devorou as escaleiras que separaban o piso superior, onde se atopaban as habitacións...da pranta baixa, ocupada pola cociña e un salón o gusto da época...piano incluido...,tal era a disposición da aristócrata vivenda...Esa noite o servizo tiña o día libre... cousa que sucedía case sempre que o señor Jonathan disfrutaba da compañía dalgunha discreta dama...ou da mesma...o caso era que na mansión somentes estaban a consabida parella...polo que unha calma inusual adonárase por completo do enorme caserón...só aquel ruido de relinchos e ferraduras rompera a quietude solitaria en varios centos de kms a redonda...

Unha vez que o Sr.Clarke tivo os dous pés instalados na horizontalidade lineal onde morría aquel meandro de peldaños e pasamáns de nobres madeiras e metais dourados... frenou, aferrado aínda coa man dereita ao final do susodito apoio de ascensos e descensos... novamente un berro, que parecía nacer das entrañas da terra...da escuridade máis absoluta...das profundidades dalgún dos avernos posibles...cruzou coma puñal pozoñoso o corpo estremecido e descalzo daquel home, atado por lazos invisibles a un pasamáns, que parecía ser o único contacto co outrora mundo real...aquel obxeto sinxelo e consuetudinario...era agora o derradeiro punto de apoio dun corpo sem ánima...dun mundo que por un tempo sem medida...deixara de existir ou cecais non existira endexamáis...Aquel home sem temores coñecidos...non era máis que unha lembranza de sí mesmo...un títere sem cabeza...un reflexo absorbido pola pedra no espello...

Os seguintes minutos...na vida de Jonathan Clarke...marcarían para sempre a evolución dun home marcado a ferro...cunha marca que ninguén, nin nada sería quen de borrar...unha marca que levaría con él ata a súa derradeira morada...que o acompañaría da man ata o seu derradeiro suspiro...enchendo os días e as noites...os meses e os anos...daquel ser atormentado...de mirada perdida...e xesto severo...un home sen idade definida...de ollos insondables e corazón alonxado do resto do mundo...un home só...
atrapado no enigma de sí mesmo...Algo se instalara para sempre no seu interior...

Jonathan Clarke...pareceu espertar de súpeto dun profundo e descougante sono de súor xelado...coa mandíbula desencaixada e os ollos empañados pola amargura líquida que xorde das iagas máis profundas do ser...das zoas abisales que ningún home cabal osa sequera achegarse...para seguir sendo cabal e seguir sendo home...no meio dos homes...
Cando recuperou unha mínima parte da propia concencia de si mesmo, atopábase, cunha torpeza que nunca coñeceran as súas mans...acostumadas como estaban a pianos, prumas e corpos de delicada tenrura aprendida...intentando abrir as portas daquel enorme armario de castiñeiro tinguido de marrón glasè...coa torpeza dun neonato que descobre por primeira vez as posibilidades enormes de tan singulares extremos...parecía un espectro, unha sombra distorsionada ...un home desprendido da súa humanidade...un home perdido na inmensidade impensable de catro paredes...Qué se esnaquizara por dentro naquel corpo regado de sangue xove e vida regalada, en qué momento a razón deu paso a loucura...naquel raciocinio sustancialmente empírico...qué fixo que o homo dera paso ao lunático...?

Unha vez aberto aquel armario...Jonathan Clarke, foi espertando do pesadelo... recuperando a medias parte do alento fuxitivo...reubicando obxectos e obxectivos...sendo en definitiva un pouco máis...Jonathan Clarke...aínda que aquel que regresou de tan lonxe, xa nunca voltaría a semellarse a sí mesmo...Amarrado a falsa seguridade dun mosquetón, un tanto arcaico, de resonancias de pólvora e sabre...regalo dun pariente da súa nai,sem descendencia coñecida, emigrado tempo hai as lonxanas terras de America do Norte...home intrépido de reinterpretada valentía, segundo as pouco imparciales crónicas familiares...que fixera grande fortuna co comercio de ultramar...fletando buques de mercadorías a un lado e outro do Atlántico...sin unha referencia clara ao tipo de percal que transportaba...adicado con seguridade ao tipo de comercio nacional por excelencia...o servicio absoluto os intereses nacionales da súa Maxestade...É dicir un pirata de corpo enteiro...morto en condicións que ninguén se molestou sequera a tentar precisar, sendo unha parte da historia da que ninguén parecía poder sacar algún tipo de satisfacción , nem sentimental nem crematística...coa seguridade de que algunha escura mazmorra caribeña ou aloxamento de circunstancias similares servise de preludio a derradeira morada de tan singular persoaxe...que casualmente "colgaba" de varias das paredes familiares, suscitando mil e unha historias de falso abolengo...daquel filibusteiro descedente de zapateiros remendóns galeses durante varias xeracións, que a día de hoxe niguén parecía disposto a lembrar...facendo gala dunha memoria selectiva moi propia daquelas terras de la Gran Bretaña...

Con tan anacrónica peza de museo clavada as costelas, os dedos brancos da presión exercida, a mirada desenfocada nun máis alá de paredes...avanzou con lentitude hacia o abismo que se abría tralos goznes dunha porta que separaba os dous mundos, na mente obnubilada dun Jonathan Clarke instalado na tensa desesperación do medo invisible...do temor descoñecido...O que alí aconteceu aquela noite...non aparece en ningunha crónica oficial...os informes policiais, si os houbo, desapareceron da faz da terra...nos arquivos eclesiásticos, especilamente cuidadosos con este tipo de temática...nin unha soa mención ao suceso en cuestión...pero os homes sinxelos non esquencen...con facilidade...Durante moitísimos anos ninguén foi quen de cruzar aquelas terras nas noites sem lúa...e as portas das casas agardaban a luz da mañán para liberar as trancas, incrustadas a forza de martillazos nas entradas dos fogares daquela xente temerosa de Deus e das cousas que non se lle pode dar nome...por que ninguén ousa nomealas...mirando para outro lado cando algún curioso forasteiro fai incómodas preguntas...que tal vez non teñan resposta...ou de tela, mellor será non coñecela...

Un vento xélido do Sureste, moveu os cabelos daquela figura que antaño pertenceu o que fora un tal sr. Clarke...a cabeza xirou de forma mecánica a dereita e esquerda...logo como movido por unha forza sobrenatural...deu pequenos pasos, coa lentitude que imprime a medias a cautela e o medo...dirixíndose con paso dubitativo hacia as cabaleirizas...atraído por un invisible resorte...encauzando cada paso, hacia aquel mar que agardaba...Unha escuridade espesa, derramábase por tódolos recunchos, por todas e cada unha das fisuras que ramas, pedras, cancelas...deixaban ao descuberto...Aquel percorrido non necesitaba de luz algunha...estaba grabado nos trinta e dous anos dos que Jonathan Clarke fixera uso e disfrute ata ese mesmo instante, en que alongou a man esquerda, namentrala outra apretaba com máis forza si cabe...o esqueleto daquel vello mosquetón contra o corpo enrugado...abriu con certa dificultade o cancelo que daba paso as cortes...xirou, noventa graos hacia onde morren os días ...somentes foi quen de discernir formas imprecisas...cando aquel lóstrego alumeo co seu exceso de luminosidade eléctrica...todo o que cabía en cen metros cuadrados...O espéctaculo de sangue e vísceras ciscadas eiquí e aló...a brutalidade implícita en cada porción de vida arrincada, alongaba a nauseabunda sensación espiritual e física...atorando tódolos sentidos...Aquela escea dantesca...abarcaba todo o posible e imposible...apretando ata a asfixia...a gorxa seca e inmóvil dun deserto sem vida... incapaz sequera de articular o son máis primitivo...As cabezas dos cabalos aparecían degoladas exhibindo as cuncas oculares coma pozos sem fondo...coroando a imposible cuspide dun punteiro afilado de bermello con restos de unto ainda quentes...que debuxaban unha espiral de bafo apenas perceptible...pernas, bazos, e cachos indefinidos...garabateaban parte do xardín...nunha linguaxe xorda de mensaxes sem descifrar.. as paredes parecían berrar sangue e dor...salpicadas por todo tipo de líquidos e fluidos internos, xa inservibles...e coroando toda a escea...o corpo horriblemente mutilado do vello Bartok...as extremidades e a cabeza separadas a unha cuarta do tronco...arrincadas de cuaxo (a forza)...con músculos, osos e centos de terminacións nervosas estiradas ata tronzar...goteando... pinga a pinga algunha escura deuda...máis alá do tempo e da razón dos homes...Isto, detalle a detalle...foi o derradeiro que observou aquel corpo inerte...atopado a mañá seguinte, nun estado catatónico de amnesia traumática severa...cando a súa compañeira...percibiu a frialdade con que a outra banda do leito amoroso...invadía sem tenrura o calor daquel corpo falto das caricias e atencións acostumadas, e por boas votadas en falta, como sería menester do beneficiario agradecido...

Linda Glamboury....alongou o seu fermoso brazo espido coroado pola beleza feminina e mimosa dunhas mas coidadas ata os límites do particular esmero...mans gráciles e miudas...enxoiadas coa elegancia e a discreción coa que trataba a dama...todo tipo de asuntos...Pero ninguén respostou ao outro lado do colchón...pois ninguén había...
Víctima dun espertar caprichoso, acostumada a agarimos de continua recepción...Linda pasou do sorriso acaramelado a decepción máis absoluta,...dando a espalda ao vacío paralelo no outro lado do leito amatorio, de malos modos, que non modales, e algún que outro reproche afogado pola saída a medias dun bostezo improvisado, esquencendo agravios persoales que noutro momento arranxaría satisfactoriamente..., Pasados uns minutos de pracenteiro sopor...un segundo intento de aproximación de similares consecuencias...cun resultado parecido, o que desencadeou o rexurdimento magmático incontible.. que foi ascendendo os poucos, dos pulmóns ata a gorxa coa furia da beleza ofendida na súa máis profunda dignidade...Cando aquela frase mecánica mil veces ensaiada debuxou unha mueca, mohín incluido, na xeometría dunha boca con restos de carmín...Linda G. non atopou destinatario para os seus reproches e queixumes variopintos...quedándose a medias...bocaberta, brazos en xarras...cun interrogante na mirada para o que non atopaba resposta...coma si de repente todo o seu descontento se solidificase nunha figura marmórea de liña crásicas e escorzo forzoso...

Cando recuperou a calor do corpo...mirou de soslaio a fiestra de cortinaxe translúcido branqueciño...por onde se filtraban tragos de mencer... a pesares do frío, e de tratarse como se trataba dunha hora intempestiva para o curriuculum dunha dama que se preciase...puxo de mala gana e con desidia o camisón de rosas encarnadas...fermosas rosas de beleza espida...sobre fondo branco..de vaporosidade insinuante e sinuosa...con que a dama se armou para enfrentar un descenso obrigado na percura dos reproches a un amante que estaba rozando a máis airosa desconsideración...pois si o que estaba...e máis lle valía que así fose, era preparando un romántico e maravilloso tentempé...para atacar debilidades de carácter inoportuno...cecais, e somentes cecais, amáis de conseguinte compensación de carácter negociable...podería...no caso remotamente improbable...que así o considerase oportuno...otorgar con excelsa magnimidade un perdón con condicións...facendo gala dunha predisposición innata ao esquencemento de agravios convenientemente compensados...sempre coa suficiente dose de dulzura...

Desta guisa, Lisa G., coma moitas horas antes...Jonathan Clarke, escomenzou o descenso, de igual maneira pero formalmente distinto...descalza, acometeu os peldaños de dous en dous, sem precaución algunha...había algo de xogo infantil na maneira en que acariciaba o pasmáns namentras alternaba cada pé...nunha baixada con coreografía ao gusto da época que apenas durou uns segundos...
Era Lisa G. unha muller leda...un ser despreocupado, de epicúreas/hedonistas motivacións ? Poderíamos dicir que ese esbozo...encaixaba a grandes rasgos coa imaxe que a moza proiectaba exteriormente...como unha armadura que ocultaba belicosidades moito máis profundas das que aquel ser encantador daba a entender...Lisa G. voltou a experimentar esa rabieta interna da decepción máis banal...que a presteza dun manto lúgubre de escuras premonicións...cubriu ata trocar aquel inocente sorriso...nunha mueca de preocupación, atizada polo escuro azote, dunha ansiedade coa que tratou en vano de espantar os pensamentos que asolaron o despiste co que aquela xoven dama paseaba polo mundo...

Ante aquel, agora ameazador silencio, Lisa G., experimentou na súas propias carnes un agobio asfixiante...De repente aquela cociña deserta...parecía estreitarse máis e máis ata abafar cada movemento...aquel medo invisible...pouco tiña que ver coa vida...era como si todos os medos que agardamos pechados na parte máis inaccesible do laberinto meníngeo que somos nós, se destapase aniquilando toda posibilidade de raciocinio...Un escalofrío, percorreu a espiña dorsal...erizando cada poro daquel mapa lunar que remataba nun misterio de ollos verdes....cando outro relámpago fixo empalidecer as paredes da estancia....Nunha especie de tolemia nerviosa...sentiu o tacto frío dunha corrente de aire...que percorreu cun escalofrío ascendente cada vértebra ata mover como un susurro os cabelos que vertían en cascada sobre aqueles hombros níveos, levemente alzados nun signo de preocupación...axitando ao seu paso, unha a unha, cada rosa encarnada...trala que se abría aquela porta, nunha invitación velada que arrastrou a ánima desencaixada de Lisa G. ata o derradeiro lugar no que desexaría haber existido...os pés triscaron na gravilla húmida do lusco e fusco...ata que un berro rompeu o silencio da noite sem estrelas...logo outro berro...e logo outro...e outro...e outro...e outro...e outro máis...e así ata o final dos seus días, purgando algunha culpa que nunca puido coñecer...

Anonimacrónico

O presaxio.

2010-01-20T09:31:00.000-08:00

Eran as dúas da madrugada, un fortísimo estrondo liberoume do sono e lentamente, aínda atordada polo sopor, levanteime.No había ninguén na casa, nin o meu bebé nin o meu home... pareceume estrano pero non me sobresaltei, era coma se me acabase de decatar de que iso sucedería algún día, como o cumprimento dunha profecía.
En camisola, cos brazos caídos ao longo do meu corpo achegueime á ventá do cuarto do meu neno, só víase o cemiterio, tan baleiro e quieto coma sempre, tan frío, escuro,calado... coma sempre. Non había ninguén na rúa, só sopraba o vento, que incesante percorríaas asegurándose de que reinase a soidade. Sabía que tarde ou cedo me quedaría soa, pero a anguria apoderouse de min, o estómago, estrangulado coma se tivese fame, dicíame que saíse fóra diso que algún día foi o meu fogar.

Nas escaleiras estaba venres pero non parecía el, agora o meu gato era completamente negro, non se inmutou, só víame fixamente, coma se me odiase por algo. Escoitaba a súa respiración ,profunda, coma se lle custase ...a min tamén me custaba respirar, pero continuei baixando as escaleiras, devagar pois sentíame agarrotada.

Na rúa un vento cálido impactou comtra o meu rostro, coma se se estivese a chegar unha tormenta eléctrica a humidade e a calor facían de voceiros de algún terrible suceso.Estremecinme pero seguín camiñando; decidín ir á casa dos meus pais: baixei a costa . Diante do cemiterio que separaba a miña rúa da súa detívenme, o silvido murmurante do vento ocupaba a noite toda.
Miña camisola mexíase ao compás daquela melodía infernal. Non puiden evitar o sobresalto cando o hilarante berro dun corvo parecía advertirme dun mal presaxio, sorprendeume o seu enorme tamaño a sua relucente negrura...parecía irreal, a pesar deso ,do sinuoso movemento das velas, da miña anguria... seguín camiñando, se algo malo me ía suceder o mellor sería enfrontarme a elo.

De non ser polo vento a quietude era inquietante, non había ninguén por nengures. O portal do edificio dos meus pais estaba aberto, entrei e subín as escaleiras cabizbaixa, impregnadas dun forte olor a vello, humidade, mofo... ao chegar ao terceiro andar, e cando levantei a cabeza puiden ver a hierática figura das veciñas, tamén en longos camisóns cos seus moños desfeitos caéndolles o pelo fino e gris sobre os ombros, estaban como ausentes no relanzo, miraban como hipnotizadas cara ao interiór da casa dos meus pais. Pasei diante delas e entrei. Non había ninguén, a casa baleira só albergaba un ambiente cargado. As ventás non deixaban ver o exterior, un denso baho cubríao todo. Saín ao relanzo pero as dúas anciás xa non estaban, entrei na súa casa aberta de par en par, tan só chamoume a atención o oscilar do péndulo do reloxo do seu salón, o máis estraño era que as agullas estaban paradas. Sentinme soa, ante un tempo que transcorría dende a máis atroz quietude. Estaba soa e sabía que isto era tan só o preludio dun fatal desenlace, o meu corpo estremeceuse e o meu estómago volvía estrullarse ante tan anguriante perspectiva.

Saín á rúa. A sensación de anguria facíase insoportable, presentía a miña morte pero non sabía como afrontala, nada nin ninguén existía, estaba soa, o meu neno fórame arrebatado e no meu interior un pozo profundo exhalaba unha mestura de sabor a mofo salgado. Estaba no medio da rúa, a un lado o cemiterio, ao outro o negro monte, as miñas pernas paralizáronse:
que sentido tiña xa nada ante tan absoluta soidade?
qué sentido tiña soportar tal absoluta tortura?

Pechei os meus ollos,

abandoei o meu corpo...

cedín ao medo...

morrín.

Vigilius Haufniensis

Poe no Monte Faro

2010-01-17T03:37:00.000-08:00

Un día festivo nun inverno gris estás só e desacougado , e entón non o o pensas , colles as chaves do coche e escapas da casa dun portazo , e concuces , conduces pensativo polas estradas secundarias baleiras do país.....

Abres a ventá , a paisaxe desoladora , o frío húmido acentúa a tristura da túa persoa , paras a mexar nunha cuneta , ó teu carón tres corvos están pousados nunha cincenta carballeira mirandote de esguello. Císcaslles unha pedra e vanse....

E cruzas ducias de vilas de pedra pantasmas aplastadas por un pesado ceo branco , segues e segues e abres a ventá de novo porque abafas , o neboeiro penetra no teu vehículo e non podes respirar e tuses.....e tes que parar , e andar...andas e te arrastras e subes un monte , e chegas a unha ermida xa de noite....Na completa soedade do lugar ves algo que te chama a atención na porta da igrexa , e alí hai unha coroa de flores , e o teu espiñazo erízase , porque podes ler que a coroa leva escrito o teu maldito nome en letras góticas......

Edgar Allan Poe

2009-12-21T01:41:00.000-08:00

Como saberedes, éste ano que agora remata celebrouse o 200 aniversario do nacemento do escritor Norteamericano Edgar Allan Poe (o escritor favortito do que firma estas letras). Entre os múltiples actos que se celebraron, Historias para non Durmir (concretamente Esperanza) tivo a honra de colaborar como xurado no concurso celebrado pola Biblioteca Municipal de Redondela.

Como colectivo literario que somos, e tendo en conta con qué tema comezamos a nosa andadura, sería unha pena non adicarlle a Poe uns cantos dos vosos mellores relatos, ou sexa que... mans, lápices, teclas á obra.

Corticotropina

2009-12-13T03:59:00.000-08:00

- Imos beillar, imos... Deixamos os nenos coa Carmen e voltamos pronto.

-Vale, se saimos agora chegaremos aló as cinco e ainda podemos botar dúas horas.

Encantabame escoitar a música e notar os botes e a alegria no seu corpo. Aquel día pasaron un tempo estupendo. Xa era setembro e na volta para a casa sentimos frio.

-Dende o outro sábado tes unha tos... Toma un pouco de mel e pon a camiseta gorda por baixo da camisa, que alí na Renfe vai moitísima humidade.

-Non te preocupes muller que isto non é nada.

Aquela cama de follato era ben quentiña e o ruido que facian as follas o dar voltas semellaba o dunha agulla a ó principio dun vinilo.

-Outro día sen ir ó traballo. Vai ser mellor que chamemos a Don Roberto a ver o que di.

Ese día comecei a notar unha especie de presión no corpo, un estado de alarma constante que non me deixou dende aquel momento.

-Isto non é cousa boa; é mellor velo por raios e logo falamos.

-Non te preocupes, Manuel, se fai falla vendemos as fincas. Xa nos dixeron en Vigo que a única solución estaba na Coruña. Pois imos: Carmen xa é maior, ten 12 anos e pode coidar dos rapaces i eu vou canda ti.

Todo o seu corpo me dicía que non era bo, i eu sentía a súa preocupación e un agobio continuo.

-Maria..., que dixeron os médicos? , que tal a operación? Ben Manuel non te preocupes que todo a sair ben.

Mentas ela dicia iso o meu corazón palpitaba mais rápido e mais forte co dela. Xa non llo escoitaba.

Estabamos nunha cafetería e escoitaba ese ruido, como o do follato, pero no centro da Coruña non podía ser; era un disco dando voltas e voltas mentras ela falaba coa Carmen.

-Filla, xa che dixen que a tía vai ir axudarte. Xa gastei tódolos cartos e aqui precisan mais. Mañá achegome aló, a venderlle a tira a Ramón e a ver canto me da por ela [...]

-Doutor só me deron tres mil pesetas polas fincas e non temos mais cartos.

-Maria, xa llo dixen..., xa non se pode facer mais. Isto non ten solución.

-Pero eu podo conseguir algún diñeiro mais. Ainda me queda a finca do Soutiño e a casa...

-Garde os cartos señora... os seus fillos... e no seu estado... vanlle facer boa falla. Aqui non hai nada que facer: como moito ha durar uns días.

A tristura inundaba o seu corpo e a par o meu. Non sabía que facer, o seu amor, a persoa que tanto quería, ia morer i ela ia quedar con catro fillos i eu. Notaba as súas bagoas caer riba miña, como se fose un grifo mal pechado durante os catro dias que durou o meu pai.

Xa era a hora. Comecei a notar como empurraba. A forza sacoume á luz do día, sobre a cama de follato, e o ruido de bagoas confundíase có das follas da cama. Non sei si é por iso que cada vez que poño a agulla nun vinilo a tristura apoderase de min.

¡Fin de obra!

2009-10-06T13:00:00.000-07:00

Por fin rematamos coas obras no blog. Espero que vos gustasen os cambios (aínda estamos abertos ás suxerencias).

Pronto... as instruccións para facer as entradas.

Agora... a escribir!

¡¡¡En Construcción!!!

2009-09-24T00:06:00.001-07:00

Para aqueles que non se decataron, o blog está a sufrir unha serie de transformacións (a maior parte delas visuáis) có fin de optimizar a lectura dos relatos e facer máis agradable a experiencia daqueles/as que visiten a web. Durante un tempo (espero que sexa mínimo) é posible que acontezan sucesos extraños, aparicións e desaparicións, transformacións, transfiguracións, etc... Espero que todo sexa para mellor, que non sexa nada, e que finalmente poidamos desfrutar dun blog renovado. Non vos extrañedes se os vosos contos aparecen cortados, están ahí, tan só hai que facer "clic" en "Leer más" para mostralos en todo o seu esplendor. Así poderemos ter unha páxina de inicio máis limpa e con máis relatos.

Se tendes algunha suxeréncia... xa sabedes.

Saudos e boa sorte a todos/as

Jandro.

Un Minuto

2009-09-23T23:53:00.001-07:00

Adriana permanecía seminconscente...a medias sumerxida naquel líquido quente tingado de escarlata...que fumegaba consumindo as derradeiras horas da súa vida...A súa cara era unha mistura de felicidade e misterio...parecía totalmente relaxada, sumida nun profundo sono, máis alá de pasados, presentes e posibles futuros...No fondo da bañeira de delicada porcelana branca, de cando en vez podía distinguirse no líquido elemento, o brillo do que parecía a todas luces...unha pequena coitela de afeitar...arxentina e inmóvil...ignorante do fin obrigado.

No aparello musical do salón...o concerto nº1 para piano de Tchaikovsky corría etéreo entre as paredes mal iluminadas...un fermoso tema de escuras reminiscencias...que envolvía todo o apartamento nunha néboa inexplicable de romanticismo funesto...namentras aquel vinilo xiraba e xiraba...ninguén agás Adriana, sabía o que alí estaba acontecendo...ninguén sabía tampouco a dolorosa soedade que sacudía con man de ferro a ánima ferida de desespero da fermosa rapaza...arriba e abaixo, a dereita ou esquerda, a vida seguía os canons establecidos...

Adriana era unha desas frores de delicada tenrura esquiva...un ser cunha titánica disposición para dar amor...pero incapaz de asimilar os sentimentos da xente que a quería,da xente que estaba preto súa, parecía unha desas persoas cunha incapacidade conxénita para ser feliz...no seu interior sempre habitaba un "pero"...

Cada minuto esbaraba coa lentitude da caracola que transporta a inmensidade dun océano sobre sí mesma...cada lembranza afloraba dende o interior coa presteza do tempo finito...con suavidade...xa non hai feridas abertas...os recordos sucédense vertixinosamente cunha lentitude paradóxica...privilexio que teñen as ánimas neste paso tan decisivo...xa non hai marcha atrás...Adriana decide morrer...

A miles de kms. de distancia Felipe segue traballando nunha novela que parece esquiva...os primeiros capítulos están ciscados polo escritorio da man de restos de cinza e comida rápida, un vaso de leite a meio valeirar comtempla o caos creativo, namentras unha mosca actúa baixo a luz da bombilla incandescente...ó fondo da peza de aluger, no mesmo centro de Bos Aires, as notas do concerto nº1 para piano de Tchaikovsky...envolven a escea...unha néboa de nicotina fai o resto...

De súpeto...dous pensamentos...coinciden na distancia...de fondo a mesma melodía...Adriana pensa en Felipe...Felipe pensa en Adriana...extránanse...

Un teléfono, mudo testigo dos acontecementos decide actuar...soa coa insistencia dunha chamada de socorro...coma unha sirea...penetra na concencia...insiste...insiste...insiste...

Ó outro lado do fío, un home inquedo tamborilea cos dedos algunha percusión tribal, tal vez heredada xenéticamente sin sabelo...intentado distraer a súa ansiedade...namentras mentalmente entoa un "vamos" "vamos" "vamos"...de súpeto ten unha rara sensación de desacougo, de que algo non marcha ben...intenta racionalizar este pensamento, pero esa sensación persiste...incide directamente no ritmo da percusión...máis rápida...máis forte..."vamos" "vamos"...A sensación de que algo vai mal acentúase ata a dor...ata o mareo súpeto...ata o escalofrío...é a cuarta vez que marca o número...con maniática insistencia comproba que a sucesión numérica é a correcta...soa...soa...soa...ninguén ó outro lado...

O outro lado, o outro lado...lembra a mosca circense xirando entorno a luz artificial...as últimas notas do concerto nº1 para piano...vanse achegando con ritmo matemático virtuoso ó seu final...unha premonición apenas atisbada...flota no cargado ambente de creación literaria a medias...a sensación vai escurecendo o rostro preocupado de Felipe...un pensamento centra o futuro da súa existencia...Adriana, algo...debe ir mal...

O teléfono, casualmente bermello segue gritando entre as notas de Tchaikovsky...Adriana, entre imaxes cada vez máis borrosas...na lonxanía do mundo outrora real...sente a "chamada"...moi lonxe...demasiado lonxe...o seu corpo encollido, falto de forzas, é incapaz de reaccionar...de mover un só músculo...a súa concencia...vaga lentamente por calquera campo de frores da súa infancia...nunha tarde clara e soleada de calquer Abril perdido no tempo...ó fondo Felipe...borroso, cos brazos abertos, parece requerir a súa presenza...grita, pero da súa boca non sae palabra algunha...está moi lonxe...as pernas de Adriana non responden...a vida coma as notas do vinilo van acadando o seu remate final...

En plena desesperación...Felipe...move e remove, o removido xa de por sí escritorio...no medio dese caos organizado...como por arte dunha maxia arcana que descoñece, case de miragre, diría un observador axeno a desorganización organizada de Felipe...atopa o que buscaba...unha pequena libreta de tapas marróns, que agocha no seu interior todo tipo de tesouros...notas, ideas brillantes sen pulir, pequenos poemas propios e axenos...e en algunha folla perdida...un breve listado de direccións...unhas importantes...outras apuntadas por casualidade, por caprichos do azar...que esperan pacientemente, como o actor eternamente secundario...o papel da súa vida...

Alí...no anonimato máis absoluto...ó teléfono da Sra. Felisa...a veciña do 3ºC...unha vella solteirona a antiga usanza...servicial e atenta ata ó máis minúsculo movemento do susodito inmoble...Ata tres veces tivo que marcar o número da veciña nun ataque repentino de disléxica sucesión numérica...o corazón, ía adaptándose o tamborileo incesante dos dedos...as pulsacións aumentaban ata acadar rexistros máis propios dun atleta, que dun home amarrado ó auricular dun aparello telefónico...

Diga....diga...aquela voz amable e sorprendida pola hora...requería como mínimo, unha atención que ó outro lado do fío non parecían darlle...Diga...o "con quién hablo" seguinte estaba fora de lugar...pois era obvio que ata ese preciso e precioso momento non falaba con ninguén....Diga, diga...a voz da muller ía perdendo amabilidade e disposición a cada novo "diga", que xa non era "diga"...senón "DIGAMEEEEEEEEEEE"...estaba a piques de colgar, cando, ó outro lado da liña...a miles de kms....un home espertou...e con dificultade, articulou as primeiras verbas...Perdoe...

Cando o porteiro do inmoble abriu a porta...apurado pola calidade áurea do tempo esgotado, e pola emocionante papel protagonista da eterna secundaria dona Felisa...o panorama que se atoparon era de total normalidade...polo menos en aparenza...todo estaba tranquilo...unha peza clásica daba os ultimísimos acordes...O malhumarado porteiro...maldiciu varias veces na penumbra da antesala, e dirixiu, enmarcado nun raído pixama a raias azuis, unha furibunda mirada cargada de reproches a embatada solteirona...dipúñase a dar meia volta...namentras repasaba en voz baixa o santoral...cando a Sra. Felisa, que non estaba disposta a estragar o seu mil e unha veces esperado papel estelar protagonista, e azuzada por un sexto sentido detectivesco, desenrolado e perfeccionado ó longo de varias décadas de soedade obrigada...amarrouno polo brazo esquerdo con tanta forza, que a dor experimentada cortou de raíz calquer atisbo de resistencia, deixando o repaso blasfemo do santoral máis ou menos pola metade...

O fondo do pasillo...unha craridade sinalóulles os pasos que debían percorrer...con mil e pico anos antes fixera unha estrela en lonxanas terras...Avanzaron a empurróns tras ela...

O seguinte en escoitarse foi un escalofriante grito...do porteiro, que quedou paralizado de corpo enteiro, namentras dona a Felisa...cunha axilidade que non se lle supoñería nunca, actuou co sangue frío dun profesional do oficio...pois non en vano fora voluntaria na Guerra Civil, aínda que non precisou nunca en cal dos dous bandos prestara os seus servizos...o certo foi que nin Felipe, nin Adriana...poderán nunca agradecerlle a aquela muller sinxela e eficiente a súa posterior felicidade...

A igrexa a medias iluminada polos cirios...entre inciensos e humidades pétreas...esbaran as lágrimas pola faciana emocionada de dona Felisa...chora como eses días que chove e fai sol...nos seus brazos debuxados de arrugas e axitados por un apenas esbozaso Parkinson...está Felisa, a súa afillada...que sorrí coa inocencia propia da súa breve existencia, axena a calquer acontecemento pasado...para Felisa e o día máis feliz da súa vida...e como si aquela cousiña rosada fora o fruto de tanto amor esvaecido....unha derradeira oportunidade para a vida...Felisa sente que por fin ten unha familia, unha verdadeira familia...enmarcando a tenrura do momento...abrazados...están Felipe Arce e Adriana Madeira...xuntos, coma sempre deberon estalo...coma sempre estarán...namentras a vida corra polas súas venas...

Anonimacrónico.

Arqueomemoria dun Vinilo.

2009-09-15T12:40:00.001-07:00

A Doutora Saphir Yin do comité arqueoespacial de Trantor arqueou as cellas e por fin sorríu cando recibíu a onda magnética de Liz. Tres longos anos estándard lles levou desvelar os segredos daquel maldito disco negro de material petroquímico.

Chegara a aquel olvidado planeta azul do cuadrante Gadotan 005 coa súa equipa arqueoespacial de nova xeración , pero aínda así fora unha campaña durísima , baixo condicións extremas de hipertornados e risco de macromaremotos .

Aquel planeta deserto fora abandoado hai centos de miles de anos estándard , e non era de extrañar pois os seus traxes antirradiación alertaban duns niveis inusualmente altos para aquel tempo.

A doutora Saphir tiña a encomenda de atopar algún indicio sonoro ou visual daquela antiga sociedade pre-atómica .

Aterraron a nave Bobbitt nunha península en contínua fricción con outro continente , isto producía o efecto Bemolesshaft , no cal unha enorme superficie do subsolo afloraba na superficie , ideal para catas arqueolóxicas.

Sabían de antemán que ía ser unha complicación de nivel 9 rescatar un documento servible , e iso quedou confirmado durante sete anos de traballo inútil . Sacaban e sacaban centos de discos plateados do tamaño dunha man e tamén unidades moi elementais de almacenamento de datos, pero todos estes primitivos artefactos revelávanse mudos ante a nosa tecnoloxía por mor da súa baixa calidade.

Ata o día en que Dora Ahoj , a manipuladora da sonda megamagnética petou na súa cabina cun disco negro nas mans , e era efectivamente meirande ca os demais e e constaba duns extranos surcos na superficie , parecía moito máis sofisticado tecnolóxicamente , e cecais pudiera falar. Insertánoro no Arqueomegalector Nadia2000 e este reproduciu uns sons desgarrados que a turbaron.

Saphir non era arqueolinguista , así que retornou á capital Trantor na busca de Liz Hauzong , experta na materia.

Como diciamos o principio , tres longos anos lle levou a Liz descifrar aquel disco , e tan só cinco microhoras lle levou a Saphir aparecer no seu laboratorio , e ben? Preguntou.

Tan só puidemos descifrar unha moi pequena parte del, síntoo , trátase dunha língua das chamadas europeas , garda reminiscencias gramaticais co dialecto Espang , falado no planeta Asturien do seu mesmo cuadrante…. A Saphir podíanlle as presas , e pediulle que lera o que atopara.

Ben , básicamente di isto, leu Liz:

“ Que hace una hembra como usted en un lugar espaciotemporal como este? , ¿ Qué clase de aventuras (pruebas de valor) ha venido a buscar (o está tramando)?”

A Saphir iluminóuselle a faciana , deste xeito puido constatar o que intuía , naquel planeta houbera unha guerra de sexos nunha situación pre-atómica. Estaba convencida de que este disco era a proba dun interrogatorio , cecais esta muller fose unha espía e estivese infiltrada tra-las lineas inimigas do varón….

Entristeceu o imaxinarse a súa condena , pero exclamou:

Que bó foi acabar con eles ¡¡

Liz asentíu.

MEMORIAS DE VINILO

2009-09-15T05:00:00.000-07:00

Foi nunha noite dura, senteime no peldaño da escaleira de fora. Son un perdedor, pensei.

A noite anterior, ela, acompañada do señor brilo da lúa, dixérame Hola, e Adeus. Nun abrir e pechar de ollos noite coñecera ó meu amor, e perdera o que na miña vida sentira. Canta miseria con gusto a mel.

O amor é así, xusto, coma comer un pastel de mel, sentado nun campo de fresas, para sempre,…vendo o amancer, sentindo o sol acariciando a miña cara: Aqui chega o sol, Bos días, luz do sol! Parecíame entón que aquí, ali, en calquera lugar …incluso a través do universo,…en tódolos lados sentiría o meu amor por ti, todos xuntos, agora…e...eu quérolle...

Sen embargo, agora sei que é mellor que non, temos que esoconder o noso amor,…non sei se serei capaz,…quizás cunha pequena axuda dos meus amigos,…Non vou ter medo de decir: socorro.

Ela está deixando a casa, e eu, sentado no peldaño da escaleira estou esperando ó taxista, namentres que a miña guitarra chora. Algo na maneira que ten de moverse faime pensar que todo vai cambiar.

Un home sen ritmo.

Mito del Vinilo

2009-09-12T08:56:00.000-07:00

“El canto no es anhelo… el canto es existencia”

Rainer Maria Rilke en “Sonetos a Orfeo”

Fui a la sombra y allí reencontré mi luz, y sólo en la Luz podría ésta hacerse sol en mi pupila. Ella, piel aún marchita pero belleza fascinante, arrastrando dos abismos del tobillo, ascendía torpe al ritmo que marcaban mis pasos ciegos. Luego, la impaciencia como una fiebre de mirada hipnótica parecía recorrerme, estrujarme la razón, bebérsela a tragos cortos... Y así fue mi pupila veneno en su sangre; y así la perdí por segunda y definitiva vez.

****************

Mi arte ya no pertenece a los dioses; en sus oídos ya no quedan rastro de aquellos templos magníficos; mi arte ya no pertenece a los dioses; en mi boca ya no queda rastro de aquella agua luminosa; mi arte es de los animales, de la lluvia, de los bosques… y especialmente tuyo, astro preñado de vida, párpado de luz que sueña mundos, único dios cuyo nacimiento celebro.

***************

Cada noche me asaltan pesadillas terribles. Sólo con rozarlas se asustan y cambian de rostro: una mano divina que degüella la garganta; un grito divino que acalla la voz encendida; un fuego divino que calcina versos; un silencio divino que detiene el latido melodioso, mi latido melodioso. Pero esta noche nada alteró su ánimo, su quietud desmenuzaba estrellas, abismos; y aunque no temo a la muerte, sí temo la muerte de mi arte, y por él a ti ruego.

***************

Empapadas las manos en savia solar, formó de tierra y de agua un cuerpo circular y hermoso, esférica concavidad hambrienta de armonía, tiñó de sombra su desnudez para preservarla de la acción de la atmósfera, del polvo, del tiempo…, en sus entrañas guardó la música que mi pecho había tanto tiempo palpitado, y lo selló con su propia sangre.

***************

Ninguna pesadilla alteró mi descanso aquella última noche.

Rosebud

A Multitude reclama Reactivación ¡

2009-09-10T16:47:00.000-07:00

Punto cero

2009-04-25T08:38:00.000-07:00

Levaba moitas horas deambulando dun a otro lugar, non sabía onde ir, que facer…non sabía que ía ser de min a partires deste momento tan inesperado pero crucial da miña vida. O que tiña claro é que nada voltaría a ser coma era antes…nesa angustiante sensación de morte que ten o cotiá, angustiante sensación que agora voto tanto en falta que surxe nas miñas entrañas unha fachendosa inquedanza que sen permiso me percorre. Non teño medo, non é iso, é a novidade que se presenta ante min coma un abismo que desexo pero ó que non sei como acoller dada a súa total e absoluta penumbra.

Levaba moitas horas agardando un sinal…e nada. O mais curioso é que non tiña remordementos, seino por que non fixen reconto da miña vida pasada e sobre todo dos últimos acontecementos , soio agardaba cunha actitude marcada pola tábula rasa da miña mente.Estaba nun punto cero do meu existir e non tiña medo…soio esperaba, unha espera coma a do neno que nada sabe, que nada lle marca e todo lle é grande..creo polo tanto que era feliz… sí , por primeira vez na miña vida era feliz.
Levaba moitas horas liberada e sabíame tal pero aínda non sabía que facer coa miña liberdade, supoño que era demasiado grande para arroupala coa calor do meu peito…tiña que facela a min, moldeala e transformala. É tarefa difícil tendo en conta os séculos e séculos de vida guiada. Non teño medo, estou en min mesma, satisfeita, feliz, determinada a actuar.
Levaba moitas horas deambulando, agardando, liberada, por iso cando me preguntaron, neguino todo, porque sí, porque era eu mesma e non me daba a gana de desvelalo meu segredo…ninguén o descubrería nunca,agora non, non me voltarán por o xugo, teño dentro de min a forza que me guiará nesta etapa tan nova da miña existencia…aínda non sei como facer pero sí sei que podo…

Se me preguntas negareino todo…

Unas palabras a la palabras

2009-04-17T09:45:00.000-07:00

“Lo primero – o lo único – que el creador crea es la nada, el espacio de la creación”
J. A. Valente.

Negadlo todo. Aún cuando una luz despiadada aturda vuestros ojos heridos así de negrura; cuando sin vuestras ropas el frío entumezca la musicalidad de vuestro latido; o incluso cuando vuestra carne enrojezca golpeada por latigazos de sombra, negadlo todo; con la inocencia del agua, la sobriedad del árbol o la indiferencia de la piedra… pero negadlo todo; que gire vuestro centro describiendo en el aire un “NO” jaspeado de azules; silencio esférico; mudo vértigo del verso; hermoso remolino inmóvil en la concupiscencia del papel; que gire y sea su vibración una blanca sucesión de olas que rompen en los vientres como plumas o como serpentinas.

Si os preguntan por el fuego cuya respiración melancólica arrasó ciudades, por su centro o por su memoria; si insisten en conocer las coordenadas del párpado que apagó soles y estrellas, o descifrar el tacto del relámpago que incendió herbazales de esmeralda… nada digáis sobre ello; nada sobre el gérmen de aquella ausencia que fue el pasto de vuestra plenitud.

Pero si os preguntan por el pequeño aleteo de pájaros hinchando las velas del amanecer, por el mar, por la música, por unos ojos que esculpen latidos en el vacío… entonces hablad, llenad sus bocas del néctar de los astros, sus tímpanos de mediodía, emborrachadlos de belleza, de ternura… de Poesía.

Rosebud.

EU NON FUN .

2009-03-30T08:58:00.000-07:00

Anda vaia fotos ¡¡ , do colexio ¡¡ , ¿ onde as atopaches ?, buff canto tempo ¡¡ polos menos de 1984 , joder xa choveu eh ?....Mira mira ahí estamos ti e máis eu xogando ás bolas no recreo , que pintas ¡¡ , hostia e aquel ? aquel non é ....non era... Tomás.......(Silencio....anos e anos de silencio).

Abro o caderno de exercicios e escribo " 13 de Noviembre de 1984 " , clase de matemáticas , o Director , o Director daba matemáticas e Lengua Española , pero hoxe as 10 da mañá toca matemáticas co Director , este aprendiz de carniceiro e reducto final do maxisterio do Réxime , este energúmeno de cara colorada e bigotes finos chama por min coa súa voz chillona cáseque de muller....
- " ¡¡ Roberto , Roberto Alonso Alonso al encerado ¡¡

Méxome un pouco nos calzóns e cágome mil veces nos meus apelidos , ¿¿ Porque se ten que empezar sempre pola "A" , porque non pola "Z" ??
Levantome a presa do pupitre e cos nervios tiro a silla coa carteira ó chan , fai moito ruído pero ninguén rí ....nas clases do Director ninguén rí......nas clases do Director ninguén mira máis aló da parte metálica do pupitre onde repousan o boli , o lápis e a goma...¡ quen fora goma de cheiro a fresa¡.....

-" Roberto coge tu libreta y copia en el encerado los deberes de ayer "

Cómo sabe o moi cabrón quen fai e quen non fai os deberes ese mesmo día...un lóstrego abanea o ventanal da clase.... a saraiba amortigua o rebumbio do tráfico.

-" No los hice profesor , me olvidé "

A pesares de estar mirando abaixo, cara o núcleo duro da Terra , noto como da súa boca brota un colmillo no medio da saliva da súa porca sonrisa , noto os seus ollos sanguentos esculcando a presa , presinto o pracer que lle produce ter a vítima ós seus pes , o cordeiro preparado para o sacrificio.....
E o Director abre o seu caixón e saca a súa arma preferida , a vella regra de madeira de buxo dun metro. Pouco a pouco e dignamente remango o meu xersey e ofrezo a miña pequena man á mercede do inquisidor . Recibo o meu castigo . Choro baixo. A lección aprendida , a clase rematou.

Eu tampouco son un santo , xa o sei , teño levado tiróns de orellas doutros profesores....pero este Director.... quixera medrar tanto coma meu irmán para.... bueno non sei , nesta clase tranquila de Ciencias Sociais planifico unha revancha.....remata a clase, levántome e escribo na pizarra " Director Cavron " antes de que volva entrar o inquisidor para da-la clase de "Lengua"

Os demais nenos , asustados róganme que borre a pintada , pero xa non hai tempo , o mal xa está feito e arrepíntome mortalmente da miña tolemia ....un segundo , dous , tres e entra na clase o Director , durante dous minutos non se percata da afrenta que ten as súas costas , unha minúscula victoria....pero finalmente dase a volta ...nese intre son consciente dos meus actos , o Director inspira..

- ¿¿ Quién ha escrito esto ?? di con voz moi baixa....
Repite a pregunta outra vez , pero esta vez a min a modo individual. Mexo por min por segunda vez esta mañá....a regra de buxo axítase nerviosamente , quere entrar en acción e volve repeti-la pregunta....

- Eu Non Fun , digo finalmente.....pero non me sinto liberado....

-Pues visto que quién lo ha escrito es un verdadero asno en Lengua , castigaré al más asno de la clase en esta materia ....¡ Tomás! , el burro de Tomasiño , ven aquí ¡ , ven aquí ¡

Ó pequeno Tomás non lle deu tempo de abri-la man , reciviu un vareazo no lóbulo temporal que lle produxo un derrame cerebral . Deus non quixo esta vez deter o sacrificio . Tomás morreu ó cabo duns días.

O Director temendo polo seu cargo , ameazounos con outra morte.....e que ía dicir eu , son tan culpable coma el.

O LOBISHOME

2009-03-28T04:52:00.000-07:00

Neguéino todo...pero xa non aguanto máis...
Chámome Xenaro é son un lobishome...pensei que nunca sería quen de confesalo...

Escomencei coma un lobishome menor, só se producía en min esa tormentosa metamorfose...tres veces ó ano...en días sinalados no calendario ...a pesares do incómodo que isto supón...a todo se acostuma un, e pouco a pouco resignéime a feroz presenza...pois namentras un é lobo todo vai máis ou menos ben...pero cando un volta a ser un home feito e dereito (isto último sucedía cada vez menos )...acaba tirado nunha cuneta...meio espido...coa roupa esnaquizada...e os osos desfeitos de tanta carreira e tanto salto, que cando un era novo...pois aínda...pero pasados os corenta...xa se sabe...a flauta non asubía cando un quere...e logo está ese terrible escozor de tanto rozarse con toxos e silveiras...e coma non a irritación de garganta de tanto oubearlle a lúa...cando non unhas anxinas coma puños...de andares descalzo polos matos e regueiros...ai!!! que un xa non está para estes trotes..

Como ía contando...pouco a pouco, se coñece que o meu esprito foille collendo o gusto a isto de oubear...pois pasei de tres puntuais datas, a tódalas noites de lúa chea...isto danos un total de...demasiadas veces nun mesmo ano...o que supoñía unha carga cada vez máis dura de levar...

A iso da media noite, mudaba nesa besta de pelo crecho...uñas afiladas...dentes longos coma coitelos...iso sí a dentadura era de primeira, nada que ver coa que disfruto en propiedade (por desgracia par min e por sorte para don Camilo, o dentista do pobo )...e ala...a roupa ó carallo...e a correr polos camiños...montes...devesas e demáis localizacións xeográficas...iso sí...sempre lonxe das casas, pois xa non era a primeira vez que probaba o calor da pólvora nos cuartos traseiros...que xa non era só a dor (que pasaba semáns enteiras sen poder sentar nin ir de ventre ), senón pola cantidade de parvadas que tiña que inventar para que don Camilo, que xa me tiña por tolo, non me internase nun centro psiquiátrico...un deses onde un entra sendo un parvo e sae...si sae...sendo dous parvos...aínda que me ía rir cando chegado o momento...lles dera a máis dun un bo susto, unha razón para non sair de alí no que lles quedara de vida...que hai cousas que é mellor sabelas de oídas que velas por un mesmo...

Moitas veces as contas non daban...e entón un atopábase sen esperalo, zoupando polas corredoiras ou outros lares semellantes detrás dunha xubenca perdida ou dunha ovella despistada...xa ceado...en plena dixestión da taza de caldo e as papas de arroz con canela, que dito sea de paso era para min o máis cercano ó paraíso terrenal...coa conseguinte complicación estomacal...un empacho de Dios y señor mío...que duraba máis se cabe...que o hoco dos perdigóns instalados onde a espalda perde o seu nome...logo o mal que me sentaba a carne crua...que sempre fun moi exquisito con graxas, peles e pelexos...que vomitaba todo o que papaba fora de hora e sen cociñar...logo que eu comer sen pan !!!

Isto que pode parecerlle unha broma a calquer soñador despistado...convertiuse nun ardor crónico e posterior úlcera gastroduodenal...que non daba saído da casa de don Camilo...que xa non sei que podía pensar ese bo home cando me sentía entrar por aquela porta, feito un estropicio, e ollándome de arriba abaixo, meneaba a cabeza dun lado a outro, namentras me dicía...Pero onde andarás ti polas noites Xenaro...nada bo...nada bo...!!! e santiguábase dúas ou tres veces, namentras preparaba tódolo necesario para remendar o que nese momento quedaba de home...pois o lobo ben que fuxira...non lle debía gustar moito iso de ir ó médico ó cabrón...

Como poden observar a licantropía tenlle máis inconvintes que avantaxes, polo menos a mín a sí me o parece...e coido que algo debo saber do tema en cuestión, que unha cousa son as novelas e contos, e outra ben distinta é a realidade do día a día...que ó fin e ó cabo eu vivo do meu traballo no campo...non de contos de lareira...nin de escapadas furtivas máis propias da adolescencia que dun home da miña idade e condición social, que aínda que non teño, queda máis de libro...

E preguntaranse vostedes...como me metín en semellante tolemia...pois non foi por motu propio, que ó mellor se me propuxeran algo semellante, igual non dicía que non, pero como non puiden elixir, pois agora quéixome con toda a razón do mundo...se é que hai algunha, que xa o empezo a dubidar...que un vólvese moi escéptico con estas experimentacións sobrenaturais...

Todo escomenzou nunha noite de San Xoán...contaba eu por aquel entonces con vinte anos, un primaveras en toda regra...cunha cara de parvo que tiraba para tras, a quen se lle contase que levaba un lobo dentro...estaría mexando coa risa un ano enteiro e parte do outro...e claro con esa cara, non catara hembra nen cousa parecida...e xa se sabe, a esa idade un anda todo o día cunha obsesión que non é normal...calquera cousa onde clava a vista, mira o que non hai...que dúas pedras redondiñas, que unhas nubes xoguetonas, que unhas follas de plataneiro...bueno xa me entenden...a natureza que sabe como encandilar a un home con certa disposición a ser encandilado...

Pois como ía dicindo, a noite de San Xoán, despois da lumeirada, co corpo quente de queimada e viño tinto...de volta para a casa, atopei coa filla de Florencio, que nun alarde de orixinalidade ...puxéronlle Flora, aínda que si de algunha fror se tratase...sería un cardo borriquero, pois era máis ben pouco agraciada...eu que non sabía moi ben como ía o conto, deixeime levar polas mans expertas da moza...que xa non era tan moza, pois debía de andar polos trinta anos, camiño de vestir santos...pero non por beatitude vocacional...como puiden ben comprobar nas miñas propias carnes...nunca mellor dito...

O certo é que cando me din conta...estaba no medio do millo, cos pantalóns polos xionllos...e movendo as caderas, presa dun frenesí acumulado do que non era conscente...varias veces repetín a maniobra...pois a verdade ben que che me gostaba...Así acabei extenuado...empapado en suor...da cabeza ós pés...polo que a devandita usufructuaria das miñas atencións aquela noite, e como premio ó traballo ben feito...deixoume unha vella pel de lobo...que foi buscar ó alpendre...para que non enfriase...pois nos seus ollos puiden adiviñar que se esperaba moito de min nun futuro non moi lonxano, polo menos namentras non espabilase, que a moza non era parva, e xa outros antes ca min pasaran a proba de fogo...xa me entenden...

Esgotado, pero contento...endereitei o camiño da casa...cada vez que pensaba no acontecido pouco antes, a emoción percorría todo o meu corpo...unhas partes alegrábanse máis que outras...pero o conxunto era de total satisfacción...xa polos miolos pasábanse unha tras outra, centos de novas fantasías...pero ainda non levaba separado unha hora e xa a miña cabeza...enumeraba unha lista interminable de beneficiarias dos meus recén estreados encantos...que tempo habería de ir facendo descartes...e de repetir senón houbera outro remedio...

Nestas elucubración atopábame sumerxido, cando espertei de golpe, decatándome que non collera chaves...eran as catro da mañá...e agora qué? Nun alarde de inxenio ou iso me pareceu a min...probei coa porta do cortello pequeno, onde Matías...o noso porco, durmía a perna solta...sabe Deus...en que lonxanos mundos de tercerilla e landras...pois nen o ruido ó forzar a porta, nen a posterior fuciñada contra o cunco de pedra, sacaron a Matías dos oníricos mundos de fartura...Alí pasei toda a noite...cuberto pola maldita pel de lobo, para non pasar fríos innecesarios, que máis valera coller unha pulmonía...de saber o que logo acontecería coa miña vida...E así convertinme en lobishome...por casualidade e causalidade, coma quen non quere a cousa...eu que sempre fun de carácter frouxo...un sin sangue...quen o ía a pensar...

E así me atopo, de queixa en queixa, resignado a miña sorte...sen poderllo contar a ninguén, non vaia a selo demo que vaiamos de Guatemala a Guatepeor...que xa me teñen por raro...sen saber do conto a metade...Agora xa non espero miragre algún...o único que espero, cando toca...é en calzóns...pois sempre tiven un grande sentido do pudor, que un podera ser o que se queira, pero as "vergoñas" deixanse para outro tipo de intimidades máis satisfactorias...tamén o fago por aforrar, que non hai roupa que chegue nin presuposto que aguante, nin fondo de armario (do que por outra banda carecía, carezo e carecerei...) coa capacidade suficiente para aguantar tanta fase luar...que o ano, nunca está contento...e veña a cambiar de lúa...agora esta...agora estoutra...e así todo o tempo...mes tras mes, ano tras ano, lustro tras lustro...que si enche e devala mares, que non fará con catro trapos mal cosidos e desgastados dos que eu podía dispoñer...catro cando non eran tres...

Foi isto, que tamén tiven que adicar horas de patacas e cebolas ó latrocinio...máis propio de mulleres (polo menos nesta categoría ) que de varóns (sen título nobiliario por suposto), paseándome ás agachadas por tódolos tendais da comarca...cun saco na cabeza...con tres improvisados buracos, dous para poder mirar algo...o que non sempre daba resultado,e un para mal repirar, sobor de todo cando máis dunha vez tiven que sair por pernas, con algún que outro vareazo adornándome o lombo...eu que sempre fun máis de estar cómodamente deitado que de atléticos pasatempos...que nin a pelota xogaba, por non cansarme...e agora véxome nestes traxemanexes...si é que canto mailo penso...máis gañas teño de que me enchan de prata as nobres aurículas e ventrículas que regan desa lunática sangue este corpo canso...que nen sequera me pertence...

Anonimacrónico

Extra!! Extra!! Cea ClanDestina!!!

2009-03-09T09:41:00.000-07:00

Estribintes do mundo...Próximamente porémola data da xuntanza!!!

AMOR

2009-03-05T05:39:00.000-08:00

Entre o rebumbio de xente,mofas,ecos e sombras... perforas a miña dura coraza zumbante e zorengante luz turquesa...

Entre sombras roubasme, apropiaste do meu agazapado corazonciño, abres coma un peto o meu peito e trabasme no mais profundo do meu tinguido ser, o cal so pode ferir a idea de que te alonxes, de que te afastes máis lonxe de onde eu te poda apertar.

Pouco a pouco o teu cor e textura fundense cua miña pel nun baile etereo de bagoas de suor frio froito do noso belo exercicio de aurea sensualiade.

Quizáis e porque son un novato... ¿pero que lle pasa o meu estomago? que bichos revolotean ahi dentro??

É posible que esta noite me consumas e ensumas pero quizáis xa este perdido, asi que pasame esa fría copa e continuemos xirando...

Señoras e señores son unha broma de min mesmo unha pelele enchoupado de whiskey, una version macabra dunha tórrida noite de verán que me absorve e translada lonxe dunha realidade tardía da que so podo comprender... que eu so quero que continues preto de min.

PURPLE OCTOPUS

Sento-logo-Existo

2009-03-04T13:47:00.000-08:00

Hai dúas cousas que o home non pode ocultar : que está borracho e que está namorado .

( Antifanes , comediógrafo grego ).

...e por fín alí estaba ela , alí sentada , soia naquela vella biblioteca de Montparnasse . A luz lene e dourada do flexo iluminaba a marxe oeste do seu rostro....e decidínme camiñar cara ela....os meus lentos pasos cruxían nas antigas taboas de madeira do piso .....os meus tacóns xogábanme esta vez unha mala pasada ......e o meu organismo entrou en estado de ebullición, meu frívolo hipotálamo enviou unha mensaxe concisa ás miñas revoltosas glándulas suprarrenais que secretaron ás temidas adrenalinas e as aínda peores noradrenalinas.....nese preciso intre notei como a miña presión arterial sistolítica subía ata límites insospeitados por min até agora......e de paso liberei inconscientemente azúcares e grasas suficientes para confitar un pastel de mazá ou de Pomme...... O meu sistema nervioso estaba sometido a un ataque extrano e brutal ..... unha treboada química azotaba tódolos meus folículos pilosos , a veixiga , os xenitais e aínda máis , deixou moi mermada o meu outrora preciso músculo intestinal.......todo sucedía a velocidade de vértixe....¡ constricción¡ , ¡ dilatación ¡ , ¡ secrección ¡..... e pouco a pouco entrei no reino do... Sento-logo-Existo...... o territorio onde a razón é un intruso .

Antifanes de Búrbida.

A memoria dos amantes

2009-03-04T10:00:00.000-08:00

A escuridade asolagabao todo arredor de sí...María aínda tiña os osos conxiados...pasara toda a noite mirando as estrelas...na percura de que un fugaz desexo imposible se instalase na súa vida...

Aínda podía sentir a suavidade das mans de Emilio...debuxando caprichos de xeométrica tenrura ó longo da delicadeza da súa pel...que logo fixaba cos beizos como si de unha liturxia necesaria se tratase...Esa máxica felicidade durou pouco na vida de Emilio e María...ou esa era a sensación que percorría a memoria dunha María que se alimentaba só de lembranzas...instalada na máis absoluta quietude física e mental...

María era unha moza soñadora...unha tarde de distraida frescura...atopouse frente a frente con Emilio...nunha especie de big-bang premonitorio, ámbolos dous esnafráronse nun meteórico encontro de libros ciscados, desculpas e mudo recoñecemento...Pasaron varios meses de miradas furtivas e esquivos despistes...ata que Emilio nun titánico esforzo imposto...decidiu que as súas vidas se reunisen arredor dunha taza de café (pois María optou por tomar unha singular combinación de herbas tranquilizantes...melisa, tila, herbaluisa, valeriana...como si unha especial poción narcótica necesitase para manterse en pé o maior tempo posible...).

A partires de ese día de ese día pasaron a ser dúas ánimas xemelgas...inseparables...un era o alimento que o outro necesitaba para subsistir e viceversa...vivían o un para o outro...tanto se necesitaban como podían precindir do resto do xénero humano...a vida xiraba entorno a eles mesmos...e eles entorno á vida...

Ó longo de dous anos a felicidade inundounos por completo...os días sucedíanse entre bicos, abrazos e esperas...as noites amábanse como se fose o derradeiro día que pasasen sobor a faz da terra...somentes o medo instalábase de cando en vez no corazón de María...un velo de tristura amarga e lonxana cubría a súa faciana...entón Emilio envolvíaa no calor dun abrazo que duraba o que dura a chegada do mencer...e nesa calor María atopaba o bálsamo que alonxaba aquela tremenda desazón, que cada vez máis a miudo...ía medrando na ánima de María...

Unha tarde pechada de inverno...na que o ceu choraba sen ter acougo...unha chamada entrou sen aviso no apartamento compartido...era o seu derradeiro ano de universidade...cando unha María descalza percorreu sen tino as rúas molladas de tristura...ata que na entrada do Hospital Xeral viron asombrados aquela desfeita de humidade e dor...que presurosos dispuxéronse a cubrir de mantas e pastillas...aquela rapaza atopábase demasiado lonxe para podela axudar...

María Vilas, foi atendida dunha forte crise nerviosa no departamento de urxencias do devandito hospital...atada e sedada en exceso, permaneceu tres días en vixiancia..."Emilio" e "non" foron as únicas e mil repetidas verbas que sairon daquel ser triste e lonxano, que perdeu a razón un 20 de Novembro a entrada da porta nº3 de urxencias do Hospital Xeral...Días máis tarde, foi ingresada na unidade para enfermos mentales de Conxo...sometida a diversos tratamentos...que nunca deron nin darán fruto...pois María xa non pertence a este mundo...

Dúas horas antes...pola mesma porta...un cadáver e un ramo de frores...debuxaban as invisibles liñas a percorrer...Entre ambos, un cambio de gardas e cansancios...Ninguén foi quen de relacioar ditos acontecementos...que permanecerán agochados de por vida na soedade lavada da habitación dun hospital psiquiátrico...

Emilio Soutelo ingresou cadáver no Hospital Xeral de Compostela o 20 de Novembro de 1986...a súa motocicleta petou frontalmente cun camión de reparto de Correos...no informe da policía local...nas derradeiras liñas, logo das especulacións policiais sobor da causa do sinistro...como si unha estrofa roubada dalgún poema se colara sen permiso entre doceas de datos técnicos e teorías do máis diverso e variado tipo, aparecía aquela singular referencia a un ramo de fermosas frores, que o motociclista portaba na súa man esquerda, e ó que permaneceu amarrado, cunha obstinación que foi máis alá da vida...ata que un profesional e aséptico doutor...consegeu arrincarllo, despois de non poucos e continuados esforzos e coa inestimable axuda dos medios técnicos que o hospital puxo o seu alcance...o seu derradeiro lazo con María...

Nunha beirarrúa calquera de Santiago...coa noite ainda pegada ós pés, movida pola enerxía fruorescente do traxe amarelo limón, Xenerosa marcaba os pasos do seu particular baile, namentras tatareaba polo baixo algún tema de moda...nestas estaba coa escoba e o recolledor a pleno rendemento, cando a curiosidade,( que non poucos gatos ten matado), por unha banda e o tedio, (que outros tanto ten engordado), da tarefa repetida a diario durante longos anos por outra...fixoa reparar nunha coqueta nota...de destintadas humidades...nela un nome de muller...María, e garabateado coa axilidade dunha man destra...un pequeno poema de amor...cada verba era un cativo tesouro...de beleza aprendida, a emoción deslizábase por cada liña, medrando conforme medraba o poema...era como si a inmensidade do universo estivera agochada naquelas poucas liñas que cabían na palma dunha man...todo isto fixo tremer o corpo desacougado de Xenerosa...que entre lágrimas...leu e releu a nota incontables veces...ata o punto de descuidar o progreso dos seus quefaceres laborais...incorporando a presa...como novidade nun recorrido repetido e calculado ata a saciedade...

Logo, xa na intimidade da casa...coas rúas a medio barrer...mañán sería outro día...gardou aquel pequeno regalo sen remite...entre os aneis, pulseiras, colares e pendentes, como unha xoia máis de incalculable valor...Foi a derradeira homenaxe a memoria dos amantes...

Anonimacrónico

Ti, eu, nos os dous

2009-03-03T05:45:00.000-08:00

Chego á casa e sinto ledicia por verte, sei que xa son moitos os anos, moita memoria engrandecida de pequenas grandes ocasións...chego a casa e ti es parte dela, de min, da miña historia...ti ,eu, nos os dous, nunha dialéctica agora triádica que xa é imposible pechar...

...un bico amor.

Vigilius Haufniensis

O día de hoxe sí que é unha historia para non durmir ¡

2009-03-01T14:58:00.000-08:00

.... Y Yaveh envió a aquel país de mentes brumosas un nuevo profeta de mirada severa , y los seres rojos y los impíos desalojaron aquel santo rincón dejando tras de si un rastro de azufre que se borrará con los años. Y la casa de nuestro señor volvió a ser azul....

( Exegis XIII. Los que no perdonan. )

2009-02-14T10:22:00.000-08:00

El Naufrago

"Abre tus ojos verdes, Marta, que quiero oír el mar"

José Hierro.

Huésped en mares encendidos, en mares ebrios de ternura cuyo oleaje sobre las rocas oscuras se hace caricia, saliva luminosa, cincel de agua; mar de cabellos dorados por el sol de las letras, por la brisa que sopla desde los pliegues del mediodía.

En el naufragio residía mi latido; caer en sus aguas por entre los restos resquebrajados de la soledad y la ausencia; caer en sus aguas y ser carne en la concavidad blanca de su desnudez, aliento en su espuma mullida, voz en la claridad fértil de su garganta.

Huésped en mares encendidos, en mares nacidos de una pupila que desprendió una sola gota de luz que anhelaba deslizarse eterna por mi alma. A la dueña de esa pupila dedico estas palabras.

Rosebud

Empieza ya el amor?

2009-02-13T01:09:00.000-08:00

Rompendo unha lanza e recordando ós ClanDestinos o caracter curto dos relatos curtos, aquí deixo a miña.........

CARTA DE AMOR

1º: Entrantes: Estás entrando na miña vida coma unha brisa fresca que me abre o apetito. Debezo por comerme a vida ó teu lado.

2º: O gran Prato: Tantos momentos xuntos, xa somos coma un bo guiso cunha salsa feita de momentos cocidos con cariño, lentamente.

3º: Postre: Qué doce...de tanto comer estou mais gorda. Xa somos Tres. Bo apetito.

Para Ja y Pi, para Ana y Rá ;-)

Anabel Lee (y Bruce, tamén)

As pantasmas están de moda

2009-02-06T05:39:00.000-08:00

Sempre pensei que as pantasmas cubríanse cunha sábena branca e que levaban unha bola de reo apretada no pé, coma alma en pena delincuente e calurosa…Que andaban a ras do chan, sen tocar cos pes invisibles as madeiras crujientes do piso. Esa era a miña ideas das pantasmas ata un día en que coñecín unha de verdade, fora dos libros e das películas.

Luis non levaba unha sábena branca, porque era Xaneiro e as pantasmas tamén pasan frío. Iba vestido cunha casaca dun azul desvaído e un sombreiro de ala ancha, cunha pluma enguedellada nos cabelos,…as súas botas marróns, altas e sobadas, tocaban perfectamente o chan, e facían ruido de coiro crujiente e tacóns destrozados polo pulular a través dos tempos,..

Eu estaba sentada na galería da casa dos meus pais, sentido o sol na miña cara, nun luminoso día de inverno (os que mais me gustan), tranquilamente, escoltando a Paul Mcartney, tumbada no sofá, coas mans cruzadas por riba do meu peito, disposta a abandoar momentáneamente este mundo, e percorrer xunto a Morfeo o maravilloso mundo do sono das tardes.

Entón, escoitei.

- Nunca vaias á moda,…nunca vaias á moda,… (Curiosa frase terrorífica de Pantasma…, penséi tempo despois. Abrín un ollo medio adormecida preguntándome quén se metera na galería sen Eu escoitar nada..) Pensa ben o que levas posto,….-dicía mentres me sinalaba co brazo erguido por debaixo dos seus hombros-…pénsao ben… Nunca vaias á moda..pénsao ben,…esta pode ser a túa última vestimenta por séculos e séculos.

Síntoo, pero non puiden parar de rir. A primeira vez que vin unha Pantasma non puiden parar de rir. A quen se lle conte….

Luis quedou un pouco abraiado pola miña reacción, supoño que esperaría que saise correndo ou que gritara ou, qué sei eu,… ¡tampouco coñezo tanto ás pantasmas!

Luis quedara a medio camiño atravesando a parede,…tiña medio corpo aínda na cociña e somentes unha perna apoiada no chan da galería. Co brazo estirado canda min, sinalándome,…Estirou as cellas asombrado pola miña reacción, serio, paralizado, con medio corpo na cociña e medio corpo na galería. Entón quedou en silencio. Eu tamén (aínda que os meus beizos non podían deixar de sorrir).

Os seus ollos quedaron fixamente anclados nos meus. Entón buceei nas súas pupilas de pantasma, hieráticas, frías coma a morte, e grabei na miña retina o primeiro xesto de pantasma. Luis, na súa mirada penetrante de espíritu en pena, acababa de me chiscar un ollo.

Foi entón cando me decatei de que os seus beizos debuxaban un breve sorriso, somentes por entre a comisura dereita. Entre o guiño e o esbozo de sorriso, sentinme permitida para poder seguir rindo e falar con él:

- Pero, ¿qué dis? ¿Que non vaia a moda?
- … -non deixaba de sorrir, pero o seu corpo xa ía pasando completamente á galería.
- A verdade, vaia merda de consello de pantasma, agreguei.

Nunca imaxinei que me sentiría tan tranquila na miña primeira conversa cunha pantasma, a verdade.

- Je, je,…añadiu Luis. Pero é a verdade. Eu morrín no 1679. Era un dos homes mais elegantes da vila. Realmente, vivía para a moda, para as teas, os bordados, encaixes, lonas de cores,… Aforraba os diezmos que podía para traer teas de Holanda, tiña un xastre traballando caseque para min,…era feliz amosando ós demais as miñas novas adquisicións os días de feria,…feliz, feliz de verdade sentindome á moda. E xa ves,…levo 330 anos vestindo á marxe da moda,..Eu,..con todo o que fun,…

Luis estaba triste, coa mirada perdida no infinito pantasmal, deixando constancia do seu erro vital. Deume pena, a verdade. Ninguén se merece vivir aillado o resto da súa morte.

- Bueno, peor cousa levarán os modernos que abandoaron este mundo nos anos ’80…Hombreras, permanentes, tules, calentadores,…Ademais, xa sabes que as modas sempre volven,…Agora non vas á moda, vas por diante da moda que está por vir. ¡Segues sendo do mais modernos do mundo!

Sentada na galería sorrín con complicidade e amizade a aquela pantasma. Nunca pensei que tería unha conversación así a miña primeira vez cunha pantasma. Pero as cousas nunca son exactamente coma unha as imaxina, sobre todo en canto ás novas amizades.

Anabel Lee

"O SEGREDO DE TOMÁS SALGUEIRO"

2009-02-04T07:30:00.000-08:00

Esta noite voltou a soñar...e o soño era él...

O suor baña por completo o corpo aínda non esperto de todo...eran as seis e media da
mañá dun oscuro día de inverno, un deses días onde parece que nada bo pode acontecer...o vento asubiaba nos recunchos, era coma unha especie de advertencia, como si él... soubese algo que nos non chegábamos sequera a sospeitar...
Abaixo o gando, tamén parecía intranquilo, os muxidos ascendían polo hoco da lareira, chegando, como si de unha nova tecnoloxía se tratase, ata a habitación...
Con estas premisas era lóxico que o corpo do siño Tomás, non desexase outra cousa que permanecer no calor reconfortante da cama marital, unha cama de follepos de millo que xa coñecera tempos mellores, cando a vida era un compartir continuo de experiencias, cando o amor arrincaba os “aies” propios da xuventude, que non coñece nin quere coñecer medida...

Agora, atopábase só...os fillos emigraran, cruzaron o océano...xa facía varios meses que non sabía nada de ningún dos dous...se súa nai vivira...seguro que non sería capaz de pegar ollo...Lembrou aquela tarde de verán, cando o sol escomenzaba a súa curva descendente, anunciando a chegada da noite, e os nenos Tomasiño e Xan tardaban máis do que unha nai ten a ben esperar...Tivo que collelo camiño tralos matos da coutada, e dando un rodeo ó “penedo de lobo”, foi entrando ós poucos, entre carballos centenarios e castiñeiros de indias...na búsqueda obrigada dos meniños...era o camiño máis curto que evitaba “o penedo”...para poder chegar ás chans...onde sabía que os nenos soían xogar, namentras o gando pastaba tranquilamente ós verdes, que alí duraban todo o ano, pois era sitio onde a auga manaba por tódolos recunchos, sen agotamento...coma un regalo co que a terra regaba os camiños e henchía as fontes e pozas para alimentar cada centímetro da ladeira do monte...

Cando chegou xa non quedaba nada, nin de nenos nin de gando...seguramente colleran o camiño das coutadas...que a pesares de ser máis longo...tiña a avantaxe dos regos de auga , onde as carreiras de paus e cunchas de noz, facían a volta moito máis divertida...e o gando podía ir picoteando arrente os muros deliciosos bocados de herbas tenras, e de cando en vez, ráscalo lombo contra as laxes quentes de sol, o que parecía ser un grande pracer para a Pinta e a Morena...dúas campionas leiteiras de orixe frisón...que eran o tesouro máis preciado da familia, e unha fonte incalculable de ingresos e calorías...nun tempo onde escaseaba o diñeiro e abundaba a fame...
Namentres os nenos, axenos a toda preocupación de tempo e pais...entretidos en xogos inocentes que só interrumpían, cando as dúas marquesas quedaban demasiado rezagadas, por atoparse disfrutando sem medida algunha dos mencioados praceres caniculares...desa pequena liberdade vixiada por dous cativos alegres, que as trataban coas cortesías propias da súa realeza productiva...empuxándoas cariñosamente cando as distancias que os separaban superaban os criterios da prudencia, que os cativos tiñan ben aprendida...e que reforzaba o cariño con que nenos e bestas se entendían...
sen necesidade de ningún outro método de forzada convicción...

Tomás pai...vendo dende o alto dun pequeno outeiro que os rapaces xa se recolleran...
para gañar o tempo que perdera polo camiño, dándolle gusto o rapaz que tamén él levaba dentro, cos fuciños tingados de mourado, decidiu de pronto, sen saber por qué
...cruzar polo “penedo do lobo”, seguindo o antigo camiño que facía xa moitos anos, levaba, através dunha encurcillada múltiple, o ceminterio vello...xa pechado moito antes de que él nacera...pero do que se contaban moitas historias, historias o pé das lareiras, nos escuros días de inverno, historias de feitos que ninguén vira...pero que todo o mundo coñecía...polo que case tódolos paisanos evitaban esta ruta...de día e sobre de todo nas noites, onde o medo medraba conforme a luz menguaba...
Así armado dun valor que non tiña...Tomás lanzouse a caída da tarde, por onde poucos o facían de día, e ninguén de noite...

Antes de nada, sacou do peto da camisa, un paquete de Celtas cortos, con tranquilidade arrimouno os beizos, e cun movemento moitas veces ensaiado...un par de toques...e o pitillo estaba na boca do beneficiario fumador...de seguido meteu a man no peto do pantalón de tergal gris...e colleu unha pequena caixa de mistos coa figura dun coello, como se dun xogo de prestidixitación se tratara...logo prendeu o pitillo, aspirou unha profunda bocanada, como para facer acopio de folgos, e iniciou a travesía...

O primeiro treito... ía tranquilo, tirando do cigarro, asemellaba unha luciérnaga cruzando o monte coa súa luz de laranxa fruorescencia...conforme a escuridade ía gañando terreo, e as sombras das árbores ían alongándose,formabánse figuras caprichosas que parecían saltar hacia o camiño, ameazantes..entón o medo amarrouse os pantalóns de Tomás...que axilizou os seus pasos..
De cando en vez asubiaba, recurso
moi efectivo cando o medo non se pode ver, e a escuridade agocha todo o que está máis aló do noso nariz...Chegado o primeiro dos cruces, a noite seguía avanzando, envolvendo o todo de sombras, un lixeiro vento arremuiñábase no cruce, formando unha especie de coro doente, máis propio do outro mundo que deste...

Nestas circunstancias chegou Tomás o cruceiro de pedra que coroa toda encrucillada para tranquilidade de andantes perdidos e, como non dun Tomás que xa non tragaba con moito xeito...
Aínda que non era relixioso, un pouco por medo, un pouco por superstición, non vaia a selo demo, fixo o sinal da cruz, e aínda que tivo as ganas e a motivación da que sempre carecera...quixo rezar algo...pero non sabía ningunha, as poucas veces que ía a misa obrigado...era dos que movía a boca, sen que ningunha verba saíra máis alá dos seus beizos, namentres co rabillo do ollo vixiaba nerviosamente o resto dos ferigreses, por si algún puxera nome a súa impía farsa...
moito lle pesaba nestes momentos...polo menos unha curtiña, que mal non lle había
de facer...e sempre o podía quitar dun que outro apreto...

Seguidamente torceu a esquerda...pois lembraba que despois de cada conto que mencionaba a este tortuoso itinerario...marcado na súa memoria por un medo que o facía dormir tapado ata as orellas e...pola reiterada repetición do seu avó...”na encrucillada
coma na mili...esquerda, dereita, esquerda...

Un “chasquido”, como de rama rota, volveu a meterlle o medo no corpo, e como si lle prenderan lume no cu...saiu a carreira, tropezou cunha raíz que cruzaba dun lado a outro...e bateu co cu no chan, o que pareceu servirlle para aliviar a queimazón, que intres antes o susto lle achegara as posadeiras...Durante o tempo que estivo no chan, permaneceu inmóvil, agudizou o oído, todo estaba en silencio...fixo acopio de folgos, esta vez sen pitillo, e lentamente erguéuse, sacudiu a terra das roupas, que aínda que non miraba sabía que estaba alí...

Así entre unhas e outras foi avanzando ata a segunda encrucillada, estaba cagado de medo, para non mirar, como si de repente unha tortícolis lle retorcese o pescozo, xirou a cabeza hacia a dereita...tan só vislumbrou apenas un esbozo do antigo cemiterio, situado a esquerda, silencioso, cheo de sombras que multiplicaban as cruces a luz da lúa, que se filtraba por un pequeño claro...coroando as tumbas abandoadas polo tempo, cobertas de humidades e liquens, que lle daban un aspecto ameazante moi a ter en conta...como si de un salto devorase a todo aquel que tivera a ben pasar pola súa beira.

Presinouse tres ou catro veces seguidas, e sen atreverse a mirar atrás, xirou esta vez a dereita....lembra...lembra...”esquerda...dereita...esquerda”
...coma na mili, coma dicía o avó...por algo sería...el sabía destas cousas...coñecía ben o asunto...

Nestas e noutras cavilación parecidas ía avanzando a trompicóns...cada ruido, cada sombra...parecían agochar un funesto propósito...dábanlle de comer a un medo que parecía ser un saco sen fondo, pero tamén e xusto dicir...exerceran como cura de inmediatez absoluta a tortícolis que pouco facía, paralizara o pescozo do Tomás...pois agora a cada paso, movía a cabeza a un lado e outro, como si algún extrano ente de ultratumba ou similares moradas o estivese abofeteando...ou repentinamente trocara a rixidez da tortícolis polo movemento frenético dun craneal baile de San Vito...

Nesas estabamos cando chegou o outro claro...outra vez a luz da lúa xogaba a dúas bandas...por un lado poñía un pouco de luz entre tanta sombra...o que en principio tiña un breve efecto relaxante, e por outra insuflaba de vida unhas sombras, que medraban e medraban...ata paralizarlle o sentido a calquera...sendo o remedio peor que a enfermidade...

Cántas veces se deu o título honorífico, gañado a pulso, de parvo entre os parvos...cántas veces se arrepentía...tantas coma levaba persinándose...que non eran poucas...para ser máis claros non se persinara tantas veces, nin por asomo, nos seus vintacatro anos de misas obrigadas, bodas, bautizos, comunións, enterros...e todo tipo de rituais non paganos que percorrera ó longo de todos estes anos...Así coma na escola a letra con sangue parecía entrar...tamén a fe con medo asimilábase moito mellor, como de corrido...podendo prescindir de parábolas e bareazos...

Cando se decatou...estaba, sen que lle dera tempo nin a tortícolis nin a outras doenzas de efectivo disimulo, enfrente do coñecido coma, “penedo do lobo”...A súa cabeza voltaron as historias do pai de seu pai...historias de lobishomes...de homes do unto...pero sobor de todas...de ánimas en pena...que percorrían na noite os camiños que levaban, como os de Roma...a San Andrés de Teixido...que vai de morto o que non foi de vivo...Esta era a categoría de ánimas máis afable, pois tiñan un obxectivo en non soían reparar noutros viandantes cos que tropezaban...outra cousa distinta eran as ánimas errantes...co esas si era millor non atoparse...pois moitas e moi variadas eran as consecuencias...dende golpes e pallizas como escarmento (que case era o mellor que a un lle podía acontecer), ata pasar a engrosar as filas para non voltar endexamáis...ou perder a fala ou razoamento, que para o caso ben a ser como non voltar endexamáis...

Con todos estes medos ó lombo... pechou esta vez os ollos, para enganar non se sabe a quén...pechou os puños por si había liorta ou máis ben para asimilar mellor as labazadas que da eternidade podían xurdir...e paso a paso, coma quen mide un balado...foi avanzando...dirección esquerda seguindo os consellos do seu avó...non foron nin golpes, nin forzados alistamentos...
senón a ausencia...de calquera alteración da normalidade...

Isto houbo de tranquilizalo
e houbo de abrilos ollos...cada paso recuperaba a confianza...cando de súpeto...unha procesión de cirios alumearon o camiño...tan grande foi a impresión que o que antes parecía un home...agora era un boneco de xionllos no chan, chorando, pregando a deus...con verbas que non estaban en ningunha das oracións ata hoxe escritas...e así
...nun tempo que non se pode nin se poderá medir...as ánimas foron pasando en ceremonial penitencia, resplandecendo na noite...(coma unha longa serpe fruorescente)...non se detiveron...non repararon en criatura algunha...tan só rozaron coa súa estela o corpo encollido de Tomás Salgueiro...percorrendo a distancia ata San Andrés de Teixido...

A figura que chegou a casa máis se asemellaba a unha estatua de cera, que a un home con sangue nas venas...as atencións dos fillos e da muller non foron quenes de arrincarlle unha palabra...durante días permaneceu na cama...con febres altas e humidades continuas...unha e outra vez repetía, coma de un trauma de militares reminiscencias...esquerda...dereita...esquerda...esquerda...dereirta...esquerda...esas foron as únicas verbas que sairon da súa convalecencia...Pasadas dúas semáns...foi recuperando a cor, logo escomenzou a comer, confiando o seu retorno o poder balsámico e miragreiro das tazas de caldo...e a vida que pareceu escaparlle por un momento...voltou o corpo de Tomás...paseniñamente...pero o home que saiu aquela noite do monte...xa nunca voltaría a selo mesmo...

Días máis tarde tivo a súa primeira visión...o zapateiro da aldea levantábase da cama,
vestíase e percorría o camiño o camposanto para desaparecer engulido pola néboa...
o día a seguir as campanas anunciaban a morte de Xenaro... o zapateiro da aldea...

Estas visións nunca abandoaron a Tomás...ata a noite que miraron marchar a Lucía...a súa muller.

Anonimacrónico

2009-02-02T10:29:00.000-08:00

Confesión de un bromista

“Borrarse. Sólo en la ausencia de todo signo se posa el dios.”

J. A. Valente.

"Escuchemos la confesión de un compañero de infierno"

Une Saison en Enfer de A. Rimbaud.

Esperé agazapado bajo la sombra púrpura de un verso. Fue en la luminosa infinitud de uno de ellos donde me fueron reveladas aquellas palabras: "Su parpadeo coincide con el sordo bostezo de un abismo”, seguidas de una fecha que marcaba con exactitud la próxima cita. Esperé pues, bajo la sombra púrpura de un verso.

Tragué “un formidable sorbo de veneno”. En el estómago un relámpago negro sacudió mis entrañas; el veneno ardía desde las cimas de mi respirar hasta el eco mortecino de cada latido; sus manos escurrían de mi raíz la luz con la violencia del metal. Y entonces no hubo silencio, ni vacío ni olvido; hubo transparencia, ingravidez y pureza, y mi voz tan cristalina como el agua que mana de las lunas. Todo estaba saliendo según lo esperado.

Una vez allí me serví de mi fantasmal clandestinidad: abría y cerraba los mundos ante su insondable pero atónita mirada; arrastraba ristras de pecados a lo largo de majestuosos pasillos – su sonido entrechocando ensordecía aquella quietud de seda azul; recorté en forma de llama las alas de sus acólitos imberbes; reproduje a miles la imagen de ciertas llaves y las hice llover copiosamente sobre los abismos más oscuros y remotos, sobre los olvidos más oscuros y remotos. Y así una travesura tras otra.

Al séptimo día cesé mi actividad fantasmal. Me entregué a la contemplación: la ternura hecha fruto caía madura a mis pies por entre ramas doradas; a escasos metros, el aire olor a música arqueaba dulces espigas de luz, trazando sus extremos estrellas sobre las aguas encendidas; más allá una manada de sombras abrevaban en la luz... No era más que una plácida espera, pues su ojo al fin se había posado sobre mí.

“Me creo en el infierno, luego estoy en él”. Confieso haber anhelado la divinidad, y por ello cumplo eterna condena. Me pregunto si andará por aquí aquel salvaje adolescente de ojos azules, o el extravagante dandy amante de las flores.

Rosebud

Todo empezou a noite de fin de ano.

2009-02-01T14:05:00.000-08:00

Todo empezou a noite de fin de ano.
Pensándoo ben, eu non tiña motivos para ir a esa festa na casa do meu amigo alá na aldea; atopábame triste, con esa tristura que dan os anos que pasan vertixinosamente e dos que parece que só somos conscientes a noite de fin de ano. Tiña a sensación de que nunca ía cambiar a miña vida; a monotonía dun día e doutro, e doutro e de todos os que ían tralo anterior. Vida monótona e rápida.
Pero esa noite fun á festa; ducheime, puxen o meu mellor e máis discreto traxe e encamiñeime a coller unhas botellas de licor ao soto da miña casa. As escaleiras que baixaban eran de madeira, de madeira vella e ruidosa, e con cada paso e cada son repetía na miña linguaxe interior: “Para que vas, parva da merda? Vai ser como outros anos, tocarache algún trompa ao que aturar, cos vómitos que, por axudar ao teu amigo, vas a ter que limpar. Non vaias que no vai merecer a pena, non vaias”.
Por suposto que non fixen caso ao meu pensamento. Por suposto que fun, facendo o que fixen outras tantas veces: o contrario do que o meu raciocinio aconsellaba. E fun, collín as botellas, o meu bolso, o meu coche e ……. carreteira adiante cheguei á festa.
As luces de fora da casa estaban prendidas e, na escuridade da noite, semellaban dúas estelas de luminosidade dando ao resto do espazo un aspecto tétrico, lúgubre, misterioso, e por que non dicilo: tenebroso.
Ao dar unha volta ao camiño, os faros do meu coche empezaron a iluminar parcialmente unha gran árbore que tiñan a un lado da casa, e, cal non sería a miña sorpresa, cando mirei trala árbore algo que se movía e que non tiña aspecto de ser humano.
Co susto e por inercia, pisei con forza o acelerador índome a estampar contra o seto que rodeaba a casa, un seto de camelias e ligustro. Non o esquecerei na miña vida: camelias e ligustro.
Como na casa estaban, xa había rato, de festa, non deberon oír o golpe nin os meus gritos. Polo tanto fiquei soa metida no coche, coas botellas de vino polo chan e dando uns gritos desaforados que sufocaba o ruído do interior da casa.
Decidín, á vista do ocorrido e de que non acudían os de dentro ás miñas chamadas de socorro, saír do coche. Así que decididamente collín o bolso, o abrigo e as botellas e saín a presa, disposta a dicir aos da casa o que me pasara, e quizás tamén a reprocharlles que non me fixeran caso nin cando estaba en apuros.
Estaba neste intre cando unha luz, mitigada polos meus ollos chorosos (en parte por nervios e en parte de irritación), viña cara a min. Fretei os ollos con forza e, ao abrilos, atopei ao home máis guapo que mirei na miña vida. Un home que me sorría e que amosaba uns dentes brancos e relucentes, cunha cara de faccións “cuasi” perfectas.
Un home que dicía cun raro acento un no sei que de: onde vai soa nunha noite como esta unha muller tan guapa coma ti… e un non sei que mais. Digo un no sei que mais porque foi así. Non era capaz de escoitar aquelas verbas sacadas dunha boca en pleno sorriso tan espectacular como aquela. Estaba, como normalmente se di, obnubilada, noutra terra, noutra esfera.
De súpeto baixen, baixen da pola na que o home luminoso me puxera, e cos ollos mirando cara ao infinito dos seus ollos pregunteille precipitadamente: como te chamas estranxeiro?, de onde ves? de onde saes? , que queres de min?.
Cando dicía estas palabras íame poñendo máis e máis ansiosa, pero sentía como os nervios, a rabia e a tristura pouco a pouco desaparecían do meu ánimo entrando nel unha sensación de cambio e de expectativas que xamais tivera.
O home, sen borrar o sorriso dos seus labios, foise desdebuxando, e difuminando no escuro da noite mentres dicía cunha voz especialmente profunda: Son o espírito do ano novo. Vin para ver como acababas co espírito do ano pasado no teu choque. Remataches ben ao ano vello. Xa es a miña aliada, a rei morto, rei posto.
Con este acontecemento, como podedes comprobar, perdín o medo ao paso dos anos e tamén empecei a facer cada día distinto ao anterior, e a este do anterior e así , para min, xa o paso dos días son unha oportunidade e non unha derrota.
Como non creo en deuses, dou grazas diarias a aquel espírito do ano novo corporizado no home máis guapo que eu xamais mirei, doulle as grazas todos os días facendo cousas impredecibles e divertidas; sorrindo a destro e sinistro. Je, Je, ¿oíches?…….¡SINISTRO!
HELENA

O Río Camaleón

2009-02-01T08:41:00.000-08:00

Non , non …. creín que xa o tiña olvidado , creín que a miña autoimposta barreira mental e o tratamento do doutor Akerman serían dabondo para olvidar….vintetres anos tomando píldoras para distraer a mente daquela obsesión….porqué carallo me ocorrería a min ….pero estou farto…farto de levar esta pesada carga nas costas…e vou tirar da manta…a fama de tolo xa a teño , así que…que máis me da……vou contarlles o máis terrorífico segredo desta merda de vila nosa que se chama Redondela .

No ano 1915 o meu bisavó Alvaro Morgado Dacuña deixou atrás as cabras na parroquia de Reboreda e embarcouse nun vapor cara a Cuba coma tantos outros veciños da vila.

Segundo me contou meu pai , Alvaro non tiña ninguén alá para botarlle unha man , polo que escomenzou a súa aventura traballando nunha prantación de caña de azucre alá na parte de Cienfuegos. Alí traballou igual que os negros que viñan de Senegal , suou sangue polas mans , sufriu mordidas de serpes e tamén recibiu o latigazo do patrón….e nel…nel foi crecendo o odio .

Nas calurosas e húmidas noites de Cienfuegos os negros reuníanse despois da laboura para falar e cantar…Alvaro non se relacionaba con eles dábanlle noxo e quedabase no porche do barracón bebendo augardente e afiando paus coa súa navalla….pero unha noite decatouse de que un dos negros facia mofa del….El levantou un ollo pero seguiu afiando o pau , maquinando o uso que ía facer del….levantouse e desapareceu….A hora de durmir aquel negro levantouse e foi botar unha mexada na ciénaga que arrodeaba a prantación …e alí se atopaba a figura de Alvaro na escuridade esperando polo africano co pau afiado na man tras del e …cando o escravo se deu a volta cravoullo na gorxa nove veces ata matalo , despois maldicindo os santos afundiuno no pantano.

Pero non estaba só …alí sentada na fétida ciénaga estaba a vella tola bruxa yoruba dos negros.

Parece ser que a vella bruxa advirtiu a maldade no negro corazón do bisavó e iniciouno no culto prohibido da Regra de Ocho , iniciouno no culto do mal , ensinoulle a adorar e contactar cos entes máis sanguinarios e demoníacos coñecidos polos Yorubas.

O cabo duns anos o bisavó voltou rico coma un indiano á vila , e construíu a mellor casa de Redondela a beira do río Alvedosa . Non era moi sociable nin amante de festas ou tabernas pero chegou casar coa miña bisavoa que morreu dunhas febres logo de parir ó meu avó Edelmiro , que era igual de reservado que o seu pai.

Na vila dicían que debían ter boas facendas en Cuba pois na vila non se lles coñecía oficio nin negocio. Pai e fillo parecían dous bechos encerrados nunha gaiola de ouro.

E chegou a guerra no 36 , e a represión chegou a vila , había moito medo e delacións e tamén desaparecidos e coma non , fusilamentos ….a mañán do 25 de decembro de 1937 o alvedosa apareceu tinguido dun leve tono vermello . Dicíase que houbera fusilamentos no Salgueiral pero ninguén escoitou un tiro.

Os tempo pasou coma o río que é ..e Alvaro Morgado Dacuña morreu . Edelmiro non recibiu luto na casa , pero casou unha semana despois coa miña avoa Rosario que morreu igual que a miña bisavoa dunhas estranas febres logo de parir o meu pai , Don Hermógenes.

Diciamos que os tempos cambiaran e Redondela tamén , inaugurouse a fábrica textil de Regojo e todo era alegría na vila e o noso río chamábanlle o camaleón porque cada día viña dunha cor , pero predominaba o vermello….. O meu pai , ese cabrón do demo , traballou alí como xefe de producción….el facía os tintes na nosa casa…o moi fillo de puta…¡

O vermello , esa cor , esa maldita cor….ese fluído sanguento que escorregaba día tras día dos enferruxados caños do desagüe do sótano prohibido da casa e ía desembocar no río tal cal afluente e arteria de terror….

¿Porqué? Porqué baixaría eu ….Maldigo a miña mala sangue e a miña estupida curiosidade¡¡

O sótano ou o inferno , que máis da…..armarios de madeira de manglar de onde penduraban corpos humanos baleiros en perchas tal cruentos vestidos , un templo osos e calaveiras que semellaba adorar un craneo putrefacto dunha vella negra de dentes afiados con coroa de espiñas , velas roxas e negras , unha pía bautismal chea de sangue e pelos , unha mesa de quirófano con instrumentos de disección , cubetas de alumino onde o demo do vello creaba novos tintes coa alquimia do mal….. chegando a acadar a cor azul das camisas coas vísceras das vítimas ……

Pero notaba que non estaba só , alí tras daquela negra portiña baixa con imposibles garabatos e un corazón disecado a modo de pomo había vida.......escoitaba unha respiración …afinei o oído e logrei discernir non unha senón tres vidas , duas respiracións lentas e xadeantes as primeiras , e máis entrecortada a terceira coma se respirase co estómago….sufrindo.

O pánico apoderouse de min , supuxen …claro que supuxen que eran dúas vítimas máis na espera da morte final…Abrín a porta do averno ….

Estraláronme as vertebras da caluga……na escuridade daquel nicho dous camastros de palla e follas de palmeira , dous centenarios corpos enrugados conectados as veas de Fonso da Canteira , meu amigo da infacia que nunca mais se soubera del , o pobre e inerte Fonso amarrado a unha cadeira de tortura dáballes a vida a…. a aqueles seres que respirando e mirandome con aqueles demoniacos e ameazantes ollos roxos , me sinalaban co dedo índice , como chamando pola súa mesma sangue…...pois querido alcalde , nesa casa todavía moran o meu bisavó Alvaro Morgado Dacuña e o seu fillo Edelmiro.

φάντασμα

2009-01-20T11:14:00.000-08:00

Estiven pensando en Lois todo o día e non salo do meu asombro: un home tan..tan ben armado cabalmente, cunhas súas sinapses... tan brilantes!...e agora así tan fora do razoable...
Normal, normal nunca foi, mais ben algo sesudo e terco coma un muro de formigón pero era listo coma o demo...un científico! ..discutiamos moito, cousa algo insoportable pois nunca, endexamais quería ter as de perder..."todo está reflexado nas fórmulas",dicía, "experimentacións e cálculos metódicamente desenrolados...o que se dí, baseado nos feitos científicos e non nas bobadas que dás que ti falas..escolliches mal túa carreira, non ten un ámbeto de estudo definido e así estás...sen oficio nen beneficio querida".
Comprenderedes doadamente que facía que xurxiran en min instintos asasinos terribles de conter pero vingábame fadéndolle crer que non lograba amolarme , así, se enfadaba mais e mais pois sabía que comigo non podía. Sempre buscaba discutir...sen fin, e era algo do que eu fuxía pois endexamais quitába nada en limpo tan so crispación.
A pesar de todo era meu amigo e adoraba que me expricase no que andaba metido, por onde ían suas investigacións, abraiábame sua mente preclara.
Numerosos son os premios que recibíu...por iso agora me apena tanto o que lle sucede. Todo comezou fai un par de anos, xa traballaba na universidade e era respectado en toda Europa, falábase del alí por onde eu ía. Sentíame sumamente orgullosa e contenta ...pero un día , un de tantos venres nos que nos xuntábamos para cear e charlar me dixo con voz susurrante e de xeito misterioso que acababa de comezar coa investigación da sua vida, o traballo mais importante que ninguén neste mundo encamiñara e que sentíase embriagado de emoción con cada achádego que acadaba. Eu estaba atónita, e contaxiada do seu entusiasmo lle pedín que me contase todo. E así foi, a cada unha dás súas verbas meu ceño engurrábase mais e mais, non me deixaba dicir nada, falaba de seguido sen pechar suas pálpebras...estaba fora de si. Amosoume tódolos seus debuxos ( fascinantes pois era unha arte que entre outras tamén dominaba), fórmulas, expricacións axiomáticas que deductivamente me ía desenrolando ate as súas derradeiras fundamentacións, todo era un armazón argumentativo que ía alén do científico, alén da realidade...tentei dicirlle que estaba xustificando cousas das que non tiña proba empírica e el enfurecíase dicíndome que os razoamentos que me estaba amosando eran mais que suficintes...que eu coma sempre estaba empantanada no formalismo e que este me cegaba ante o arrebato dos seu escritos. Saíu enfuerecido do cuarto e cal Arquímedes vitorioso alonxouse dicíndo entre alaridos que dera coa fórmula que desvelaría a realidade...
-Pero LOOOiiis, as PANTASMAS-NON-EXISTEEEENN, non exiiiiisten!, onde está o "home de ciencia" que tanto me criticaba?
E el escabuíndose me dicía :
-anda, vaite ti e os teus pensadores cheos de po, o po do esquecemento, a tomar ventos do norte!!
(...)
Agora pasa as tardes na súa butaca mirando ó infinito e movendo os seus delgados dedos no aire coma quen traza un mapa, un esquema, un...sensentido. Outras veces achégome a el ,o cal, cos ollos cheos de bágoas dime lúcidamente no seu desquicie:
-"Descubrínno amiga miña, ...descubrín a esencia φάντασμα (pantasma),...a fórmula da aparición, a esencia das almas desencarnadas, o ser espiritual metafísico...hai vida trala morte amiguiña."«a tarefa debe facerse difícil, pois só a dificultade inspira os nobres de corazón».
Tras este esforzo esvaíase desalentado e sumíase nos seus soños precientíficos. Eu tan so lle podía subir a sua mantiña e taparlle as manciñas, cubrilo do frío do inverno no que andaba metido.

Constantin Constantius

“El Tripulante”

2009-01-19T15:36:00.000-08:00

La compuerta de la cabina culminó su apertura con un soplido, exhalando la atmósfera artificialmente conservada e innumerables días reciclada del interior de la nave. La luz del Sol entró entonces tímidamente abriéndose paso entre el vapor, bañando la cubierta.

El tripulante dudó unos instantes, respiró cansado y descendió mientras se ajustaba las placas de la escafandra que le protegía de las inclemencias del espacio exterior. El aire cálido del mediodía se mezcló en su respirador. A pesar de los filtros podía oler la hierba seca y el polvo. Parecía que, después de todo este tiempo el planeta se había recuperado.

Pisó el suelo torpemente. Se inclinó hacia atrás en un crujido, con las manos apoyadas en la espalda, mientras sus ojos se acostumbraban a la luz. Retiró entonces el casco e inspiró por primera vez en muchos años el aire de la Tierra. La barba, ya cana, le había crecido de forma inusual durante el viaje y le daba un aspecto reposado pero grave.

Dio unos pasos, se desprendió las placas de la entrepierna y comenzó a orinar. No pudo evitar sonreír así, casi sin darse cuenta, al recordar .

La luz de la luna coloreaba de azul la cortina de la ventana de su habitación que, de vez en vez se agitaba acompañada por una agradable brisa. Al lado su amigo del alma, aprovechando la cama nido que su madre había instalado bajo la suya, para aquel hermano que nunca llegó.

En verano rara vez se dormían antes de las dos de la mañana. Miles de ideas se agolpaban en sus pequeñas cabezas, a cada cual más descabellada y eso, unido a la sensación de tener que aprovechar el tiempo, les mantenía casi toda la noche en vela. Normalmente hablaban durante horas hasta que finalmente alguno de los dos terminaba por no contestar, pese al empeño que ponían en no hacerlo. Era una cuestión de orgullo personal el no ser el primero en quedarse dormido, aunque al día siguiente ninguno recordase cuál de los dos había sido.

Pasaban horas. Interminables horas viendo las estrellas e imaginando extrañas invasiones extraterrestres cada vez que veían alguna luz moverse en el firmamento -un satélite o un globo sonda-. Quién le iba a decir que sería él el que durante años dejase esas estelas luminosas en el cielo nocturno.

Se preguntó que habría sido de su amigo, cómo habrían sido sus últimos días.

Caminó despacio alrededor de la nave durante un rato. Tenía mucho que hacer, pero no tenía prisa. Podía tomarse todo el tiempo del mundo, al fin y al cabo era, probablemente, el último hombre vivo sobre la faz de la tierra.

El Tripulante

Campo das Redes ( net)

2008-12-29T12:27:00.000-08:00

Aparentemente a miña rúa era a mais desastrosa do pobo; lama por todos lados, casas vellas e pequenas, e o edificio “ de Avelino o de Roque”, catro alturas de puro granito construído a maior gloria do alzamento nacional. Una tenda con tanta variedade (non cantidade) coma o carrefur: pantuflas, bacalao, chourizos, avecren, martinicas, chocolate, sifóns, Lapitusa, tarteiras, pienso e tercerilla para os porcos e as galiñas e un etc de produtos e cousas que nunca deixaban de marabillarnos. En frente da tenda, varias casas con patíns, e a cerdeira de Siña Rosa que situada no centro da rúa, dominaba a situación dende a costa da súa casa; ó fondo, tirando cara a Reboreda, algunha finca botada de herba e viño. Pola rúa e a todas horas había moitos animais, non só nenos, animais sen piedade e depredadores sen compaixón, senón tamén, cans, galiñas, pirús, porcos e varios kikirikìs. No medio e medio, cinco moreiras, cheas de follas e moras brancas (viña algún raro a coller follas para darllas de comer aos “jusanos”) e sobre todo, unha xoia, o noso lugar preferido, ala onde a rúa se xunta cos Eidos e bordeada dun muro infranqueable de silvas, onde se poñía a roupa ó clareo , estaba a explanada do Cemiterio: muro de pedra, porta de rexa de ferro... uns habitantes que nunca molestaban, e a presenza sempre tranquilizadora de Martín , o Enterrador, que se ocupaba de que aos habitantes deste lugar nunca lles faltara de nada, e de que a nós non nos molestaran mentres xogabamos. Neste “Maracaná” era onde os grandes partidos de ¿fútbol? fratricidas tiñan lugar, ningunha outra parte do barrio, (que curioso “barrio” chámolle agora, antes ningún de nós así lle chamaría) tiña a anchura suficiente para poder xogar correndo de un lado a outro.
Así con esta confusión nas ideas almacenadas, a miña fráxil memoria déixame recordar o barrio da miña infancia; e sei agora, coa sabedoría que me dan os anos, que a nosa calle, foi a mais moderna de todas cantas existiron en Redondela. O Campo das Redes, non se chama así por que algún mariñeiro estendera ó longo da nosa calle as súas redes para secalas e coselas, nooo que va, chamase así por que se adiantou o século XXI; tiña ese nome por que xa sabiamos que no futuro as Redes non volverían ser eses aparellos de malla que se usan para a pesca, nós precursores da modernidade, xa sabiamos que algún listo traduciría o noso idioma a algunha lingua bárbara, e mira ti, por arte de birlibirloque o Campo das Redes, convertido no Campo das “Nets”.
Non fai falta ser moi avisado para darse conta do que se agachaba detrás deste feito linguístico, a nosa calle era a primeira “net” do invento do século. A rede de redes que non pesca peixe: Alumáramos “Internet”. O noso humilde campo de xogos converteuse no primeiro laboratorio da urbi et orbi, onde se probaría o revolucionario invento dun sistema de comunicación sen fíos e instantánea. Unha inxente cantidade de informacións bulos e trapalladas se transmitirían a unha velocidade ata o de agora descoñecida entre os humanos.
¿Pero por que nos elixiron? ¿Porqué tiñamos ese privilexio? ¿ Que miraron en nós?
A resposta é, vista dende a realidade do 2008, moi sinxela:
Eles, sabían do avanzado do noso sistema operativo, antes que ninguén pensara nas famosas Windows, no meu barrio este sistema estaba amplamente instalado , non había nai , nin aboa que asomándose a véntana, o balcón ou dende o pé da porta lanzara as súas mensaxes: “ fulaniño, a comer,... fulaniño ven aquí que me tes que facer un recado,..... fulaniño pasa para casa que te vou a matar, ven a mirar o que fixeches....... estas ventás eran utilizadas dende a rúa de xeito inverso, ...." mama que hai para comer",.... "mama, marcho con Toñito ala abaixo a facer un recado", "francisco, sal que vamos a xogar un “golcasilla”" (modalidade fútbol na que interviñan moi poucos xogadores, e que solo se practicou en Redondela) e así transmitíamos todo tipo de sinais, códigos, mensaxes cifradas ..."xa vou.... non sei onde está.. espera un momento.. ".. etc....As veces abríanse tamén pestanas dentro deste sistema, vexamos: a túa nai chamaba, pero ti non querías oír, pois aí tés, sempre había algún que che dicía, estate chamando a túa nai,..... a túa nai vaite matar,....,déixache todo tirado..., e ti, que eras (ou te crías) moi listo, pechabas tódalas pestanas, e cadros de dialogo, e unha hora mais tarde abrías unha nova ventá,..... "mamá xa estou aquí ,.... fun a facerlle un recado a tía María.... estabas chamándome?... non te oín"... E así indefinidamente, día tras día, perfeccionando o sistema...
As noticias entre os habitantes do noso barrio voaban, todos coñecíamos o interior tanto das casas coma dos secretos que elas e os seus habitantes gardaban (cala cala, que aquí todo se sabe), todos tiñamos libre acceso a elaboración de rumores, todos nos compraciamos en espallalos adornados con datos recollidos non se sabe moi ben onde.
O cemiterio era unha axencia de noticias, un “nicho” de información que dirían agora, inagotable. Cando algún morto chegaba, (case que tódolos días) traia con el unha cantidade de información incrible; familiares, amigos, veciños do finado e curiosos en xeral, traian a nosa rúa, a nosa rede, unha cantidade de novas e comentarios tal, que non tiñamos tempo material de asimilar. Nós seguindo o noso instinto, esparcíamolas ou compartiámolas con todo aquel que quixera, sen ningún tipo de problema, e sen recibir, aparentemente, nada a cambio.
Afinando mais nos recordos podo asegurar que xa tiñamos os nosos propios servidores e buscadores. No banco de debaixo da cerdeira de Siña Rosa circulaban todo tipo de informacións, historias, chismes, segredos contados en secreto, detalles que alguén coñecía por segunda ou terceira man, todo tipo de informacións, codificadas ou non, susceptibles de poder ser vertidas de xeito oral ante un ou varios que a súa vez contaríanno ante un ou varios, así ata que a información variaba por completo tanto no seu contido como na súa orixe e destinatario. (Aprendemos mais tarde a non desprezar a comunicación non verbal, pois as veces, os silencios ou os xestos, as risas ou as sorrisos de medio lado, podían dicir mais que calquera comentario ben ou mal intencionado, pronunciada baixo a Moreira).
Si neste buscador “Siña Rosa.com” non topabas o que necesitabas saber, podías afinar a búsqueda acudindo a sitios especializados en noticias de todo tipo. “Mouriña.org” noticias do rural; na súa tenda se reunían as leiteiras tódolos días e ademais moita xente que dende a aldea, baixaba a feira cada 6 e 21 de mes.
Tiñamos sitios especializados en noticias do estranxeiro. Según de que país necesitabas saber, entrabas na páxina de calquera das familias que tiñan algún membro emigrando no estranxeiro, na nosa rede dispoñiamos case por igual páxinas europeas como americanas, tanto do norte como do sur, con claro dominio das paxinas arxentinas, suízas e francesas.
Algunhas persoas hoxe serían sinaladas como Blogers, pois eran especialmente dadas a dar a coñecer as súas intimidades , tiñan especial habilidade para que mostraras tamén as túas, e así cando se reunían por calquera motivo dous ou mais persoas con especial habilidade para as confidencias inmediatamente aparecía un foro capaz de facer un traxe a medida a calquera dos veciños da vila. Cantos e cantos foros tiveron lugar no meu barrio, incontables por moito que nos empeñaramos en facelo.
Eramos , e nos sen sabelo , o xermen das autopistas da comunicación, tiñamos, sen saber utilizalo, o poder da información (aínda que de vez en cando alguén quedaba fodido para sempre por andar en boca dos veciños) contábamos con que estabamos a pasar a infancia do xeito mais feliz posible, e xa ves, en realidade estábamos a facer historia sendo utilizados por un poder invisible que nos usou de ratos de laboratorio, ai que joderse o distintas que son as cousas de como un as recorda.
Cal será o meu verdadeiro recordo, Campo das Redes, ou Campo das Nets?
Serei un replicante froito da robótica, ou o fillo de Tonio o “patatero”e mais de Elisa?

Para todos os nenos e nenas do Campo de s Redes.

PATA.

2008-12-29T12:00:00.001-08:00

De Vuelta

“Y le echó Yahveh Dios del jardín de Edén…”

Génesis.

Un olor a eternidad chispeando en el aire; el piar de pájaros que eran reflejos, de pájaros que eran pétalos de sol; el gélido hálito del río trepando como un amante furtivo; el ronroneo de gatos bohemios; la lluvia desnudándose en los cristales mientras el calor de una pequeña estufa se convertía en el centro del universo; y más, mucho más…

El baño de los sábados y ese incansable frotar diluyendo medallas y cicatrices; el fuego verde de la ortiga en la piel como reprimenda a alguna travesura; el árbol donde maduraban minúsculos soles que al caer y abrirse nos ensuciaban de mediodía, y su luz en la boca como un rumor de estrellas avanzando en la noche; y mis abuelos, sobre todo mis abuelos…

De él su bigote como un arco iris nevado; aquellas manos enormes que podrían contener mares sin que ni una sola gota se escurriese por entre sus dedos; el latir de su pecho sonando a sol cuando compartíamos siesta; los paseos nocturnos entre sus brazos en busca del sueño que mis lloros parecían espantar; su figura imponente como el epicentro de un relámpago en la cabecera de la mesa en la cena de Nochebuena…

De mi abuela su belleza de nieve; su mirada protectora envolviéndome como una sábana de luz; su ir y venir entre las gallinas cuyo torpe y brusco aleteo alteraba mi ánimo; la dulzura con que lavó mis pies al regresar exhausto de la procesión del Cristo; aquella ternura en sus ojos al degollar el conejo que degustaríamos el día siguiente; sus escondidos lloros días después de la muerte de mi abuelo…

Estoy de vuelta; de regreso para quedarme; repito una y otra vez estas palabras mientras me relamo el sabor a pecado en la boca y alzo amenazante la mirada; poco o nada queda de aquel tiempo ebrio de transparencia, de aquella época de desnudez ; pero no estoy triste, ella está conmigo, sí ella, bien la conocéis.

ROSEBUD

piel de oso

2008-12-17T01:30:00.000-08:00

"Mis recuerdos son mi fuerza...

mi fuerza es mi ley...

Antiguo proverbio escita.

Antes del alba...un grito rompe el silencio, golpeando con fuerza, cada una de las chozas del adormecido poblado...un sonido metálico y un grito ahogado sobrevuelan el silencio, como pájaro de mal agüero...Atheas no había podido conciliar el sueño aquella noche en la pequeña cabaña familiar, un oscuro presagio, una sensación inexplicable, revoloteaba como un murciélago encerrado dentro de su pequeña cabeza de niño...contaba en esa época no más de cinco veranos, en los que su vida no era sino un continuo aprendizaje...aprender a sobrevivir en un mundo en el que la vida, era un dura carga que sobrellevar...Antes que nada aconteciese, ya había ocurrido en su cabeza...segundos antes, asustado, se había escurrido como ágil ratoncillo del lecho de pieles, junto a sus padres ,hacia la entrada, donde en un lateral, casi invisible, en el suelo dormía una vieja piel de oso, carcomida y ajada, tanto que su padre había intentado tirarla tantas veces...como tantas veces había regresado de forma "misteriosa" a ocupar su lugar en el lado invisible de la puerta. Al final había desistido en su afán de deshacerse del antiguo trofeo, herencia de su padre..pues había leído, en uno de sus muchos regresos,en la mirada del pequeño Atheas la solución a tan extraño enigma...ambos comprendieron que la felicidad se compone de esas pequeñas cosas...y que ésta elige los caminos más inesperados...un acuerdo tácito se selló entre ambos, y aquel viejo tesoro, curiosamente no volvió a "escaparse" de su invisible morada...Atheas sentía una extraña fascinación por aquel pellejo de su abuelo, una enigmática fuerza emanaba de aquel viejo cascarón, que muchos lustros antes había albergado en su interior a un gran oso pardo, terror de bestias y hombres a orillas del Mar Negro y bosques adyacentes...y que el abuelo de Atheas se había encontrado por casualidad...una mañana de primavera, en medio de un descampado, muerto y bien muerto...de viejo y bien viejo, medio putrefacto, desgarrado a medias por alguna desesperada alimaña, y del que sólo se habían podido salvar con dignidad, unos trozos de piel de la zona lumbar, y la cabeza y garras...que su abuelo paterno había sustraído, con destreza y no poco trabajo, y con la inestimable ayuda de un cuchillo corto...muy utilizado por los antiguas tribus escitas, duchas en el arte de despellejar y amputar todo tipo de seres vivos o muertos, pero preferiblemente vivos...Una vez en el poblado, el abuelo había obsequiado con la dignidad que semejante hallazgo se merecía, al jefe...las garras, y a los chamanes la cabeza...como muestra de agradecimiento los chamanes habían bendecido con toda clase de ritos y salmos la tripa sietemesina de la madre de Atheas...sembrando un panegírico inagotable de fuerza, carácter, crueldad , ferocidad y un largo etc...de cualidades del gran oso a la tripa del nonato... cualidades todas muy apreciadas por las tribus escitas y sus herederos, feroces e insaciables guerreros, cuya fama había llegado a la otra punta del mundo conocido, al centro del universo, a las capitales del monstruo bicéfalo...al Sacrosanto Imperio Romano...Atheas nada de esto conocía, era ajeno a todos estos trofeos que acumulaba en su corta vida...pero toda la tribu lo había mirado, desde que tenía noción de los recuerdos temporales, con una mezcla de respeto y desconfianza...por que solían eludir su pequeña presencia...lo que contribuyó sobremanera a avinagrar su ya de por sí "fuerte" carácter...Sin embargo, aquella extraña noche, ya escrita en la noche de los tiempos con letras de sangre y fuego...una poderosa fuerza movió sus pequeños pero abigarrados miembros...y sin saber el cómo ni el por qué, ni el por qué ni el cómo...se encontró sepultado bajo el olor rancio y mohoso de aquel pedazo pardusco inerte...pero de alguna manera..."muy vivo", de una esencia "de fué" y "de será"...Y la terrible escena aconteció, como el relámpago que anuncia el trueno ...el silencio dió paso a un grito, el grito al acero, el acero se alió al fuego, el fuego quemó los relinchos, los pasos sonaron como tambores de muerte, la sangre se mezcló al barro, el barro a la deseperación...y la desperación abrazó la muerte. Lenguas extrañas coreaban la escena, los legionarios se precipitaron como una cascada, arrastrando con su corriente las vidas del campamento, uno a uno los golpes arrancaron gritos, uno a uno los gritos arrancaron muerte...uno a uno los dormidos durmieron sueño...sin fin...Sólo una pequeña piel de oso avanzaba entre los cadáveres, muy lentamente, honrando cada paso con vida, cada paso con herencia, cada paso con venganza...sorteando a vivos y muertos, fijando en su pecho, cada recuerdo, como un hierro candente...poco a poco, con paciencia, con la suerto de lo que está escrito, poco a poco...muy poco a poco...hasta que la tierra lo engulló...poco a poco, hasta que fue notando las raíces, el olor a tierra mojada, a rocío mañanero...con los huesos y el alma helada, permaneció... como un embrión del que saldría un nuevo ser, en la vieja madriguera, cerca del río...mientras la rabia arraigaba como las vetas de una mina, en su joven corazón...y lloró, lloró con la intensidad de la vida ...lloró todas las noches del mundo en una noche, sin respirar, sin lágrimas...con el llanto del que jamás volverá a llorar...

Una semana más tarde...varios jinetes de una tribu bárbara de las tierras más septentrionales...hallaron en los restos de un campamento arrasado por los romanos... un niño de temprana edad, inconsciente, a medias cubierto por lo que parecía una piel de oso...la muerte aún planeaba sobre el poblado, el hedor era insoportable, las cenizas revoloteaban caprichosamente entre los restos...el cabecilla del grupo dirigió su caballo hacia el cuerpo infantil con piel de oso...con una leve sonrisa, levantó su espada, con un aire entre cruel y divertido, sus ojos brillaban de excitación...el gozo invadía cada poro de su piel...disfrutaba con la posibilidad de la sangre...una especie de lascivia insana, dibujaba una mueca de placer oscuro en su rostro...todos temían a aquel hijo del diablo...con toda su energía, se dispuso a asestar el golpe fatídico...gozaba separando cabezas y troncos...y mayor era el goce, cuanto menor era la edad...de repente un escalofrío recorrió todo su cuerpo, un dolor insoportable se adueño de todo su ser...como si la sangre que recorría con vehemencia todo su organismo, se hubiese de repente congelado, y su densidad se espesase de tal forma que las venas, arterias y demás conductos interiores fuesen a reventar con la inmediatez de la locura...el niño había abierto los ojos, unos ojos más negros que el más perfecto azabache, unos ojos tan insodables como todas las noches del mundo...las miradas se encontraron...un lenguaje invisible...de tormenta...sin palabras...sin sonidos...más antiguo que la vida...fluyó entre niño y hombre...los días y las noches se fundieron en un segundo eterno...y el despiadado guerrero, petrificado, en un estado cercano al trance bajó de su caballo,lentamente...como si cargase en sus espaldas...el peso de todo el universo... y honró a su futuro rey.....Atila.

Al otro lado del río, un pájaro subraya el horizonte con su paso alado, trazando una invisible línea entre el cielo y la tierra...el cielo de los muertos y la tierra de los vivos...

Cando era cativo, caiu nas miñas mans un pequeno tesouro...nos Cropans regalaban unha especie de tocadiscos de cartón profusamente decorado cos motivos da colección "Te hablan los grandes guerreros"...Logo en cada pasteliño viña un disco de plástico(de tódalas cores posibles), que había que facer xirar manualmente a 45r.p.m...entón dunha maxia lonxana xurdían aquelas voces potentes dos guerreiros...ufanos da súa gloria e valentía, por alí desfilaban Napoleón , Espartaco, Aníbal, Erik el Rojo, Alejandro Magno, Arturo etc...e como non ó lonxe o eco repetido dos cascos de Othar, unido a inseparable figura de Atila, mirada dura,vontade férrea, e carácter indomable...un bárbaro coas sangue milenaria das tribus nómadas da Estepa...un conquistador atroz.

"Soy Atila..." De ahí, e da fascinación que anos despois espertou en mín o pobo escita e a súa misteriosa desaparición...naceu este conto...

Anonimacrónico

O Cabaliño de Mar .

2008-12-15T17:28:00.000-08:00

"Aléjame de la sabiduría que no llora, la filosofía que no ríe y la grandeza que no se inclina ante los niños."
-Khalil Gibrán-

Dormitaba cómodamente eu coma de costume no morno salón café do clube mercantil , co xornal local e as vellas lentes mal calibradas deitadas nunha manta de lá no meu colo…..Despertei paseniñamente co seco balbordo dunhas fichas de dominó sobor un taboleiro…. ´Mirei a dereita e logo fixen un esforzo cara a esquerda e alí estaban os da miña quinta , ben retirados coma min , xogando a partida das 6 da tarde …-¿Xógas?- preguntoume Fermín ….-Non , non gracias , vou canso -…dixen e volvín tusir, collín o pano do bolsillo da chaqueta e recollín o esputo negro dos meus pulmóns .

Viñamos do enterro dun da cuadrilla , outro máis en el Reino de los Cielos …notábame vello e débil e volvín durmirtar naquel cómodo sofá verde de orellas que levaba vinte anos quentando……

Da mesa do taboleiro chegábanme lonxanas as voces a vez tristes e alegres dos meus compadres falando das aventuras de cando eran nenos......¡que mellor vía de escape que esa despois dunha morte ! pensei.......as verbas no café divagaban sobre andainas a gatas , sabores naturais……recordos de froitas e tartas caseiras , de irmáns e amigos que non morrían de cancro os trece anos , de baños en cirolas no río Verduxo , de cando podiamos beber auga sana das fontes ou do grifo , do que querían ser de maiores denantes do Desastre……lembranzas tristes e difusas que se perdían no vermello ar coma se fosen o fume do tabaco Virginia Gold que gardabamos en caixas tupper-ware dende hai 37 anos.

Ó non participar activamente na conversa, tiven tempo dabondo para facer un exercicio de introspección e durmitando de novo tireime en prancha no océano dos meus máis antigos e inocentes recordos infantís….e de aquel mar segredo asomouse á miña cabeza aquel recordo….aquel suceso na casa dos meus pais, que en paz descansen .

Estaba eu nesa idade da descoberta do mundo sensible , esa etapa da vida na que os nosos pais nos contan isto é un ovo e ven da galiña , isto é un caracol ou isto é un castiñeiro e as castañas se comen….

E un día de eses andaba eu coas miñas primas polo Murallón a pesares da prohibición da miña avoa que non lle agradaba nada que pululase por alí… o Murallón era un deses lugares moi húmidos , con moita vexetación , ortigas e estralos que cobrían a antiga construcción de contención que a sua vez estaba atravesado por un regato que viña do río ou lavadoiro de roupa .....creo lembrar tamén que entre o regato e o murallón había unha vella reixa de barrotes de ferro....

E aquel día ...alí.... alí estaba aquilo , aquel pequeno ser de cores con ás que daba chimpos verticais no regato que cruzaba o murallón…...

Lembro o meu arrepío e como saín disparado cara a cociña da miña casa coas miñas primas correndo detrás, barallando na miña inexperta conciencia qué ou que cousa era aquilo.....e denantes de abri-la porta da casa cheguera a unha conclusión . Así que aínda que non estaba moi seguro exclamei excitado :

¡ Papá no murallón hai un cabaliño de mar , ven ¡¡

Lembro a imaxe dos meus pais ríndose de min estupefactos e as miñas resabidas primas dicindo que alí non miraran nada …e ..eu....eu estaba enfurecido con todos eles , non podía aturar semellante afrenta a miña pequena persoa e dun portazo encerreime no meu cuarto .

Ó cabo duns días xa me olvidara da historia pero de tódalas maneiras miña avoa coma quen no quere a cousa voltárame dicir que non voltase máis por alí.

Pasado o tempo descubríra que o cabaliño de mar lóxicamente vive só no mar e non ten ás.....e tamén descubrín as libélulas……pero tamén descubrín que no murallón fusilaran a cinco homes na posguerra e que as libélulas non dan saltos verticais.... e de paso tamén advertín que as miñas primas levaban gafas meses despois daquel asunto.

Hoxe me decato neste sofá e baixo este ceo de que o nome daquel ser non o coñecía nin o meu pai nin posiblemente ninguén neste mundo , pero eu agora me aferro firmemente á existencia daquel cabaliño ou o que fose para escapar deste Desastre en paz.

-Optimista-

O Cabaliño de Mar.

2008-12-15T16:07:00.000-08:00

Da mesa do taboleiro chegábanme lonxanas as voces a vez tristes e alegres dos meus compadres falando das aventuras de cando eran nenos......¡que mellor vía de escape que esa ! pensei.......as verbas no café divagaban sobre andainas a gatas , sabores naturais……recordos de froitas e tartas caseiras , de irmáns e amigos que non morrían de cancro os trece anos , de baños en cirolas no río Verduxo , de cando podiamos beber auga sana das fontes ou do grifo , do que querían ser de maiores denantes do Desastre……lembranzas tristes e difusas que se perdían no vermello ar coma se fosen o fume do tabaco Virginia Gold que gardabamos en caixas tupper-ware dende hai 37 anos.

E aquel día ...alí.... alí estaba aquilo , aquel pequeno ser de cores con ás que daba chimpos verticais no regato que cruzaba o murallón…...

¡ Papá no murallón hai un cabaliño de mar , ven ¡¡

Ó cabo duns días xa me olvidara da historia pero de tódalas maneiras miña avoa coma quen no quere a cousa voltárame dicir que non voltase máis por alí.

Hoxe me decato de que o nome daquel ser non o coñecía nin meu pai nin posiblemente ninguén neste mundo , pero eu agora me aferro á existencia daquel cabaliño ou o que fose para escapar deste Desastre en paz.

La manzana acaramelada

2008-12-15T12:23:00.000-08:00

Sonaba el timbre, era la hora del recreo. Después de una terrible clase con el Sr. Cembranos, alias “cocoliso”, un respiro.
Llevé las manos a los bolsillos del pantalón con un gesto automático y toqué las monedas. Estaban envueltas en un pañuelo que me había regalado mi madrina, la tía María. El pañuelo era una reliquia, llevaba mis iniciales bordadas en color azul marino, “JC” , la verdad es que siempre me dio vergüenza tener que llevar ese pañuelo en vez de “clinex”, pero mi madre insistía en que sonarse con papel era malo para la piel y yo… yo no tenía más remedio que llevar el dichoso pañuelito con las iniciales.
Todo empezó el año en que, por mi cumpleaños, mi madrina apareció en casa con media docena de pañuelos de tela bordados con mis iniciales en distintos colores; decía que eran egipcios -la verdad es que no se les notaba nada que los diferenciara de los que tenía mi padre que eran de Santiago- y que no había que sonarse con papel porque era de gente poco fina. Mi madre le hizo caso y desde aquella… la voz de mi madre todas las mañanas recordándome: ¿llevas el pañuelo en el bolsillo, José Carlos?
Este fue el único regalo que me haría mi madrina en toda la vida. Muy valioso y acertado. De siempre supe que ella no me quería, y eso a pesar de que cada vez que venía a casa me daba unos sonoros y húmedos besos en los mofletes que producian en mi el asco que me causa la ventosa de la lamprea. Esa era mi madrina, una mujer con los labios como la ventosa de la lamprea.
Como decía, en el pantalón tenía unas monedas, pocas, pero las justas para, cuando saliera al patio del recreo, poder comprar lo que más me gustaba del mundo: la manzana envuelta de caramelo rojo y brillante. La manzana acaramelada

En el colegio todos los niños sabíamos que había que esperar a D. Manuel, el pipero. Llegaría a los cinco minutos de tocar el timbre y, cantando por detrás de la verja del patio de recreo, nos iba diciendo todas las maravillas que llevaba en su gran cestón de mimbre.
D. Manuel era un señor mayor, algo encorvado, de pelo casi blanco y con una gran tripa.
Cuando le ibas a comprar algo, primero te hacía enseñar las monedas, y si te faltaba alguna decía cantando: “Chaval, otro día será, aprieta el culo y dale al pedal”, si tenías las monedas justas decía:”Chaval, correcto está, te llevas algo y eso es normal” y si te tenía que dar la vuelta decía: “Chaval, me das de más, algo sobra y devolver es cabal”. La verdad es que era todo un ritual.

Día tras día esperábamos ver aparecer el gran cestón de D. Manuel por la esquina derecha de la verja, y día tras día veíamos como asomaba la cesta y por ella las bolas redondas y brillantes de las manzanas acarameladas. Todo fue como lo preveíamos… hasta que un día…. el cestón no apareció, ni las manzanas, ni las golosinas, ni D. Manuel con su inmensa tripa, ni nada de nada, ni nadie de nadie. No supimos qué había pasado, pero D. Manuel no volvió a aparecer.
A los pocos días pusieron una máquina en el cole. Si le metías por una ranura monedas ella te daba golosinas, pero no cantaba, hacía un ruidito chirriante y, lo que es peor, por su culpa nunca, nunca, nunca más pude comer en el recreo aquella maravillosa manzana brillante envuelta en caramelo colorado.

Lagataparda

Un mais neste mundo.

2008-12-14T11:32:00.000-08:00

Cando nacín facía frío( pero bueno, esto, nesta historia é un dato irrelevante).
O caso é que me lembro de que estiven a piques de ser concibido en duas ocasións anteriores pero o azar e os nervos da miña nai o impediron. Lémbrome de non querer que sucedese tal acontecemento chamado concepción precisamente por non ter nengún plan, si oh! , nengún "plan de vida". Índa non era o momento e malia os dous fallos aí vin á chamada tópicamente "terceira vencida"( deixeime gañar).

Foron longos os nove meses e 25 días, negábame a sair, non era por amolar ,era por non saber a razón do meu nacemento, como ía vir a este mundo sen ,...sen finalidade? De non atopar prontas razóns víame irremediablemente abocado a ser un maleante, un vagamundo, un ninguén!!.

Pronto me puxeron un nome baixo o rito que por tradición e non por crenza se levaba na vila ( "por ser coma todos",dicía miña nai ) isto foi meu primeiro grande enfado , chorei e chorei ata me fartar ( e fartar ós demais, por que non dicilo, mais isto dábame igual) chorei e decidín vingarme, mais... coma non tiña un obxectivo ...nesta vida... decateime de que isto- a vinganza- era algo secundario... e pronto se me olvidou , esquencín a miña vindicación atea aíndaque a partires disto decidín ser un materialista, dedicín alonxarme todo o posible desas supercherías tan incribles que sustentaban as crenzas e rezos da miña nai .Ela se queixaba e ate lle escoitaba dicir moi a miúdo entre choros ( eses choros tan parvos que ás nais lle gusta lucir cando queren conseguir algo) que " non sabía que ía ser de min..."

... eu mesmo repetíame isto:- "eu xa o sabía!, xa o sabía!, mais ela in-cons-cien-te-mente decidiu ter un fillo coma quen vai comprar un abrigo por renovalo vestidor e non por real necesidade, ela me trouxo a este mundo sen un plan, e agora lamentábase a diario.

(...decidín pasar desapercibido, non soportaba tan dramáticos espectáculos...non levaban a nengures. )

A medida que pasaba o tempo mais me aguriaba, non sabía quen era, tiña un nome que non me gustaba, uns pais que non facían mais que queixarse de que "non era coma eles", un barrio alleo ,frío coma o día do meu nacemento ...estaba perdido, completamente perdido, no peito un constante signo de interrogación...todo era unha decisión que non sabía tomar!!!.e..

... transformeime nun pusilánime.

... isto non foi buscado , o xuro!! ...Que podía facer? ...Non me xulgedes, eu vin así , sen sentido a este mundo, que podía facer?, era meu sino....eu non podía permitirme tomar decisións ociosas, (lembrades que me estaba facendo a min mesmo?, estaba tentando trazar un plan de vida que viña en branco e que so eu podía configurar ).

Pasados os anos chegou a hora de marchar de casa( mais que nada foi explícitamente suxerido polos meus pais, e a miña condición de pusilánime fixo que aceptase o proposto se rechistar)...

-"Xa tes 36, duas carreiras, un traballo de repartidor de pizza a domicilio e un piso pagado por nos...busca unha boa muller, ten fillos...ó millor así estarás mais contento meu amor?"

...meu amor? Estábanme votando...con amor? !!!.

Bueno, esta era unha nova etapa, asuminno, decateime de que estaba outra vez so... Decicir o cotiá foi unha salvación finalmente pois me alonxaba dos grandes problemas que me anguriaban de forma tan aplastante, eran grandes principios, grandes cuestionamentos que non tiñan resposta...sustituínnos por problemas con solución adxunta coma : non teño que me vestir-(Solución: )lava a roupa. Esta foi a gran saída dá miña vida.

... e si, miña nai tiña razón, casei, un amigo do compañeiro da moza do meu tío deume un traballo coma enxeñeiro nunha empresa de hidráulica aplicada á produción de maquinaria para xerar xeo e pouco despois vivín, inconscientemente pero vivín. Superei a miña fase pusilánime e fíxenme un mais neste mundo.

...Fíxenme un mais neste mundo, doado...os obxectivos xa viñan rodados...

Johannes de Silentio

Doce tofe

2008-12-12T13:25:00.000-08:00

Suor. Érgome. A boca sábeme a unha amálgama de empastes e tabaco, surrealistas manchóns cobren o papel pintado do gris habitáculo con cheiro a humidade e acidez no que me atopo. Diríxome cara ó pequeno e desordeado salón, prepárome unha copa de coñac despois de rebuscar entre os numerosos cascos baleiros que tapizan o que algún día tivo pinta de ser un brillante parquet.

Unha ondanada de frío golpéame a suorenta e despoblada cachola, e me fai recuperar a consciencia, e poñer os pes na séptica terra que piso. "Todo foi un sono, un belo sono" repítome a min mesmo mentres os meus beizos retiran un pito que en breves ambientará a habitación cun fume que describe fermosas curvas e contracurvas non seu inevitable ascenso. De súpeto o son de dúas bágoas precipitándose contra o chan, curta o silencio sepulcral da sala, por uns intres tiven unha sensación que podería describir con facilidade como próxima a FELICIDADE, unha felicidade truncada pola crueldade do espertar,impulso pernicoso e malévolo que como unha ardente man me trasladou de novo a esta cloaca de tempo,de situación, de vida... na que a soidade desgárrame como unha afiada navalla e os recordos de tempos mellores nos que as procupacións solventabanse botando unhas choromicadas...o aburrimento matábase facendo un bambán nunha ábore cunha vella roda...na que o home do saco atemorizaba a existencia...

Mentres soñaba mergullábame como un axente invisible en tramos da miña infancia e adolescencia, nos que percorría campos de millo sentindo como as secas e tortas ramiñas golpeábame na punta do narís... ou do intre no que escachei o meu primeiro trompo sendo o protagonista naquel longo día de escola. ...Ata cun sorriso na cara vislumbrei as primeiras escapadas para facernos pallas no monte cos amigos e unha revista prohibida na que unha bela moza exhibía exuberante, un peito ou un cu ben feitiño con textura de pexego. Que tempos !pensei... mentres un grolo de coñac percorría a miña gorxa, e unha calada enchíame vos pulmós de fume...

Cruel vida esta que nos permite tocar durante un breve intre un cachiño de ceo e despois nos arroxa como un embase brick nun frío camastro que malamente podes manter... vai ter razón miña engurrada pero sábia avoa ,pensei cabizbaixo ,cando ós domingos sinalados dábame un doce tofe e me dicía "non o mordas, chúpao meu fillo duraráche máis" pois a vida e algo similar débese saborear como se tódolos días fosen ese domingo, aínda que tamén é tristemente certo que inevitablemente a mordas ou non, vanche cair a meirade parte dos dentes de todos os xeitos.

"Purple Octupus"

ClanDestinos: primeira xuntanza (¡Qué ricas están as letraaaaaas!)

2008-12-10T23:32:00.000-08:00

Ana, mente creadora, le con tanta emoción, que as birutas de polo séntense frías e abandonadas

Continúa a sesión..Rá le a súa peza e deixanos a todos abraiados....

Roi substitúe a un creador coma lector, ¡a noite continúa!

Esperanza atérranos a tod@s coa súa magnífica prosa literaria

Jandro debuxa as palabras coma só el sabe (e Ra observa atentamente)

Vidal preferiu deixar o seu debut coma lector (que non coma escritor) para a próxima sesión.¡Pero da próxima non pasa!

¡Pili puxo o broche final da papatoria!

Por último (e non menos importante), os oíntes aínda non escritores. Claro que, ¡as cousas literarias están en contínuo cambio! Quen hoxe escoita, mañán escribe, fala,...Xa vos contaremos na próxima cena! (¡si, si, sabemos que moitos deles xa están argallando aventuras da infancia!). Gracias por estar con nós desfrutando dunha xuntanza maravillosa:

¡QUE A LITERATURA ACABE COA RUTINA INVERNAL!

Diego e Fati

Alicia

Xesteira

Loli

Héctor escoita atento

A secretaria toma nota na súa libreta preciosa: ¡O día 6 de decembro nacen os ClanDestinos!

Bicos a todos: ¡Animádevos a escribir!

QUEN SON OS CLANdestinos?

2008-12-09T12:26:00.001-08:00

1ª Xuntanza de non durmintes

2008-12-04T12:17:00.000-08:00

CLANdestinos.

...acaba de nacer un novo clube..

A cada porco lle chega o seu San Martiño

2008-12-03T03:26:00.000-08:00

Era un cheiro coñecido, quente, primeiro doce e logo forte e duro, igual que cando abren un porco. Un porco, iso é o que era. Que sensación de paz percorreu o meu corpo, ali sentada con todo o peso dos seus brazos nas miñas pernas.

Pasou un rato no que, entre o cansancio e o frio da bodega, quedei coa mente en branco. E agora que?. Que vou facer con éste?... Aceleróuseme o corazón, as mans comezaron a suar e as consecuencias do que fixera pasaron unha tras outra como un tren de cercanias pola miña mente, despacio pero pesadas, cada unha ía empurrandome mais e mais cara o precipicio (a muller, os fillos, o traballo, a cárcere!...).

Tranquila..., isto pódelle pasar a calqueira..., era insoportable..., non sei como aguantei tanto... Mentras dicia isto para non volverme tola, vin o gancho dos xamóns alí colgado, abaneando dun lado ó outro. A arandela e a corda foron os que remataron de completar a idea.

Ateille a corda polos pes e metina pola arandela que estaba colgada no teito. Pensei que eu soa non daria feito; subir aquel corpo non era ningunha broma, debía pesar uns 70 kilos, pero entre os nervos e a loucura transitoria ainda non sei hoxe como o conseguín. Alí estaba, sangrando e deixando un charco na terra. Collín unha tina e púxena debaixo. Valeirei dúas mediadas.

Collín o coitelo e abrinno en canal. Acordábame de como se facía xa que na miña casa sempre houbo matanza, ata que entramos na modernidade e na unión europea, esa que acaba cos chourizos da casa para despois levarnos os “burriquíns”. Bueno..., mais mal que ben abrino en canal. Axudeime da machada; xa sabedes que o esternón e a pelve son ben duros de romper. Puxen varias canas dun lado ó outro para manter o corpo aberto e alí quedou. Tiña que ir á compra.

Subín á planta darriba. Na casa da miña aboa xa non había nin bombona. Ducheime rápido e puxen a roupa de traballar que tiña alí para cando ia a finca. Baixei a Redondela, ó agro que está no Campo das Redes, e merquei dous sacos de sal. Axudáronme a subilos ó coche e cando cheguei a casa, cubo a cubo enchín a artesa. Baixei á bodega, deixei caer o corpo no banco e coa machada fixen trozos pequenos, costela, raxo,... e o resto para chourizos. Xa era noite, pero ainda quedaba moito traballo, así que metín os trozos na sal e a carne picada na neveira e fun o meu pisiño de solteira a durmir.

Domingo pola mañá: todas as vellas á misa das oito e eu a seguir co meu traballo. Lavei ben as tripas coa axuda dun vinvio e enchinas coa carne adobada, freguei ben as carnes dentro da artesa e encendín o lume coas ramas de loureiro para poñer os chourizos. Só quedaban os osos e aquela cabeza despeluxada. Na bañeira botei acido e a remollo con todo.

Toda a semana botando loureiro e leña ó lume e repartindo trozos polas casas dos amigos.

-Hola, traiovos un trozo de porco. Hai que repartir, “manos que no dais, ¿que esperais?-

-Pero ti... compras un porco para repartir? Estás tola?. Canto che custou?-

-Pois mais do que cres, eu diría que me timaron-

Logo dunha semana xa tiña todo repartido e os osos desfeitos. Xa non quedaba nada mais que descansar.

Todos vos preguntaredes: por que o fixen? . E por que non?. A todolos porcos lles chega o seu San Martiño e o moi porco non sabía mal despois de todo...

La malvada...

EA, EA, NANITA NANA, EA, EA…..

2008-12-01T12:12:00.000-08:00

Me voy a sentar aquí, cojeré en brazos a mi muñeca preferida, Laura, y jugaré con ella como tantos otros días.
A ver, no te muevas Laura y cierra los ojitos, que te voy a cantar una nana como hacía mi mamá.

Ea, ea, nanita nana, ea, ea…

Pequeña, estaba pensando que cuando pueda he de conseguir un vestidito nuevo para tí. Sí, este que llevas hoy no me acaba de gustar. Te compraré otro, uno de color bonito, con encajes y bodoques. Mi madre me ha dicho que las muñecas tan finas como tú tienen que llevar vestiditos de encajes y bodoques.

Ea, ea, nanita nana, ea, ea.…

Te miro y te miro, qué carita tienes, eres mi muñequita linda, la mejor. Algo pálida, eso sí, pero la más linda. Vamos a tener que salir más de paseo, a que te de el aire; podemos acercarnos al parque a tomar el sol, también al río a ver como corre el agua cristalina. A lo mejor te apetece darte un baño conmigo. Sí nenita linda, ¿querrás venir al río conmigo?

Ea, ea, nanita nana, ea, ea…..

Nenita, no soy capaz de recordar cuando fue la primera vez que te tuve en mis brazos. Hubo tantas muñecas antes que tú…. Pero ninguna era tan calladita, tan quietita, ni tenían la cara tan bonita. Eres la más linda, la boquita, las mejillas, los ojitos. ¡Oh! ya tienes los ojitos cerrados, estás empezando a dormirte. Muy bien, eres una niña la mar de buena. Mi madre dice que las niñas tienen que ser educadas y complacientes y tú, mi muñeca preferida, eres así.

Ea, ea, nanita nana, ea, ea…..

Creo que hoy van a venir visitas a casa, eso es un fastidio porque no me dejarán jugar todo el rato contigo, como yo quiero. No me gusta que vengan visitas a casa, todo se revoluciona. Me marean, no me dejan en paz y lo peor es que no puedo jugar contigo.

Ea, ea, nanita nana, ea, ea…

Ya estás dormida, te dejaré en el sillón con sigilo, tapadita, calentita y no haré ruido para no despertarte.

Ea, ea, nanita nana, ea, ea…

Ahora voy a descansar yo; descansaré velando tu sueño, quiero que duermas ,que descanses, debes estar cansada despues de todo.
Llaman a la puerta, las visitas, seguro. Abrirá la tata, “la muchacha” como dice mi madre, siempre es ella la que abre, se dirige a la puerta con sus pasos menudos y con un golpe seco tira del picaporte y del pomo.
Nenita, abre los ojos y escucha. Ya tiró del picaporte y del pomo. Escucha como empieza a hablar con unos señores. Deben de ser varios señores, oigo más de una voz desconocida. Luego está la voz de la tata, parece nerviosa, parece que grita. ¿por qué gritará?. Vendrán hacia aquí a perturbar tu sueño, Laura, tu sueño y mi descanso.
No quiero visitas ¡las odio!. Escucha sus pasos, vienen en silencio. Pero esos pasos suenan como truenos.
¿No te despieras, Laura? Muñequita ahora quiero que me hagas compañía, no quiero estar a solas con esas visitas. ¡Depierta!¡Despierta! Abre los ojos, obedéceme, eres mi muñeca, tienes que hacer lo que te pido. ¡Despierta y abre los ojos!
¿Por qué no te mueves nenita? Te estoy gritando, te estoy agitando y no me respondes. Pareces muerta. Ya están abriendo la puerta, ahí están.
- Señorito, estos señores son de la policía, vienen a detenerle. Se han enterado de lo que le hizo usted a la señora y tendrá que ir con ellos, señorito Don. Julián.

Autor/a: lagataparda

El asesino Parte I.

2008-12-01T02:10:00.000-08:00

No se asombre, señor lector, si le digo que un cuerpo humano guarda enormes similitudes con el de un pollo, de los que normalmente cuelgan tras los mostradores de las carnicerías. Dado mi carácter curioso, descubrí éste hecho cuando cometí mi segundo asesinato, a la edad en la que la mayor parte de mis compañeros de facultad perseguían miembros del sexo opuesto en teatros o salones de baile.
El señor lector se preguntará, llegado este punto, porqué hago referencia a mi segundo asesinato y no al primero. No se preocupe por darse cuenta de que le he guiado hasta tal pregunta: a mis capacidades para el crimen se une una prosa hermosamente cultivada y ciertas habilidades para la narración, que me han permitido subsistir en aquellos momentos en los que mis bolsillos se encontraban peligrosamente vacíos. Y es que debe saber usted, señor lector, que mi interés por el asesinato no responde en absoluto a motivos económicos, ni a ninguna de las razones por las que normalmente se retira la vida de un cuerpo humano. Mi interés por el asesinato responde únicamente al placer que me produce tanto el hecho del homicidio en sí, como la idea de que el crimen quedará impune gracias a mis capacidades para la planificación y simulación. No negaré que mi gusto por el aprendizaje tenga también bastante que ver en esta insólita afición.
En lo que a la primera vez que maté a un ser humano se refiere, le diré, para saciar su curiosidad, que fue un acto torpe del que poco pude aprender y que prefiero no incluir en los relatos que normalmente publico. Un crimen cometido cuando no se es total y plenamente consciente, no es un crimen completo y, aunque precoz, considero que ni mi intelecto ni mis capacidades físicas estaban totalmente formadas a los doce años, edad a la que cometí mi primer asesinato. Las brumas del tiempo y la vergüenza no han hecho, sin embargo, que olvide todos y cada uno de los detalles de aquel suceso. Debe entender, señor lector, que tanto durante el acto del asesinato en sí, como en los momentos que lo anteceden y lo preceden, la mente del asesino es preclara. No hablo, por supuesto de los homicidas que cubren las páginas de los diarios, ni de los verdugos, ni de los soldados: aunque todos ellos comparten el hecho de extraer la vida de forma voluntaria (aunque muchas veces he dudado este punto), ninguno de ellos disfruta con su labor, más allá de la satisfacción temporal de lo que hayan podido obtener con ello. Pronto les asalta la duda, el arrepentimiento y si esto no es así, es muy probable que carezcan de las capacidades básicas del raciocinio humano. Cuando hablo del asesino, hablo de un tipo muy distinto de persona. Ignoro hasta que punto las habilidades propias del asesino son innatas o adquiridas, pero lo que es innegable es que se manifiestan desde una temprana edad, para irse incrementando con el paso de los años y la adquisición de experiencias. El asesino al que me refiero, disfruta del asesinato como de un trabajo bien hecho y busca nuevos retos constantemente. Ni la rabia, ni la venganza, ni la desdicha son motivos para cometer un asesinato; sólo el placer de hacerlo y el deseo de superarse. En ese aspecto, guardamos una extraordinaria similitud con el artista (y me refiero, por supuesto, al Verdadero Artista).
Así, en comparación con los que lo precedieron, mi primer crimen fue una pobre iniciación. Necesaria, sí, pero pobre.
El verano de 1893 fue un verano húmedo, o al menos así fue en la parte del universo a la que se circunscribía mi vida: mi ciudad. Los adoquines comenzaban a brillar antes ya de ponerse el sol y las terrazas cerraban a horas tempranas para evitar un rocío prematuro. Como muchos niños hacían entonces, yo servía en una casa, a cambio de alojamiento, comida y un pequeño sueldo que era enviado mensualmente a mi familia, junto con un informe de mi comportamiento. Este punto era importante, y es que la casa en la que servía pertenecía a un comandante del ejército, y era intención de Padre que ingresase, terminado el período de servidumbre, en el la escuela militar, para lo cuál era una enorme ventaja contar con buenas referencias.
Mis tareas diarias poco tenían que ver con la vida militar, exceptuando si acaso la rígida disciplina a la que me veía sometido. No negaré que tales exigencias pulieron aspectos de mi cuerpo y de mi alma, aspectos de los que, posteriormente, se vería beneficiada mi vida criminal. Los encargos habituales eran de lo más dispares y confieso que en aquel momento no entendí como aquellos deberes me ayudarían en la vida que me esperaba tras los muros de un cuartel; realizaba desde trabajos domésticos que requerían enorme esfuerzo físico y concentración -para un niño de doce años- hasta tareas humillantes -para un niño de doce años- como cantar ante los distinguidos invitados que asistían a las numerosas fiestas que se organizaban en aquella casa. Sospecho que, si bien lo primero sí se debía a la voluntad del Coronel, es más que probable que lo segundo se debiese a la voluntad de su devota esposa.
Era común que en esos eventos los invitados trajesen a sus descendientes, que solían rivalizar en función del distinguido rango de sus progenitores. Evidentemente, el rango ascendía en función de lo acalorado de la discusión y así, el padre que comenzaba siendo teniente terminaba como teniente coronel o teniente general. Habitualmente estas discusiones terminaban en trifulcas más o menos inocentes en las que los chavales perdían un par de mechones de pelo y ganaban unos buenos azotes. Debido a mi condición de pupilo, yo nunca entraba en este tipo de discusiones, que hubiese ganado sin problema, ya que tras un par de fiestas conocía a todos y cada uno de los invitados, su procedencia y, por supuesto, su graduación. Era normal, sin embargo, que ellos, tras haber colgado a sus padres varias medallas y un par de galones, terminasen apuntando hacia un objetivo más sencillo: yo. Mi familia era de origen humilde -sospecho que algún favor debía deberle el Coronel a mi madre- y en cuestión de rangos mi padre nunca hubiese podido competir con los de aquellos pequeños tiranos. Fue en una de estas discusiones cuando comencé a planear mi crimen. Puede usted pensar, señor lector, que me movió la envidia o la rabia y tal vez acertaría en parte -recuerde que ya advertí que mi primer asesinato fue un acto torpe-. Sin embargo, el haberlo planificado con antelación excluía en gran medida la rabia como motivo y creo -en estos momentos, no en aquel entonces- que nunca envidié a aquellos diablillos. La víctima en cuestión fue un muchachito de dorados tirabuzones y sonrosadas y nutridas mejillas, señal de su afición por los dulces. He de reconocer que la elección fue más bien cuestión del azar: bajando las escaleras de la bodega escuché un ruidillo como el que hacen los ratones en los sacos de maíz. Descendí los peldaños con sigilo y observé como el pequeño se encontraba agazapado sobre un trozo de tarta, con los carrillos inflados como un roedor y las manos cubiertas de crema. -¡Te pillé!- le dije mientras me miraba con sorpresa -... pero no te preocupes, no se lo diré a tus padres-. Arqueó la ceja derecha en un gesto de altanería. -¿Quieres probar algo realmente exquisito?- pregunté mientras me dirigía al estante inferior de la alacena -el Coronel lo guarda aquí en la bodega, para evitar que nadie lo coja-. Sus ojos se iluminaron mientras desenvolvía aquella maravilla de color miel, celosamente cubierta por varias capas de papel encerado. No tuve tiempo de acercárselo siquiera, ya que el muy glotón se abalanzó sobre mí engullendo el supuesto objeto de deseo de mi patrón. -Sabe un poco amargo- comentó con la boca llena. -Eso es que de tanta tarta que te has tomado, ya no notas bien el sabor, porque se trata de una delicia traída de las colonias y cuesta un dineral- respondí. Una vez lo hubo terminado se sentó en un taburete. -Realmente delicioso- concluyó. Había devorado cerca de una libra de veneno para ratones, dejando tan solo unas cuantas migajas y allí, sentado, con la espalda apoyada en la pared, se fue apagando poco a poco. Debido a mi inexperiencia no me quedé para disfrutar del momento, de mi primer triunfo. Calculé las opciones, simulé todas y cada una de las posibles formas de no verme implicado y decidí retirarme, dejando allí a mi primera víctima con los ojos entreabiertos y un susurro por respiración. Los restos de tarta y la fama del pequeño hicieron por mi lo que no habrían logrado la mayor parte de las formas de ocultar un cadáver. En ningún momento nadie dudó de que su muerte se había debido a una conjunción de gula y mala suerte. Y así, sin más, fue como me inicié en el noble arte del asesinato, con un acto nada espectacular, pero evidentemente efectivo.
Espero, señor lector, haber suscitado en usted el suficiente interés como para haberle preparado para el siguiente relato, que será publicado, si nada lo impide, en la edición de la próxima semana. Desearía que la espera le resultase corta y que sus ansias de conocer los entresijos del siguiente crimen no le impidiesen realizar sus tareas y deberes cotidianos, pero en el caso de que esto no fuera así, quizá debería ir pensando en cambiar de profesión. Quién sabe, puede que, después de todo, también se encuentre dentro de usted un asesino.

La sombra y el cuchillo

2008-11-21T13:22:00.000-08:00

“La sombra de la muerte es blanca”
Edmond Jabés.

Como el frío en la desnudez inmaculada; como yedra de agua colérica que salpica de miedo cada grano de arena, que se agita demente y avanza por entre “barcos ebrios” y pisadas sin memoria, por entre cuerpos devorados a dentelladas por la ferocidad del alba; o más bien como una fiebre, como una fiebre y su voraz plumaje, así aquella mano me sostuvo y el solo reflejo de su latir en mi carne cegó la dulzura cálida de unos ojos.

Dancé como un loco, como un incendio que hace girar su vestido de fuego sobre un bosque inocente y frágil, sobre la quietud frondosa de su aliento. Dancé como un loco trazando en el aire versos negros cuya belleza desprendía un aroma a sombra y ceniza.Era aquella única mano quien marcaba el ritmo con la solemnidad de la locura mientras todo se había reducido al seco sonido del zigzaguear de mi cuerpo en el aire.

Me adentré con la violencia del relámpago. Me alejé con la cobardía del veneno. Nada sino un segundo. Nada sino un parpadeo de luz. Nada sino el tránsito del regazo de un sol paternal al gélido tacto de la piedra, de la luminosa ternura de unas hojas escritas a la sórdida aspereza de la ceniza. Luego un silencio resquebrajado, endurecido como una costra que quisiese cubrir un abismo.

Recibí aturdido la liberación. Caí por entre el primer rocío de la mañana y sólo el sordo golpe contra el suelo me hizo recuperar el ánimo. Sentí entonces gotear algo de mi cuerpo, como un sudor anónimo que quemaba cada poro de mi piel. A escasos centímetros, una blancura de belleza inquietante. En ella mojé mi culpa.

ROSEBUD

Misterioso asesinato en Manhattan

2008-11-19T04:28:00.000-08:00

Cielo plomizo de un agosto agotado, el calor lo inunda todo, una mosca zumba contra la ventana encerrada en la espiral de su propia pesadilla. La libertad al otro lado de una invisible barrera.
Un cuerpo duerme su abandono en la penumbra, su quietud sin calor adorna de blanca palidez la rigidez de unos miembros que han perdido su última batalla. Un grito desesperado rebota sin cesar en las paredes chillonas, obligada por un papel que de haber conocido otros tiempos, habrían sido sin duda mejores o con seguridad menos malos.
Al otro lado de la calle una escalera de incendios va trepando de ventana en ventana, dejando una huella metálica en su desesperada huída hacia la oscuridad del cielo nocturno.
La ciudad es triste. Luces de neón zumban atrapadas en los muros, intentando desasirse de obligaciones impuestas que no han buscado, mientras el asfalto lo va devorando todo, como una sinuosa serpiente que recorre las avenidas, envolviéndolo todo, todo con su asfixiante abrazo de noche, aferrando el mundo en una esférica telaraña sin fin.
Una gota de rocío se desliza lentamente sobre el verde polvoriento de una hoja, simil de vida y muerte, hacia el abismo alquitranado de su existencia de diamante, hacia la oscuridad lúgubre que lo engulle todo, todo, con la voracidad del futuro que se engulle a sí mismo.
La ciudad es triste, es triste morir solo en la ciudad y que tu última visión haya sido una sombra desconocida.

Bebopalula

Tormenta

2008-11-19T03:46:00.000-08:00

Oscuridad...Recuerdo los días en la playa...los reflejos del sol en tu pelo, aquella sonrisa pícara y a la vez inocente...las miradas furtivas, los juegos entre risas y pequeñas carreras que dibujaban notas de felicidad en la arena, lejanas, y luego esas olas...ese rumor de olas martilleándome las sienes...esas voces del mar gritando, aullando como lobos hambrientos en mi cabeza!!!
Y de pronto tu voz a lo lejos...con esa música diferente, sedante, optimista...esa voz de sol recién levantado, de sal, de pájaros, de flores silvestres, de cosas buenas que a mí nunca me había regalado la vida...
Agazapado y vigilante..
Y ahora estas manos llenas de sangre, de recuerdos prestados como cuchillas en la garganta que grita...
de lágrimas de cocodrilo de afilados colmillos...y ese tiempo inamovible, cruel...despiadado...
ese tiempo de agujas que tortura mi espina dorsal, de arena que aguijonea mi rostro y me hace cerrar los ojos...ese tiempo que NUNCA podrá ser devuelto...sin inversión posible, sin oportunidad de enmienda, sin perdón...
Y ahora lloro tu ausencia de sueño roto en mis manos, tu inmovilidad cerúlea, tu quietud ...la culpa me aplasta...asola lo poco que queda de mí, de mi alma...si es que algún día tuve alma...
Yo culpable hoy del peor de los crímenes, enfermo de la peor de las enfermedades, adorador no correspondido, yo que hubier dado mi vida por una mirada...por un gesto...que hubiese bajado a los infiernos...si tú me lo hubieses pedido...yo protector y...ahora verdugo...
YO YA NO QUIERO...NI DEBO VIVIR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
DIOS MÍO....ESPERO QUE NO ME PERDONES NUUUUNCA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

O 13 de Setembro do ano 1985, dous corpos aparecen acoitelados nunha praia de Foz.
A brazados e coas roupas cheas de sangue...Un coitelo enmarcaba a escea coa súa inmovilidade vermella...
Sen dúbida todo apuntaba a un crime paixoal...e posterior suicidio.
Posteriores investigacións nunca atoparían relación persoal entre os dous cadáveres...
No informe policial houbo unha extraña referencia cuberta posteriormente con typex...sobre algo das olas, como si algunha indescifrable mensaxe se agachase nese rumor violento de auga e espuma...
María só tiña 17 anos...

Anonimacrónico

Suicidio ou Asasinato .

2008-11-15T07:46:00.000-08:00

O fracasado fiscal Zin , famoso polos seus estrambóticos casos , elevou a súa fráxil pero acusadora voz :
- Tengo en mi poder un manuscrito en forma de diario , propiedad de Ramón Vilas , Oficial Técnico Delineante de la empresa naval viguesa La Berbesiña.....leeré lo concerniente al día 22 de diciembre:

" Outra vez durmín mal , moi mal....volta para aquí , volta para alá ...ese pesadelo recurrente da perda dos meus dentes.....que sorte ten María...que ben durme......levántome hoxe máis cedo , as 6.45 non quero chegar tarde coma onte.....aféitome e miro esa cara pálida de ollos tristes que non se corresponden cos dun tipo de 30 anos....almorzo con frío e collo o coche cara a merda do chollo.....hoxe hai moito tráfico e atascos, merda vou chegar tarde outra vez...angustia...agobio , trago saliva, dou mil voltas merda ¡ non dou aparcado.....nervios , ganas de chorar pola miña puta vida , venme a cabeza o meu fillo, que pensaría se me mirase así¡ .....Alí hai un sitio ¡¡ Aparco , apuro , corro e chego ó portón da Berbesiña Fábrica de Grúas Hidráulicas S.L.

Saúdo a Fermín do almacén .....quen me dera ter unha desas fundas verdes e estes compañeiros..... Abro a porta do departamento técnico e alí as zorras de Marimar e Cayetana me saúdan con ese sutil e ensaiado desprezo
- Bos días ¡¡ digo cun falso optimismo , as miñas palabras non saen da boca senón do estómago
- BUENOS DÍAS Moncho ¡¡¡ a voz atronadora do Sr. Fernandez reverbera na oficina......

O Sr. Fernández , ese porco de pé de Ribeira , o patrón , gordo inmundo con papada....esa papada graxenta que se balancea cando lle berra , cando lle insulta ou se rí del.
O ruxido do xabarín atrona de novo :

-OTRA VEZ TARDE ME CAGO EN DIOS ¡¡ Estás tú para llegar tarde Monchiño ...Espabila o mañana mismo te pongo en la puta calle ¡¡ QUE NO TE ENTERAS DE NADA HOMBRE ¡¡.
A ver como va esa modificación de la grúa .......sigues atascado no ? No vales para nada Hostia ...
Pónteme a traballar XA ¡¡ , portazo.

Pasou o susto , nervios, miro de esguello a Marimar cun velado e cínico sorriso , supostamente son o seu superior.....pero xa non me acordo dende cando mexan por min.......Cayetana levanta a vista do ordenador e solta un teatral UUFFFF ¡¡ MONCHO ESTA MODIFICACIÓN NO FUNCIONA , TODO LO QUE ME PASATE AYER NO ME VALE PARA NADA ......O dixo tan alto que o xabarín amosa o fuciño.....ruxe:

A VER MONCHIÑO MUESTRAME PASO A PASO LA MODIFICACIÓN......PERO PERO ESTO ES UNA MIERDA HOMBRE , PERO TÚ DONDE COÑO ESTUDIASTE HOMBRE ¡¡ venga deja eso a Marimar , te cojes un taxi y me llevas estos informes a Bureau Veritas que los certifiquen.....Y RAPIDITO EH QUE HAY MUCHO QUE HACER¡¡

Merda, merda , angustia , agobio ganas de chorar ....subo no taxi coma se fose o mozo dos recados.....asáltame o de sempre.....pero como vou deixar o traballo.....hipoteca...meu fillo...non están as cousas para deixar nada......pero estou afundido ...non me saen as cousas polos nervios....se puidera despelexaría a esas dúas zorras.....pero como empezou todo isto ....cun simple erro meu fai tres meses.....e logo risas por detrás.....escoitaba voces falar mal de min.....

Volto á oficina o Sr. Fernández goza dun magnífico humor....con el está un rapaz de acento castelán.....o porco lle amosa a oficina e lle presenta as raposas.
- HOMBRE MONCHO YA ESTÁS AQUÍ.....mira este es Carlos , un nuevo técnico que nos viene a ayudar....una máquina este chaval ¡ , lle chisca un ollo , ACABA DE DEFINIR LA MODIFICACIÓN EN UN SANTIAMÉN ¡¡ Y TÚ NI EN UNA SEMANA HOMBRE......¡

Lévame ó seu despacho , teño a boca seca......Dime....Mira Monchiño yo ya sabes que no tengo nada contra tí ...pero la empresa es la empresa y yo no puedo permitirme el lujo de tener gente aquí que no me rinda eh .....estamos apretados , necesito soluciones y tu no me las das.....bueno mira hoy al acabar te pasas por RR.HH que quieren hablar contigo....

Moncho saíu da Berbesiña ausente....dirixiuse ó porto de altura ó lado do asteleiro Barreras....por alí paseou tódala tarde noite......e o día seguinte apareceu o seu cadaver amarrado ó ancla do barco Vizconde de Eza......

O fiscal fixo de novo a pregunta retórica.....Foi un suicidio ou un asasinato ???

Sr. V

Eu, sí eu, xa-non-te-quero.

2008-11-11T11:40:00.000-08:00

-Non podo comprender como es capaz de mirarme á cara maldita cascuda depois de todo o que me fixeches! Maldito sexas, os meus sentimentos violados por un patético asasino sen escrúpulos!!! ódiote! ódiote! ódiote!!! (...) Que te cres que son eu? un anaco de pedra inerte, un obxecto inservible? Non!!, maldita sexa! (...) Eu amábate, ambate tanto...e ti...

-Eu non sei que queres,non te fixen nada,non te dás conta de que xamais te fixen nada?.

-Nada!! Nada!!! Oito longos anos perdidos, oitos longos anos perdidos de maneira total , oito longos anos adicando cada instante dos meus días e noites pensando en que te podería gustar, que te podería interesar (...) Paréceche pouco?

-Eu non te pedin nada xamais, eu non che fixen nada xamais...eu non te coñezo apenas...víache polas mañás á entrada e nada máis, xamais me metín contigo...

-Eu coñézote demasiado...demasiado....pensas que non sabía dás tuas risas á miñas costas!!

-De que estás a falar?

-Pensas que non me decataba dous teus desprezos, dous teus lios con esas desvergonzadas asquerosas...pensas que non me daba conta?

-Eu nunca te desprecei... De que me estás falando?

-Que maior desprezo que a indiferenza maldito? !!! Todos os días, un tras outro esperando un xesto pola túa banda...

-Eu non sabía..

-Nunca me miraches! Nunca me miraches!!!! (...)

-Estás tola, déixame ir, soltame!!Sóltame xa!!!

-Non querido, non meu amor...agora vas saber o que é que ninguén pregunte por ti, levo moito tempo pensando nisto...agora vas ser meu, xa o teño todo preparado...a túa despedida está preparada, o teu adeus está preparado...

-A miña despedida..., que despedida!! que despedida!!!!Sóltame, estás tola!! Sóltame xa !!!

-Si meu amor..vas morrer.... eu xa non te quero...

FRATER TACITURNUS

VERDE SANGUE

2008-11-11T03:48:00.000-08:00

¡Atende! ¡Espabila! Esta historia non necesita de lectores apampanados que len sen ler e pensan sen pensar. Se vas seguir percorrendo estas liñas cos teus ollos, mellor será que espertes a túa mente. Un asasinato é un asasinato, sempre sen volta atrás.

Os días invernales de frío e sol, María estaba chea de medo. Saía da súa casa recelosa, baixaba as escaleras atenta a calquer movemento: unha porta que se abre, un veciño que pecha a friestra, un paxaro que grazna por entre os camelios,...todo, absolutamente todo asustaba a María por entre os raios do sol. Ó chegar ó mar, María compraba entre susurros o peixe do día, e voltaba despacio polas calellas, refuxiada nas sombras da casas, coma querendo pasar inadvertida.

Na vila xa todo o mundo a coñecía polo talante asustadizo. Todo veciño falaba con ela con suavidade, con cariño, sen movementos bruscos e sen verbas mais altas do normal. Ela soría dulcemente, abrindo os ollos e mirando de abaixo a arriba, agradable, pero sempre asustada. O medo convertira a María nunha muller ausente, perdida mentalmente no seu mundo. Algo apampanada. Bastante distraída.

Todo o mundo queríaa ben. Todos sabían que o medo vital de María estaba fundado no carácter brusco e desagradable do seu marido. Moitas noites, cando o sol deixaba de soar e o silencio do sono caía por entre os tellados da vila, escoitábase ó home de María berrar contra nada, berrando, berrando por unha cousa, por outra,...daba igual, era un home que berraba sen mais. Malhumorado, coma se tivese unha gorxa de pedra, incapaz de soar doce, incapaz de non rascar. Porque si.

María vivía asustada dentro e fora da casa, coma esperando un final mais que esperado por todos. Polas mañás espertaba e facía, coma unha autómata, rápidamente, as tarefas da casa: a cama, a louza, pasaba o pano ós muebles, tendía a roupa, esparcía o millo para as galiñas que corrían libres pola finca,..libres,...María sorría pensando nas galiñas.
Ó acabar sentaba na silla da cociña, nunha esquina, ó lado da lareira. Esperando, asustada, que non pasara nada. E nada pasaba, agás o medo polas súas venas. Ou non. Ninguén sabía qué pasaba ou non pasaba dentro daquela casa. Ninguén.

Un día de moita chuvia, Marcial o do chimpín foi visitar a María para levarlle os pes de viña que sacaran dunha leira. Contou despois, apoiado na barra da taberna e cunha cervexa na man, que atopara unha María mais tranquila do normal, dentro da casa non pasaba o que todos pensaban que pasaba, decía Marcial pensativo. Aquela María non estaba tan asutadiza coma cando saía nos días de sol a facer recados pola vila. Daba igual.Todos sabían coma se atopaba María o resto dos días. Todos sabían coma funcionaba o seu home.

Un día de sol pasou o que non tiña que pasar: o marido de María apareceu morto na finca. Caíra ó chan e escachara a cabeza contra a fouzaña que traía de apaña-la herba, apoiada no hombro. Tirado no chan, tinguía o verde do verde co sangue da sangue. Morto.

No fondo, todos se alegraban por María. Pensaban que por fin se quitaría o susto da cabeza, das pernas, dos brazos.
Pero María seguiu coa súa rutina autómata, asustada, agachada, susurrante,...María tiña medo do sol. Tiña medo de que volvera entrar ás 1:35 pola fiestra do seu cuarto, volvera reflexar no espello que colgara o seu marido e saíra despedido pola fiestra de novo; Tiña medo de que o sol volvera cair no amarelo do millo esparcido conscientemente no verde do campo; tiña medo de que as gaivotas que comían o amarelo do millo se volveran asustar co sol do espello e saíran violentamente asustadas, chocando co seu marido; tiña medo de que volvera cair ó chan e cortara a cabeza.

Pero María, sentada na beira da lareira, sorriu coma facía anos que non fixera: porque se deu conta de que aquela mañá non esparcira o millo onde o sol cae rebotado do espello; por iso non había gaivotas, por iso non había susto. Por iso non había marido.

Un día de sol pasou o que non tiña que pasar: o marido de María apareceu morto na finca. Caíra ó chan e escachara a cabeza contra a fouzaña que traía de apaña-la herba, apoiada no hombro. Tirado no chan, tinguía o verde do verde co sangue da sangue. Asasinado.

Anabel Lee

2008-11-10T13:01:00.000-08:00

O tema proposto nesta primera andaina será o asasinato....deamos renda solta ao noso lado sinistro...

Obxectivo: Cambialo mundo (coa imaxinación)

2008-11-10T12:40:00.000-08:00

Comeza un novo proxecto, iniciar a andaina duns tolos cheos de ganas de facer cousas...e cun único obxectivo: CAMBIALO MUNDO ( Uf!! ).Este espazo está aberto a tod@s aqueles que teñan algo que dicir; en principio a tarefa é propor un tema e cada un achegaría unha historia sobre tal tema dende a perspectiva que lle dea a gana sempre tentando unha sincera calidade literaria ( aínda que non a vexan outros, a calidade tamén é a intención de facelo o millor posible, a boa fe para as letras e as ideas...); os temas serán propostos mensualmente e a lonxitude dous mesmos será dun f0lio máximo( +/- 500 palabras). Este espazo está aberto a todos e este é o correo onde podedes enviar as vosos historias (co voso nome ou pseudónimo, pero con identidade): historiasparanondurmir@gmail.com;